حالا واقعا مردِ موندن نیستم، چه برسه به ساختن یا امید دادن یا هر چیزی شبیه به این‌ها. خسته و لهیده‌ام.

عمیقن حس مصرف شده‌گی و دورافتادگی دارم، همه چیز به شدت برام دست دوم و بی‌رنگ جلوه می‌کنه، هیچ چیز امیدافزایی نیست و واقعا به خاطر گل روی عزیزان هنوز زنده‌م. مرگ قسطی. عین قسط یخچال هر چند وقت یه بار با رجوع به معمای یه اثر هنری زندگیم رو تمدید میکنم و باز از نو.

ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

سخت نگیر دایی

ما هم نزدیکم اینجا نباریده😭

برف‌های نباریده، خنده‌های سر نداده به بار آورده.

طنز تراز :)

شباح‌التاریکی

صبح شما بخیر 🌹🩷