ถือซะว่านี่เป็น (ตัวตาย) ’ตัวแทน‘ ของเขาละกัน
’พอนอนหลับแล้ว ก็ดูเรียบร้อย(?) ขึ้นมาเลย‘
ตาคมจ้องมองคนตรงหน้าที่นอนหลับปุ๋ยด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนจะเร้นกายหนีหายออกจากไปห้องนอน—
(แหม พอทีตอนนี้เสียงเบาเชียว 🙄)
[จบโรล]
ถือซะว่านี่เป็น (ตัวตาย) ’ตัวแทน‘ ของเขาละกัน
’พอนอนหลับแล้ว ก็ดูเรียบร้อย(?) ขึ้นมาเลย‘
ตาคมจ้องมองคนตรงหน้าที่นอนหลับปุ๋ยด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนจะเร้นกายหนีหายออกจากไปห้องนอน—
(แหม พอทีตอนนี้เสียงเบาเชียว 🙄)
[จบโรล]
ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืน ย่างเท้าอย่างเงียบงันเดินตรงไปที่แท่นวางดัมเบล (?)
มือหนาหยาบกร้านเลือกยกดัมเบลแสนโชคร้ายมาหนึ่งอัน
แล้วอ้อมไปที่ฝั่งตรงข้ามของเตียง…
+
ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืน ย่างเท้าอย่างเงียบงันเดินตรงไปที่แท่นวางดัมเบล (?)
มือหนาหยาบกร้านเลือกยกดัมเบลแสนโชคร้ายมาหนึ่งอัน
แล้วอ้อมไปที่ฝั่งตรงข้ามของเตียง…
+
ชายหนุ่มชันตัวลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ หลังจากนั้นก็ค่อยๆเขยิบตัวออกห่าง
“กึก”
เสียงขยับกายแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบชวนให้รู้สึกหวาดเสียว วัลค่อยๆหันกลับไปมองปฏิกิริยาของคนข้างกาย
นิ่งสนิท ไร้เสียงตอบรับ…
+
ชายหนุ่มชันตัวลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ หลังจากนั้นก็ค่อยๆเขยิบตัวออกห่าง
“กึก”
เสียงขยับกายแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบชวนให้รู้สึกหวาดเสียว วัลค่อยๆหันกลับไปมองปฏิกิริยาของคนข้างกาย
นิ่งสนิท ไร้เสียงตอบรับ…
+
ยากจะเข้าใจ—
กายสูงรู้สึกได้ถึงแรงดึงรั้งที่ชายเสื้อ แต่ยังคงนอนราบนิ่งงันไม่ตอบสนอง (แกล้งตาย) สวนทางกับความคิดและการกระทำต่อจากนี้
รีบหลับสักที…
ยากจะเข้าใจ—
กายสูงรู้สึกได้ถึงแรงดึงรั้งที่ชายเสื้อ แต่ยังคงนอนราบนิ่งงันไม่ตอบสนอง (แกล้งตาย) สวนทางกับความคิดและการกระทำต่อจากนี้
รีบหลับสักที…
‘แก้ตัวน้ำขุ่นๆ‘
ก่อนที่สัมผัสที่ตามคลอเคลียอยู่ข้างคอจะทำให้ขนลุกซู่—
ปากอ้าออกเล็กน้อย ตั้งใจจะกล่าวบางสิ่งพลันหุบลง ปิดปากเงียบ เมื่อได้ยินถ้อยคำต่อมา
’ขอโทษ‘
…
’…อย่าไป’
+
‘แก้ตัวน้ำขุ่นๆ‘
ก่อนที่สัมผัสที่ตามคลอเคลียอยู่ข้างคอจะทำให้ขนลุกซู่—
ปากอ้าออกเล็กน้อย ตั้งใจจะกล่าวบางสิ่งพลันหุบลง ปิดปากเงียบ เมื่อได้ยินถ้อยคำต่อมา
