"ผมเห็นด้วยครับ ฮะฮะฮะ"
โวเกลหัวหัวเราะเล็กๆ

"สุขสันต์วันเกิดครับอาจารย์"

โวเกลเดินไปยังทิศทางที่อ.ตัวน้อยชี้แก่เขา

[ขอบคุณที่มาโรลครับผม]

โวเกลมองอ.เทเรซิก้ามีความสุขกับเนื้อกระต่ายอย่างปิติ
ตัวนางที่กำลังกินอย่างเพลิดเพลินนั้นดูไม่ต่างจากเด็กสาวธรรมดา
แต่นางเป็นผู้มีตำแหน่งคนหนึ่ง
ไม่ดีแน่หากจะกลั่นแกล้งความยับยั้งชั่งใจของนางด้วยการคะยั้นคะยอให้นางหยิบเพิ่ม เขาจึงมัดห่อเนื้ออย่างเรียบร้อย และ กล่าวขอบคุณอ.เทเรซิก้าอีกครั้ง
"เนื้อนี่ไม่ว่าปรุงแบบไหนก็อร่อยจริงๆนะครับ ยังไงก็ขอบคุณท่านอีกครั้ง ผมชอบมันมากเลย"

โวเกลยื่นห่อเนื้อแบ่งให้อ.เทเรซิก้าหยิบเท่าที่นางต้องการ
ขณะที่ตนก็หยิบชิ้นเนื้อมาเคี้ยวอีก1ชิ้นอย่างเพลิดเพลิน.

โวเกลรีบเคี้ยวกลืนชิ้นเนื้อในปากก่อนจะตอบผู้ให้ของขวัญนี้แก่เขา

"อร่อยมากเลยครับ"
"ในที่ๆที่ผมเคยอยู่ สำหรับพวกเราแล้วเนื้อรมควันแห้งเป็นเหมือนของที่พวกเราต้องมีไว้เสมอราวกับว่าแทบจะขาดไปไม่ได้เลยครับ"

โวเกลพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ขอบคุณสำหรับของขวัญที่ดีเยี่ยมชิ้นนี้ครับ อ.เทเรซิก้า"

🪶นี่คือของขวัญของเจ้า สุขสันต์วันเกิด!🪶
#Mgr_commu #Mgr_Birthdayfes1

โพสต์สำหรับโควทอวดของขวัญวันเกิด~~🎁🎁🎁

─── ᛟ ───

✦ (สำรองข้อมูล) ของขวัญ SS1 ✦
docs.google.com/spreadsheets...

─── ᛟ ───

🪶ได้อะไรกันบ้าง? ดูด้วย!

[ขอบคุณแม่งานเช่นกันครับ]

"ขอบคุณท่านอาจารย์เทเรซิก้า"
โวเกลทาบมือบนอกแล้วโค้งคำนับอีกครั้งพร้อมหันหลังเดินต่อไป

แววตาของเขาปรากฏชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ เป็นรอยยิ้มของเด็กชายตัวเล็กๆ ถึงแม้คำพูดของอาจารย์จะเป็นคำพูดประจำตัวของเธอแต่เมื่อได้ฟังโดยตัวเขาผู้เดียว กลับรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

เมื่อก่อนก็เคยมีผู้คนที่พูดกับเขาเช่นนี้ แม้จะไม่เกี่ยวกับเวทมนตร์
แต่มันช่างน่าคิดถึงเหลือเกิน

ชายหนุ่มได้ฟังและเกือบจะได้โต้เถียงออกไป

แต่แล้วโวเกลได้นิ่ง และ ตรึกตรองเล็กน้อยก่อนที่เขาจะยิ้มที่มุมปากและเปลี่ยนคำพูดที่ใช้

"หมายความว่าฆ่าได้สินะครับ"
.
.
.
"ถ้าหากว่าเรียนจนจบแล้วสิ่งที่ผมต้องการมีทางที่จะเป็นไปได้....งั้นถึงตอนนั้นหวังว่าผมจะมีโอกาสได้ถามคำถามนี้กับท่านอีกครั้งนะครับอาจารย์เทเรซิก้า"

โวเกลโค้งคำนับพร้อมสีหน้าที่ดูมุ่งมั่นขึ้นมา.

ชายหนุ่มได้ตั้งสติ เขาลดความตื่นเต้นลง
"ผมขออภัยที่เสียมารยาท ผมควรจะแนะนำตัวก่อน ผมชื่อโวเกล อยู่ชั้นปีต้น"
"ตัวผมมาที่มากิเรอาก่อนช่วงก่อนที่พิธีจันทร์ดับจะเริ่มขึ้นไม่นานมานี้....เดินทางมาที่นี่ตามข่าวลือเรื่องเวทมนต์ และเป็นโชคของผมที่
ท่านผู้อำนวยการกรุณารับเข้าเป็นนักเรียนครับ"

"มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น....ปีศาจที่ปรากฏตัวขึ้นในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง"
"ท่าน.....ช่วยบอกวิธีสังหารมันได้หรือไม่?"
"หรือถ้า.....หรือถ้าท่านพอจะรู้เวทมนต์ที่จะสังหารพวกมันได้ล่ะก็....ข้าขอให้ท่านได้โปรดสอนข้าทีเถอะ"

ณ โถงทางเดินในอาคารเรียน
รอยต่อของช่วงเวลาพัก ทำให้ที่นี่ไม่ค่อยจะมีใครผ่านไปผ่านมาช่วงเวลานี้เท่าใดนัก...
เทเรซิก้าเดินเดินไปบนโถงทางเดินลำพัง ไม่อาจรับรู้ได้ว่าเธอตรงไปที่ใด
หรือต้องการจะทำสิ่งใดต่อ
เบื้องหน้าปรากฏชายหนุ่มที่เดินสวนทางตรงเข้ามาไม่ได้เดินเร็วนักแต่ก็ไม่ได้เชื่องช้าเนิบนาบ
ใบหน้าชายหนุ่มบ่งบอกถึงเป้าหมาย....
ทันทีทีเดินสวนกัน ชายหนุ่มจึงได้เอ่ยปากถามสิ่งที่เขาคิด..

อาจจะ Track-Back ใกลหน่อยแต่ขออนุญาตโรลต่อครับ