สายตาเผลอมองตามมือ​ของสาวเจ้า จนกระทั่งนิ้วเรียวเคาะที่หลังมือของเขาเบา ๆ

เธอคงจะเห็น.. ว่ามันน่าเกลียดเหลือเกิน

เผลอใช้มืออีกข้างขยับปกกักคุรันปกปิดรอยบาป หวังว่าจะไม่ถูกสังเกต..

"ม.. ไม่เจ็บหรอกครับ.." เขาเบือนหน้าหนี พูดในลำคอบางเบาแต่ก็ตั้งใจจะคุยกับคนเบื้องหน้า

"ท โทคิฮะซัง.. ต แตะแบบนี้.."

"จะรู้สึกขยะแขยงเอานะครับ..."

"มัน.. ดูไม่ค่อยดีสินะครับ.."

เขาขยับใบหน้าขึ้นลงเบา ๆ เป็นเชิงเข้าใจ

"ร.. โร-" เขากระแอมปรับเนื้อเสียงเล็กน้อย

"โทคิฮะซัง.."

คราแรกเขาดูเหมือนอยากจะเรียกนามสกุล หรือไม่ก็ชื่อเต็ม แต่เพราะเป็นภาษาที่ไม่คุ้นลิ้น เขาจึงอนุมาน​ได้ว่ายามมีชีวิต ตนคงจะไร้ความสามารถ​ด้านภาษาอย่างเต็มขั้น

"ย.. ยินดีที่ได้รู้จัก..ครับ.." ถึงจะเป็นการพบกันในสถานการณ์​น่าอดสูเช่นนี้

ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงประหม่า

+

(ส่งงานค้าบ /คลาน..)