’ขอโทษ‘
…
’…อย่าไป’
+
‘จะทำอะไ—’
ไม่ทันคิดจบ เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ค่อยๆใกล้เข้ามา ความรู้สึกเด่นชัดขึ้นเมื่อรับรู้ถึงนิ้วมือที่จิ้มตรงมาที่ระหว่างคิ้วของตน ก่อนที่จะผละออกหลังจากนั้นไม่นาน ตามมาด้วยคำพูด ‘เหมือน‘ ตัดพ้อ
‘…ไม่มีกลิ่นบุหรี่แล้วสักหน่อย‘
+
‘จะทำอะไ—’
ไม่ทันคิดจบ เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ค่อยๆใกล้เข้ามา ความรู้สึกเด่นชัดขึ้นเมื่อรับรู้ถึงนิ้วมือที่จิ้มตรงมาที่ระหว่างคิ้วของตน ก่อนที่จะผละออกหลังจากนั้นไม่นาน ตามมาด้วยคำพูด ‘เหมือน‘ ตัดพ้อ
‘…ไม่มีกลิ่นบุหรี่แล้วสักหน่อย‘
+
ไร้ซึ่งคำพูด…
ขาตวัดขึ้นมาบนเตียง ก่อนจะสอดตัวเองเข้าไปในผ้าห่ม เอนกายลงจนหัวถึงหมอน หลังจากนั้นประสานมือไว้ที่อก หลับตาลงช้าๆนอนข้างเพื่อนสนิทของตนตามคำขอ
แม้จะหลับตาแต่หัวคิ้วกลับขมวดมุ่น เสี้ยวหน้าคมคายไม่ได้ดูนอนหลับสบายขนาดนั้น
ไร้ซึ่งคำพูด…
ขาตวัดขึ้นมาบนเตียง ก่อนจะสอดตัวเองเข้าไปในผ้าห่ม เอนกายลงจนหัวถึงหมอน หลังจากนั้นประสานมือไว้ที่อก หลับตาลงช้าๆนอนข้างเพื่อนสนิทของตนตามคำขอ
แม้จะหลับตาแต่หัวคิ้วกลับขมวดมุ่น เสี้ยวหน้าคมคายไม่ได้ดูนอนหลับสบายขนาดนั้น
บางครั้งก็ผลักไสไล่ส่ง บางครั้งก็เหมือนจะเอ่ยรั้งตนไว้…
ร่างสูงหันกายกลับมา ตาคมพิศมองดูดวงหน้าของเพื่อนสนิทด้วยความเคลือบแคลงใจ
แม้ในใจจะยังคงกรุ่นโกรธอยู่ไม่น้อยเพราะเรื่องก่อนหน้า
+
บางครั้งก็ผลักไสไล่ส่ง บางครั้งก็เหมือนจะเอ่ยรั้งตนไว้…
ร่างสูงหันกายกลับมา ตาคมพิศมองดูดวงหน้าของเพื่อนสนิทด้วยความเคลือบแคลงใจ
แม้ในใจจะยังคงกรุ่นโกรธอยู่ไม่น้อยเพราะเรื่องก่อนหน้า
+
“นายจะได้ไม่มา ‘เม้งแตก‘ ใส่ฉันอีก“
พูดจบร่างสูงก็หมุนตัวหันหน้าไปทางห้องนั่งเล่นส่วนกลาง โดยที่ไม่ลืมหยิบดัมเบลติดมือไปอย่างละข้าง เพื่อเอาไปยกเวทฆ่าเวลารอผ้าปั่นเสร็จ
(กำลังจะไปล่ะ บัย //👋)
“นายจะได้ไม่มา ‘เม้งแตก‘ ใส่ฉันอีก“
พูดจบร่างสูงก็หมุนตัวหันหน้าไปทางห้องนั่งเล่นส่วนกลาง โดยที่ไม่ลืมหยิบดัมเบลติดมือไปอย่างละข้าง เพื่อเอาไปยกเวทฆ่าเวลารอผ้าปั่นเสร็จ
(กำลังจะไปล่ะ บัย //👋)
หรือว่าจะอดนอนจนสมองประมวลผลไม่ได้แล้ว?
คิดจบก็พ่นลมหายใจแรงๆ เอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงฮึดฮัดไม่สบอารมณ์
“ขอปฏิเสธ”
+
หรือว่าจะอดนอนจนสมองประมวลผลไม่ได้แล้ว?
