"เอลินดร้า"
"ดีใจที่ได้เจอเจ้านะ"

ไอรีนยิ้มกว้างทวนชื่อคุณอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

ระหว่างนั้นเธอก็อยู่นิ่ง ๆ ให้คุณจัดการร่องรอยต่าง ๆ บนหน้าแบบเด็กดีว่านอนสอนง่าย

"ฮื่อ ไม่เป็นไรหรอก"

ส่ายหัวเบา ๆ ตอนนี้เธอน่าจะอยากนั่งคุยกับคุณตรงนี้มากกว่าเดินไปล้างหน้าล้างตา

"เจ้าใจดีมากเลยเอลินดร้า"
"ถ้าเป็นคนอื่นไม่รู้จะมานั่งปลอบอยู่คุยกับข้าเช็ดน้ำมูกน้ำตากันแบบนี้หรือเปล่า"

ไอรีนล่กครู่นึงค่อยตั้งสติหยิบผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกไม้ฟรุ้งฟริ้งออกมาจากกระเป๋าก่อนเอาไปเช็ดใต้จมูกคนถือเบอร์รี่

"เจ้าเจ็บมากไหม?"
"ขอโทษนะ ข้าไม่ได้ตั้งใจ"

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดสุด ๆ

มิติใหม่ คนโดนต่อยยิ้มแฉ่ง ส่วนคนต่อยทำท่าเหมือนจะร้องไห้

"อุ๊ย!"

หลังสันมือทัชอะไรนุ่ม ๆ ก็รีบหันมาดูทันทีว่าคืออะไร

เป็นเด็กหญิงสองจุกตัวเล็กกว่าเธอสิบกว่า tal ได้ แต่ยังไม่ทันได้สังเกตอะไรนัก เจ้าของหมัดก็ตาโตอ้าปากค้างก่อนสติแตก

"เจ้า!"
"เลือด! เลือดไหลออกจากจมูก!"
"โฮฮ จะทำยังไงดี!?"
+

"ฮึบ!"

มือน้อย ๆ สับลงไปบนก้อนเนื้อตากแห้งแบบยั้ง ๆ มือเหมือนตอนที่เคยใช้งานหั่นผักผลไม้ที่บ้าน กลัวพลาดแล้วมีคนโดนลูกหลง

และถึงมีดจะคมแค่ไหน แต่ด้วยค่า str 5 และความถนัดระดับ F ของเธอ มีดเลยปักคาค้างไว้อย่างนั้น

เด็กหญิงรับด้ามมีดมาถือแล้วพลิกสังเกต ลองเทียบกับอันที่บ้านดูก็ต่างกันอยู่ระดับนึงเลย

"โห! นี่เจ้าพกเนื้อมาด้วยเหรอเนี่ย!"

ไอรีนตาโตตะโกนเสียงเบา อย่าเอ็ดไป เดี๋ยวมีคนรู้แล้วจ้องจะมาแย่งล่ะเป็นเรื่อง

"ถ้าอย่างนั้นข้าขอลองหน่อยนะ"
+

"อย่างงั้นเหรอ"

คนที่มาจากที่ที่หันไปทางไหนก็เห็นแต่มวลบุปผาสุดลูกหูลูกตากระพริบตาปริบ ๆ มองคนที่เคยเห็นดอกเดซี่แค่ในหนังสือ

"อื้อ"
"ข้าเองก็คิดเหมือนเจ้านั่นล่ะ"
"บรรยากาศที่นี่มันจะเหี่ยวเฉาหดหู่เกินไปแล้ว"
"ถ้ามีดอกไม้ผลิให้เห็นคงน่าจรรโลงใจขึ้นมาบ้าง"

เธอตอบคุณด้วยรอยยิ้มสดใสมีความหวัง

"แต่ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าเจ้าเดซี่น้อยจะบานกี่โมง"

คนปลูกหัวเราะแบบอารมณ์ดีตบท้าย

(เอ็นดูหนูลูก5555555555555)

"อีวานนา จากเซอร์เฟีย"

"ดีใจที่ได้เจอเจ้านะ"

นอนพยักหน้ายิ้มเป็นมิตรขณะทวนชื่อแซ่เพื่อนใหม่

"อุ๊ย! เนื้อข้าก็ชอบเหมือนกันนะ แต่นาน ๆ จะได้กินที"

"แถวบ้านเจ้านิยมกินเนื้ออะไรกันเหรอ?"

