📍 #SKZ_commu (หากคาร์ทำให้ไม่สบายใจแจ้งได้ค่ะ!)
(บวกโพสต์ลอยได้ทุกโพสต์ | role-co-dm ok!)
doc ; https://shorturl.asia/nW5Ij
"ถ.. ถ้าเป็นผมหรอครับ?"
"ทำ..ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ.."
ーーーーーーーーーーー
三浦・唯
ㅡ Miura Yui ¦ 2年
177 / 57 ¦ 18y
doc; in bio
(role-co-dm ok!)
สองมือเรียวประนมชิดอกตามคำสั่ง
ใบหน้าของเด็กสาวถูกปิดบังไว้ด้วยหน้ากากสุนัขจิ้งจอกขาวโพลน
ไหล่บอบบางของเธอสั่นไหว
รอบกายของเธอเงียบงันจนชวนให้ลมหายใจขาดห้วง
ทำให้รู้สึกหวาดระแวง
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็คง [ปฏิเสธ] สถานที่แห่งนี้ไม่ได้
กลัว
หวาดระแวง
แต่ทำได้เพียงแค่ [ปฏิบัติตาม]
(1)
สองมือเรียวประนมชิดอกตามคำสั่ง
ใบหน้าของเด็กสาวถูกปิดบังไว้ด้วยหน้ากากสุนัขจิ้งจอกขาวโพลน
ไหล่บอบบางของเธอสั่นไหว
รอบกายของเธอเงียบงันจนชวนให้ลมหายใจขาดห้วง
ทำให้รู้สึกหวาดระแวง
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็คง [ปฏิเสธ] สถานที่แห่งนี้ไม่ได้
กลัว
หวาดระแวง
แต่ทำได้เพียงแค่ [ปฏิบัติตาม]
(1)
| เนื้อเรื่องบรรยาย | ( 𝟘𝟙 )
【 บันทึกปฐมนิเทศแห่งการเริ่มต้นใหม่—ฮิราโนะ ยูกิ 】
ท่ามกลางทุกอย่างที่โกลาหลในความเงียบงัน หน้ากากจิ้งจอกสีขาวโพลนที่ทุกคนใส่ ความกดดันที่โรยตัวในบรรยากาศเย็นเยียบหลังสิ้นเสียงประธานนักเรียน
「 จงพนมมือ.. และหลับตาลงเสีย 」
บรรยากาศที่อึดอัดอย่างบอกไม่ถูกในการรอคอยสิ่งที่ไม่รู้ทำให้ ฮิราโนะ ยูกิ หายใจติดขัดขึ้นมา
| เนื้อเรื่องบรรยาย | ( 𝟘𝟙 )
【 บันทึกปฐมนิเทศแห่งการเริ่มต้นใหม่—ฮิราโนะ ยูกิ 】
ท่ามกลางทุกอย่างที่โกลาหลในความเงียบงัน หน้ากากจิ้งจอกสีขาวโพลนที่ทุกคนใส่ ความกดดันที่โรยตัวในบรรยากาศเย็นเยียบหลังสิ้นเสียงประธานนักเรียน
「 จงพนมมือ.. และหลับตาลงเสีย 」
บรรยากาศที่อึดอัดอย่างบอกไม่ถูกในการรอคอยสิ่งที่ไม่รู้ทำให้ ฮิราโนะ ยูกิ หายใจติดขัดขึ้นมา
「 อย่ามาที่นี่เลยนะคะ พี่ชายไม่สมควรได้รับโอกาสหรอกค่ะ 」
