โวเกลรับห่อของมาด้วยความตื่นเต้น
เมื่อเขาแก้ห่อผ้าหลากสีผืนนั้นตาของเขาก็ลุกวาวราวกับเด็กน้อย

"เนื้องั้นเหรอ!"
"ผมชอบเนื้อที่สุดเล-"

โวเกลหยิบเนื้อเข้าปากโดยไม่รู้ตัวว่ายังพูดไม่จบเสียด้วยซ้ำ
สำหรับเขาแล้วอาหารที่ถูกแปรรูปดูจะทำให้เขาได้นึกถึงช่วงเวลาที่ดีสักช่วงไหนก็ไม่อาจมีใครรับรู้ได้นอกจากตัวเขาเอง.

"ขอบคุณอ.เทเรซิก้า, ขอบคุณงานวันเกิด!"

#Mgr_commu #Mgr_Birthdayfes1

ณ โถงทางเดินในอาคารเรียน
รอยต่อของช่วงเวลาพัก ทำให้ที่นี่ไม่ค่อยจะมีใครผ่านไปผ่านมาช่วงเวลานี้เท่าใดนัก...
เทเรซิก้าเดินเดินไปบนโถงทางเดินลำพัง ไม่อาจรับรู้ได้ว่าเธอตรงไปที่ใด
หรือต้องการจะทำสิ่งใดต่อ
เบื้องหน้าปรากฏชายหนุ่มที่เดินสวนทางตรงเข้ามาไม่ได้เดินเร็วนักแต่ก็ไม่ได้เชื่องช้าเนิบนาบ
ใบหน้าชายหนุ่มบ่งบอกถึงเป้าหมาย....
ทันทีทีเดินสวนกัน ชายหนุ่มจึงได้เอ่ยปากถามสิ่งที่เขาคิด..

"ต้องจบหลักสูตรทั้งหมดก่อนถึงจะนำเวทย์มนตร์ไปใช้ที่ข้างนอกได้สินะ"