ตะโกนbutกระซิบตอบ ตัวพร้อมต่อบทสนทนาอยู่นี่แล้ว

"แต่ถ้าให้เลือกที่สุดของที่สุดเลย ข้าเลือกองุ่น"

ตาเป็นประกายเป็นพิเศษตอนมีคีย์เวิร์ดผลไม้สีม่วง

"ขอบใจเจ้ามากนะ ฮี่ฮี่"

เด็กหญิงยิ้มสดใสแกมเขินนิดหน่อยที่ถูกชม

"ถ้าอย่างนั้น.."

ไอรีนหันมองซ้ายขวาหาทำเลทองสำหรับเปลี่ยนชุด ก่อนถือวิสาสะจับมือคุณเตรียมจูงไปแถวบริเวณลับตาคนที่ว่า

"ไปตรงนั้นกัน"

สาวน้อยน่ารักแบบเธอยังไม่อยากถอดเสื้อผ้าโชว์กลางแจ้ง

"ก..ก็ข้าเห็นเจ้าร้องไห้แล้วมันอดไม่ได้.."
"เจ้ายังเจ็บอยู่ไหม?"

เด็กหญิงยอดนักอินตอบอนาคตเพื่อนใหม่ที่กำลังฮึบน้ำตายืนกระแอมค่อกแค่กได้แล้วไปตามตรง

"โฮ---------"

แล้วอยู่ดี ๆ คนปลอบก็รับช่วงมาแทนดุจการร้องไห้เป็นโรคติดต่อ เหมือนไอรีนจะเหลือบไปเห็นรอยเปื้อนน้ำมูกยืดของคุณบนเสื้อตัวเองเรียบร้อย สาวน้อยน่ารักสะเทือนใจสุด ๆ

"เปล๊า"

"ข้าก็ไม่ได้อยากมาที่นี่สักกะนิด"

เด็กหญิงผมน้ำตาลรีบส่ายหัวคอแทบหลุด ก่อนยกมือคว่ำไว้กลางอากาศคล้ายกับตอนทำพีธีขณะอธิบายต่อ

"แต่หินนั่นบอกว่าข้ามีพลังมานาอะไรก็ไม่รู้"

"ข้าก็งง ๆ"

คนเล่ายักไหล่เบาพร้อมสีหน้าการันตีความงง

"แต่พ่อข้างงกว่า ที่บ้านข้าไม่มีใครใช้มานาได้สักกะคน"

"ส่วนแม่ข้าที่ปกติติ๋ม ๆ ถึงกับอุทานลั่นโบสถ์"

เลียนเสียงแม่ตัวเองให้เพื่อนคนข้าง ๆ ฟังด้วย

"ไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไร"
"ข้าเชื่อปู่เจ้าด้วยก็แล้วกัน"

พยักหน้าหงึกนึง แม้เมื่อกี้จะได้ยินเสียงร้องมาหนึ่งโอยก็ตาม

"เจ้าว่างั้นเหรอ?"

ไอรีนรับคำชม(?)ขณะมองกำปั้นตัวเองสลับกับจุดเกิดเหตุบนหน้าคุณ

"นี่หมัดแรกในชีวิตข้าเลยนะเนี่ย"

ทำท่าแยบ ๆ อึช ๆ กลางอากาศสองสามทีแบบงง ๆ
หรือว่าเธอควรเอาดีด้านนี้?

"เป็นไง? เจ้าชอบไหม?"