เสียงของเด็กผู้หญิงที่เขาเองก็ไม่รู้จักพูดซ้ำ ๆ มันมากซะจนเขาอยากยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้ แต่ร่างกายกลับชาขยับอะไรไม่ได้ อาจเป็นเพราะบรรยากาศเย็บเยียบน่ากลัวจากที่แห่งนี้ หรืออาจเป็นเพราะน้ำเสียงของคนที่เรียกตัวเองว่า “ประธานนักเรียน” ตอนนี้ที่ทำได้คงมีแค่พนมมือ หลับตา แล้วฟังสิ่งที่เธอคนนั้นพูดต่อไป
+
「 อย่ามาที่นี่เลยนะคะ พี่ชายไม่สมควรได้รับโอกาสหรอกค่ะ 」
เสียงของเด็กผู้หญิงที่เขาเองก็ไม่รู้จักพูดซ้ำ ๆ มันมากซะจนเขาอยากยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้ แต่ร่างกายกลับชาขยับอะไรไม่ได้ อาจเป็นเพราะบรรยากาศเย็บเยียบน่ากลัวจากที่แห่งนี้ หรืออาจเป็นเพราะน้ำเสียงของคนที่เรียกตัวเองว่า “ประธานนักเรียน” ตอนนี้ที่ทำได้คงมีแค่พนมมือ หลับตา แล้วฟังสิ่งที่เธอคนนั้นพูดต่อไป
+
#skz_ครั้งหนึ่งของชีวิต
🔁+❤️=ช่วยหาคนโค/เนียนรู้จัก
ทัก✉️ = สนใจโคด้วย
**โซนสีแดงขอรบกวนให้อ่านdoc.ของทางนี้เบื้องต้นจริงๆนะคะ TT🙏**
#skz_ครั้งหนึ่งของชีวิต
🔁+❤️=ช่วยหาคนโค/เนียนรู้จัก
ทัก✉️ = สนใจโคด้วย
**โซนสีแดงขอรบกวนให้อ่านdoc.ของทางนี้เบื้องต้นจริงๆนะคะ TT🙏**
" ได้ยินแล้วล่ะ ท่วงทำนองของเธอ "
" เป็นเพลงที่เพราะมากเลยนะ "
━━━━●───── 00:00 ⇆ㅤ◁ㅤ❚❚ㅤ▷ㅤ↻
奏川 真宏 | Kanekawa Mahiro | Y2-B
Doc : bit.ly/4qgMxTE
" ได้ยินแล้วล่ะ ท่วงทำนองของเธอ "
" เป็นเพลงที่เพราะมากเลยนะ "
━━━━●───── 00:00 ⇆ㅤ◁ㅤ❚❚ㅤ▷ㅤ↻
奏川 真宏 | Kanekawa Mahiro | Y2-B
Doc : bit.ly/4qgMxTE
'ไม่คุ้นเลยแฮะ?'
'เอ๊ะ ใส่ชุดนักเรียนนอนได้ไงเนี่ยเรา'
'เอ๊ะ?'
'แล้วผมเป็นใครเนี่ย?'
'ว่างเปล่าจัง...'
ชุดนักเรียน โต๊ะหนังสือ ตู้เสื้อผ้า
'ไม่เห็นจะนึกออกเลยแฮะ...?'
สายตากวาดมองไปทั่วห้องด้วยความเคยชิน พยายามทบทวนความทรงจำว่าทำไมถึงใส่ชุดนักเรียนนอน ก่อนจะหยุดที่บางอย่างที่ดูสะดุดตาที่สุดในห้อง ทำให้เขาเลือกที่จะเดินไปดูมัน
'ไม่คุ้นเลยแฮะ?'
'เอ๊ะ ใส่ชุดนักเรียนนอนได้ไงเนี่ยเรา'
'เอ๊ะ?'
'แล้วผมเป็นใครเนี่ย?'
'ว่างเปล่าจัง...'
ชุดนักเรียน โต๊ะหนังสือ ตู้เสื้อผ้า
'ไม่เห็นจะนึกออกเลยแฮะ...?'