คิดจบก็พ่นลมหายใจแรงๆ เอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงฮึดฮัดไม่สบอารมณ์
“ขอปฏิเสธ”
+
ก่อนจะตามมาด้วยคำเชื้อเชิญของ เพื่อนสนิท’ ที่ตบเตียงปุๆ เพื่อให้มานอนข้างๆ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่
‘นอนกับผีสิ!‘
ตาคมอำพันเหลือบแดงหรี่ลงมองเพื่อตรวจสอบว่าคนตรงหน้า ‘สมองมีปัญหา‘ รึเปล่า
+
ก่อนจะตามมาด้วยคำเชื้อเชิญของ เพื่อนสนิท’ ที่ตบเตียงปุๆ เพื่อให้มานอนข้างๆ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่
‘นอนกับผีสิ!‘
ตาคมอำพันเหลือบแดงหรี่ลงมองเพื่อตรวจสอบว่าคนตรงหน้า ‘สมองมีปัญหา‘ รึเปล่า
+
โดยไม่รู้สึกว่าตัวเองผิดเลยสักกระผีกเดียว เพราะไม่ว่าจะซักผ้าซักกี่รอบ ชายหนุ่มก็ทำแบบนี้ตาม ’ปกติ‘ มาโดยตลอด ไม่เห็นจะมีปัญหา—
ว่าแล้วก็ร่างสูงก็ผุดลุกขึ้นโดยพลัน ขณะที่มือหนึ่งถือดัมเบล(???) ไว้คามือ
(จะทำอะไรของนายน่ะ //สั่นกลัว 😦)
โดยไม่รู้สึกว่าตัวเองผิดเลยสักกระผีกเดียว เพราะไม่ว่าจะซักผ้าซักกี่รอบ ชายหนุ่มก็ทำแบบนี้ตาม ’ปกติ‘ มาโดยตลอด ไม่เห็นจะมีปัญหา—
ว่าแล้วก็ร่างสูงก็ผุดลุกขึ้นโดยพลัน ขณะที่มือหนึ่งถือดัมเบล(???) ไว้คามือ
(จะทำอะไรของนายน่ะ //สั่นกลัว 😦)
“นี่เลยต้องมาวิ่งวุ่น-วุ่นวายทำนู่นนี่นั่นแต่เช้า!”
“จะขอบคุณมาก ถ้า ‘ช่วย(เหลือ)ตัวเอง‘ เก็บผ้าให้เรียบร้อย”
“จะได้ไม่ลำบากคนอื่นต้องก้มๆเงยๆ เดินไปเดินมาตามเก็บ”
…
‘บ้าฉิบ…‘
’ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ!‘
ขมับทั้งสองข้างกลับมาเต้นตุบๆ รอบที่เท่าไหร่แล้วไม่อาจทราบได้
+
“นี่เลยต้องมาวิ่งวุ่น-วุ่นวายทำนู่นนี่นั่นแต่เช้า!”
“จะขอบคุณมาก ถ้า ‘ช่วย(เหลือ)ตัวเอง‘ เก็บผ้าให้เรียบร้อย”
“จะได้ไม่ลำบากคนอื่นต้องก้มๆเงยๆ เดินไปเดินมาตามเก็บ”
…
‘บ้าฉิบ…‘
’ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ!‘
ขมับทั้งสองข้างกลับมาเต้นตุบๆ รอบที่เท่าไหร่แล้วไม่อาจทราบได้
+
‘หยาบคาย‘
วัลเลริกแววตาวาวโรจน์ อารมณ์พุ่งขึ้นสูงจนเลือดขึ้นหน้าหลังฟังจบ
น่ากลัวว่าคำพูดจะนำความคิด เขากัดฟันเอ่ยตอกกลับอย่างกระแทกกระทั้นเสียงห้วน
“เออๆ ขอโทษด้วยละกัน”
ตามมาด้วยประโยคยอกย้อนฝ่ายตรงข้ามตามมาเป็นชุด
+
‘หยาบคาย‘
วัลเลริกแววตาวาวโรจน์ อารมณ์พุ่งขึ้นสูงจนเลือดขึ้นหน้าหลังฟังจบ
น่ากลัวว่าคำพูดจะนำความคิด เขากัดฟันเอ่ยตอกกลับอย่างกระแทกกระทั้นเสียงห้วน
“เออๆ ขอโทษด้วยละกัน”
ตามมาด้วยประโยคยอกย้อนฝ่ายตรงข้ามตามมาเป็นชุด
+
ซึ่ง ’งานบ้านนี้‘ กินเวลานานอยู่พอควร ทำให้ร่างสูงที่กำลังนั่งรอปั่นผ้า อดขบคิดไม่ได้ว่าจะทำเสร็จทันก่อนช่วงสายหรือไม่?
คิดแล้วก็ยกดัมเบล(?) ในห้องนอนรอไปพลาง…
(ในมือติดอาวุธ(?) 😅)
ซึ่ง ’งานบ้านนี้‘ กินเวลานานอยู่พอควร ทำให้ร่างสูงที่กำลังนั่งรอปั่นผ้า อดขบคิดไม่ได้ว่าจะทำเสร็จทันก่อนช่วงสายหรือไม่?
คิดแล้วก็ยกดัมเบล(?) ในห้องนอนรอไปพลาง…
(ในมือติดอาวุธ(?) 😅)
โดยสรุปสั้นