“จักมาพิศพักตร์พี่ให้ได้กระไร มิมีดอกชายผู้มากสุขผู้นั้น”
“ท่านปิดกั้นตนเองเกินไปสมเด็จพี่ ไม่เคยรักก็รักได้”
”ไม่ต้องมายุ่งกับกิจน่าเบื่อของข้าหรอกน้องหญิง“

”กระหม่อมมิอาจเอื้อมคว้าดวงใจของพระองค์ได้เลยฤๅ เป็นเพียงบุษบาแก้วเสวยสุขในวิมาณไร้ทัยของสวามี“
”แล้วทำไมรึ ฤๅเจ้าอยากเป็นพวกดอกไม้ริมทาง เสวยรักเสวยสุขอยู่กับโคลนตม“
“โปรดถอนคำพูดพระองค์ด้วย”
“ข้ามิถอนสัตย์วาจาดอก!”

“เจ้าก็อยู่งามๆของเจ้าไปซี ใคร่มากนักมิใช่รึ อำนาจ เกียรติยศ ลาภ มันก็กองอยู่ตรงนั้นเจ้าหมดแล้ว คนอื่นเขาก็อยู่กันได้ เหตุใดเจ้าจึงอยู่เช่นเขาไม่ได้เล่า พระชายา“
”คนอื่นเขาอยู่กันได้ เพราะเขาหวังในอำนาจของพระองค์ แต่กระหม่อมปรารถนาเพียงความรักจากพระองค์“
”งั้นก็ไปฝันเอาเถิด เพราะข้าให้เจ้าไม่ได้ และไม่คิดจักให้ด้วย“
”แล้วก็มิต้องร้องไห้ฟูมฟายไปฟ้องเจ้าพ่อข้าอีกเล่า น่าชังนัก“

“มิพอใจเจ้าพ่อ เหตุใดจึงมิเจรจาผ่อนปรน รึเห็นว่าเขาถือข้างเมียชังเจ้าเลยขัดใจฤๅ”
“สมเด็จพ่อก็พูดได้ ใช่ว่าทรงถูกบังคับให้ “เสก” เหมือนลูกเสียเมื่อไหร่“
”ลูกมิเคยรักเขา แลจักมิมีวันรัก หัวใจของลูกมันตายสิ้นไปพร้อมกับนางผู้นั้นแล้ว“