เธอส่งถุงหอมใส่มือคุณ แค่ให้ยืมชั่วคราว

"ใช่แล้วล่ะ สวยมาก ๆ เลย"
"ที่ฟลอรินแฮมมีดอกไม้สดหลากสีบานตั้งแต่นู่นยาวไปถึงตรงนู้น"

ไอรีนชี้นิ้วสุดวงแขนเหยียด เปรียบเทียบระยะทางเหมือนโอเว่อ แต่ที่สวนที่บ้านเธอก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

"เจ้าต้องไปชมสักครั้งให้ได้เลยนะคีอัน"

"ขอบใจเจ้ามากเลยนะคีอัน"
"ไว้วันไหนเจ้าแวะมาที่ฟลอรินแฮม ข้าก็จะเป็นไกด์กิติมาศักดิ์ให้เอง ฮี่ฮี่"

เด็กหญิงยิ้มสดใสตอบแบบไม่รู้เหมือนกันชะตากรรมว่าในอนาคตจะต้องไปบุกป่า ลุยทะเลทราย เอาตัวรอดในเขาวงกต รวมไปถึงร่วมศึกกันกลางหิมะด้วย
+

เพราะงั้นคลื่นอารมณ์ทั้งหลายที่เคยถูกปกปิดไว้ได้จึงเริ่มพังทลายออกมา

ผิดหวัง ชิงชัง โกรธแค้น
ต่อทุกอย่างที่ทำให้ตนต้องมาอยู่ ณ จุดๆนี้

ในหอคอยแย่ๆนี่

ความอัดอั้นทั้งหลายที่สะสมมานานแรมปีได้ปะทุออกมาอีกครา
—น้ำตาหนึ่งหยดไหลอาบแก้มก่อนตกลงสู่พื้นเงียบๆ

วิเวียนรีบดึงฝ่ามือหนึ่งข้างกลับมาเช็ดมันออกแทบจะทันที

'น่าสมเพชสิ้นดี...'

ทั้งๆที่เคยตั้งมั่นว่า จะไม่ร้องไห้อีก ไปแล้วแท้ๆ

แบบฟอร์มทางเลือก: forms.gle/sZL2XvD8NBUa...
*บททดสอบนี้จะถือว่าผ่านเมื่อกรอกแบบฟอร์มข้างต้นแล้วเท่านั้น*

feedback : bit.ly/3Zt3UWG

ชั่วขณะแห่งความเป็นตายนั้น บางสิ่งพุ่งแหวกผ่านอากาศ ปักลงคั่นกลางระหว่างคุณกับอสูรร้ายอย่างแม่นยำ สะบั้นเมือกเหนียวที่พันธนาการคุณไว้ให้ขาดออก

คือดาบอันปราณีตเล่มหนึ่ง ประกายจากคมของมันส่องสะท้อนยามต้องแสงแดด

ดอกเฟยาริสผลิบานอย่างผิดแผกกลางทะเลทราย

“จับมือข้าไว้ เร็วเข้า!”

ร่างของผู้ช่วยเหลือปรากฏขึ้นหลังม่านฝุ่นควัน ยื่นมือให้คว้าจับหวังพาสหายออกจากที่ตรงนี้ให้ได้โดยไว

ต้องขอขอบคุณเพื่อนแปลกหน้าคนเดิมที่มีน้ำใจคว้าตัวไอรีนที่กำลังยืนเด๋ออยู่กระโดดกลิ้งหลบทัน เธอเลยรอดไปได้อย่างหวุดหวิด

แต่จะว่ากลิ้งก็ไม่เชิง เพราะทั้งคู่ร่วงลงไปในหลุมดำที่โผล่มาจากไหนก็ไม่ทราบเรียบร้อยแล้ว

เด็กหญิงชาวบ้านธรรมดาจากฟลอรินแฮมกรีดร้องสุดเสียงจากการหล่นจากที่สูงอีกครั้ง