สายตากวาดมองไปทั่วห้องด้วยความเคยชิน พยายามทบทวนความทรงจำว่าทำไมถึงใส่ชุดนักเรียนนอน ก่อนจะหยุดที่บางอย่างที่ดูสะดุดตาที่สุดในห้อง ทำให้เขาเลือกที่จะเดินไปดูมัน
ตั้งแต่ที่ตื่นขึ้นมา ในหัวเขาก็ล้วนแต่ขาวโพลน
คำถามหลากหลายถาโถม สถานที่เองก็ไม่คุ้นเคย
เมื่อถูกหยิบยื่นทางเลือกให้ บางอย่างในตัวก็เริ่มกู่ร้อง
พิธีการชวนฉงน หมู่มวลผู้คนที่เป็นเหมือนๆกัน
พลันสวมหน้ากาก เสียงกระซิบที่คอยบอกเศษเสี้ยวของ [เรื่องราว]
ก็ปราณีให้เห็น
+
ตั้งแต่ที่ตื่นขึ้นมา ในหัวเขาก็ล้วนแต่ขาวโพลน
คำถามหลากหลายถาโถม สถานที่เองก็ไม่คุ้นเคย
เมื่อถูกหยิบยื่นทางเลือกให้ บางอย่างในตัวก็เริ่มกู่ร้อง
พิธีการชวนฉงน หมู่มวลผู้คนที่เป็นเหมือนๆกัน
พลันสวมหน้ากาก เสียงกระซิบที่คอยบอกเศษเสี้ยวของ [เรื่องราว]
ก็ปราณีให้เห็น
+
TW: snake
“โกหก”
คุโจ เลวิส—-อาจารย์คณิตศาสตร์ถอดหน้ากากออก
เสียงกระซิบของใครสักคนดังขึ้นจากด้านหลัง
มาพร้อมกับสัมผัสอ้อมกอดที่คุ้นเคย ก่อนทุกอย่างจะเลือนหายไป
‘มาตายด้วยกัน…อีกรอบได้ไหม’
[โกหก]
สมการนั้นเป็นเท็จ
เพราะคนคนนั้น—ตายก่อนเขา
TW: snake
“โกหก”
คุโจ เลวิส—-อาจารย์คณิตศาสตร์ถอดหน้ากากออก
เสียงกระซิบของใครสักคนดังขึ้นจากด้านหลัง
มาพร้อมกับสัมผัสอ้อมกอดที่คุ้นเคย ก่อนทุกอย่างจะเลือนหายไป
‘มาตายด้วยกัน…อีกรอบได้ไหม’
[โกหก]
สมการนั้นเป็นเท็จ
เพราะคนคนนั้น—ตายก่อนเขา
โรลเปิด | แยกรูท
หลังสิ้นสุดเสียงประกาศ ประถมนิเทศปิดฉากลง ผู้คนทยอยลุกจากที่นั่งแยกย้ายเดินออกไป
เพียงแต่ชายหนุ่มผมเปียยาวใต้หน้ากากคนนึงยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มือบีบเขานวดไปมาราวจิตใจกับจมอยู่ในห้วงความคิด
(เก้าอี้ข้างๆยังว่าอยู่มาแจมได้นะคะ แต่ฝปค.อาจตอบช้าหน่อยค่ะ🙇)
โรลเปิด | แยกรูท
หลังสิ้นสุดเสียงประกาศ ประถมนิเทศปิดฉากลง ผู้คนทยอยลุกจากที่นั่งแยกย้ายเดินออกไป
เพียงแต่ชายหนุ่มผมเปียยาวใต้หน้ากากคนนึงยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มือบีบเขานวดไปมาราวจิตใจกับจมอยู่ในห้วงความคิด
(เก้าอี้ข้างๆยังว่าอยู่มาแจมได้นะคะ แต่ฝปค.อาจตอบช้าหน่อยค่ะ🙇)
「 ครูดีใจนะ ที่เธอเลือกมานั่งวาดรูปกับครูวันนี้ 」
「 ถ้าวันไหนพูดไม่ออก… ลองวาดมันออกมาแทนนะ 」
「 ถ้าฉันวาดเธอใหม่อีกครั้ง… เธอจะไม่หายไปอีกใช่มั้ย…? 」
__________🍵🎨__________
มิสุฮาระ เอมิ
อาจารย์วิชาศิลปะและภาษาอังกฤษ
doc : bio
(Role | Co-op: DM ได้เลยค่า!)
「 ครูดีใจนะ ที่เธอเลือกมานั่งวาดรูปกับครูวันนี้ 」
「 ถ้าวันไหนพูดไม่ออก… ลองวาดมันออกมาแทนนะ 」
「 ถ้าฉันวาดเธอใหม่อีกครั้ง… เธอจะไม่หายไปอีกใช่มั้ย…? 」
__________🍵🎨__________
มิสุฮาระ เอมิ
อาจารย์วิชาศิลปะและภาษาอังกฤษ
doc : bio
(Role | Co-op: DM ได้เลยค่า!)
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวสะอาดถูกจัดวางบนเก้าอี้หอประชุมพิธีปฐมนิเทศ
คำกล่าวจากสภานักเรียนปริศนาที่สั่งให้เราทุกคนในที่แห่งนี้ 'สวมใส่' มัน
จึงจำใจต้องสวมเข้าไปแม้ผมจะแคลงใจกับมันแค่ไหนก็ตาม
"จงพนมมือ... และหลับตาลงเสีย" สิ้นเสียงประกาศน่าขนลุก
อากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบขึ้นทันที
เสียงงึมงำระงมผสมเสียงกระซิบแผ่วเบาจนทำประสาทเสีย
ดังก้องรอบหู
(+)
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวสะอาดถูกจัดวางบนเก้าอี้หอประชุมพิธีปฐมนิเทศ
คำกล่าวจากสภานักเรียนปริศนาที่สั่งให้เราทุกคนในที่แห่งนี้ 'สวมใส่' มัน
จึงจำใจต้องสวมเข้าไปแม้ผมจะแคลงใจกับมันแค่ไหนก็ตาม
"จงพนมมือ... และหลับตาลงเสีย" สิ้นเสียงประกาศน่าขนลุก
อากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบขึ้นทันที
เสียงงึมงำระงมผสมเสียงกระซิบแผ่วเบาจนทำประสาทเสีย
ดังก้องรอบหู
(+)
"..."
ลมหายใจถูกถอนออกมาแรง ๆ
"ฉันไม่ได้ถามชื่อ"
เสียงแข็ง
เขาจ้องคนตรงหน้าเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะตวาดซ้ำดีไหม ปลายนิ้วขยับเหมือนอยากคว้าคอเสื้อใครสักคนแต่ก็ทำแค่กำไว้
อา ช่างเถอะ
"แล้วก็เลิกพูดว่าไหวสักที"
"คนที่ไหวเขาไม่มายืนสั่นกัดเล็บแบบนี้หรอก"
+
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีปฐมนิเทศ
เหล่านักเรียนเริ่มแยกย้าย เสียงพูดคุยซ้อนทับกันอย่างไร้ทิศทาง
ความวุ่นวายกระจายไปทั่วอาคาร เป็นโอกาสดีที่จะปลีกตัวออกมาเพื่อมองหาสถานที่ใหม่เสียหน่อย
ขณะที่คุณกำลังเดินสำรวจบริเวณอาคารจนไม่รู้ตัวว่าคุณเผลอเดินออกมาไกลเท่าไหร่จากฝูงชน
ในตอนนั้นเองก็ได้มีสายตาหนึ่งจับจ้อง [ คุณ ] ที่กำลังเดินสำรวจไปเรื่อยโดยไร้จุดหมาย
+
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีปฐมนิเทศ
เหล่านักเรียนเริ่มแยกย้าย เสียงพูดคุยซ้อนทับกันอย่างไร้ทิศทาง
ความวุ่นวายกระจายไปทั่วอาคาร เป็นโอกาสดีที่จะปลีกตัวออกมาเพื่อมองหาสถานที่ใหม่เสียหน่อย
ขณะที่คุณกำลังเดินสำรวจบริเวณอาคารจนไม่รู้ตัวว่าคุณเผลอเดินออกมาไกลเท่าไหร่จากฝูงชน
ในตอนนั้นเองก็ได้มีสายตาหนึ่งจับจ้อง [ คุณ ] ที่กำลังเดินสำรวจไปเรื่อยโดยไร้จุดหมาย
+
โรลเปิด | โกงเวลา | แยกรูท🔖
(+ แจมได้ทุกเพศทุกวัย)
เมื่อสิ้นสุดพิธีปฐมนิเทศ ผู้คนต่างกำลังจมอยู่ในความสับสน นั่นรวมถึงคุณด้วย
ใช่ คุณเอง คุณที่กำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความสับสน
และในขณะที่คุณกำลังยืนอยู่ตรงนั้นตัวคนเดียว สัมผัสจากใครสักคนตรงไหล่เบา ๆ แต่ก็หนักมากพอที่คุณจะรู้สึกตัวได้
“สวัสดีครับ”
เสียงนั่นดังขึ้นด้านหลังคุณอย่างนุ่มทุ่ม..
โรลเปิด | โกงเวลา | แยกรูท🔖
(+ แจมได้ทุกเพศทุกวัย)
เมื่อสิ้นสุดพิธีปฐมนิเทศ ผู้คนต่างกำลังจมอยู่ในความสับสน นั่นรวมถึงคุณด้วย
ใช่ คุณเอง คุณที่กำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความสับสน
และในขณะที่คุณกำลังยืนอยู่ตรงนั้นตัวคนเดียว สัมผัสจากใครสักคนตรงไหล่เบา ๆ แต่ก็หนักมากพอที่คุณจะรู้สึกตัวได้
“สวัสดีครับ”
เสียงนั่นดังขึ้นด้านหลังคุณอย่างนุ่มทุ่ม..
∘₊✧─────✧❅₊∘❈∘₊❅✧─────✧₊∘
"ลำนำรุเธียรขอคุณ.. อยู่ที่ไหนหรอ.."
"นั่น..คือสีแดงที่เสียงดัง แต่สุภาพ.."
∘₊✧─────✧❅₊∘❈∘₊❅✧─────✧₊∘
紅粱 • 灰坂 | Kurenya Haizaka
Y.2 | 17Y | 160cm.
Doc : bio
Talk /Role/etc | DM 24/7!
∘₊✧─────✧❅₊∘❈∘₊❅✧─────✧₊∘
"ลำนำรุเธียรขอคุณ.. อยู่ที่ไหนหรอ.."
"นั่น..คือสีแดงที่เสียงดัง แต่สุภาพ.."
∘₊✧─────✧❅₊∘❈∘₊❅✧─────✧₊∘
紅粱 • 灰坂 | Kurenya Haizaka
Y.2 | 17Y | 160cm.
Doc : bio
Talk /Role/etc | DM 24/7!
ท่ามกลางเสียงกระซิบที่ทับซ้อนกันมากมายก็มีเสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้น ฟังดูอ่อนโยนและชัดเจนกว่าเสียงไหนๆ
"ในที่สุดเธอก็มาถึง..ตามเสียงของฉันมาสิ ที่นี่เธอจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว"
ความสงบนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ไม่นานก็มีเสียงหัวเราะคิกคักที่บิดเบี้ยวตามมา เขาอดตั้งคำถามไม่ได้ว่าข้อความเมื่อครู่นั้นหมายถึงอะไรกันแน่ เป็นความจริง หรือเพียงคำลวงเพื่อปั่นหัวเขา
(+)
ท่ามกลางเสียงกระซิบที่ทับซ้อนกันมากมายก็มีเสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้น ฟังดูอ่อนโยนและชัดเจนกว่าเสียงไหนๆ
"ในที่สุดเธอก็มาถึง..ตามเสียงของฉันมาสิ ที่นี่เธอจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว"
ความสงบนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ไม่นานก็มีเสียงหัวเราะคิกคักที่บิดเบี้ยวตามมา เขาอดตั้งคำถามไม่ได้ว่าข้อความเมื่อครู่นั้นหมายถึงอะไรกันแน่ เป็นความจริง หรือเพียงคำลวงเพื่อปั่นหัวเขา
(+)
[ Story ]
ทันทีที่ความมืดมิดคือสิ่งเดียวที่นัยน์ตากลมจะสามารถมองเห็นได้ภายใต้เปลือกตาบางที่ปิดลงพร้อมมือเล็กที่พนมขึ้นตามคำกล่าวของใครสักคน
–ในตอนนั้นเองที่ภาพ เสียง และความรู้สึกบางอย่างแทรกแซงเข้ามาในการรับรู้ของเธอ
「ทำไมล่ะ—」
เสียงของใครบางคนดังขึ้นภายในหัวของเธอ แม้จะจำไม่ได้ว่านี่คือเสียงของใคร แต่มันกลับให้ความรู้สึกว่าคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก…
+
[ Story ]
ทันทีที่ความมืดมิดคือสิ่งเดียวที่นัยน์ตากลมจะสามารถมองเห็นได้ภายใต้เปลือกตาบางที่ปิดลงพร้อมมือเล็กที่พนมขึ้นตามคำกล่าวของใครสักคน
–ในตอนนั้นเองที่ภาพ เสียง และความรู้สึกบางอย่างแทรกแซงเข้ามาในการรับรู้ของเธอ
「ทำไมล่ะ—」
เสียงของใครบางคนดังขึ้นภายในหัวของเธอ แม้จะจำไม่ได้ว่านี่คือเสียงของใคร แต่มันกลับให้ความรู้สึกว่าคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก…
+
เมื่อหลับตาลงและพนมมือขึ้นตามเสียงประกาศ ความเงียบก็ถาโถมเข้าครอบงำบรรยากาศรอบตัวราวกับมีผ้าดำผืนใหญ่คลุมทับ
ร่างสูงโปร่งนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ทั้งที่ควรเป็นเพียงไม่กี่อึดใจแต่กลับยาวนานราวชั่วกาล เสียงกระซิบที่จับใจความไม่ได้เริ่มแทรกเข้ามา แผ่วเบา ทับซ้อน และดังขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนก้องอยู่ในกะโหลกของเขาเอง
(+)
เมื่อหลับตาลงและพนมมือขึ้นตามเสียงประกาศ ความเงียบก็ถาโถมเข้าครอบงำบรรยากาศรอบตัวราวกับมีผ้าดำผืนใหญ่คลุมทับ
ร่างสูงโปร่งนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ทั้งที่ควรเป็นเพียงไม่กี่อึดใจแต่กลับยาวนานราวชั่วกาล เสียงกระซิบที่จับใจความไม่ได้เริ่มแทรกเข้ามา แผ่วเบา ทับซ้อน และดังขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนก้องอยู่ในกะโหลกของเขาเอง
(+)
ดูเหมือนว่าหลังจบพิธีการศึกษาได้ไม่นาน คุณตัดสินใจเดินรอบโรงเรียน จนกระทั่งมีเสียงปรบมือดังขึ้นมาไม่ใกล้ไม่ไกลเรียกคุณ
“ เธอ—! เธอตรงนั้นแหละ ”
“ ชื่ออะไรหรอคะ ”
“ เรามาทำความรู้จักกันดีไหม ”
สองมือประสานเข้าก่อนจะแนบเอียงไว้ที่ใบหน้า พร้อมกับยกยิ้มส่งให้
“ เค้า คิจิมะ นานะเสะ ”
“ ยินดีที่ได้เจอกันในโลกหลังความตายนะคะ ”
ดูเหมือนว่าหลังจบพิธีการศึกษาได้ไม่นาน คุณตัดสินใจเดินรอบโรงเรียน จนกระทั่งมีเสียงปรบมือดังขึ้นมาไม่ใกล้ไม่ไกลเรียกคุณ
“ เธอ—! เธอตรงนั้นแหละ ”
“ ชื่ออะไรหรอคะ ”
“ เรามาทำความรู้จักกันดีไหม ”
สองมือประสานเข้าก่อนจะแนบเอียงไว้ที่ใบหน้า พร้อมกับยกยิ้มส่งให้
“ เค้า คิจิมะ นานะเสะ ”
“ ยินดีที่ได้เจอกันในโลกหลังความตายนะคะ ”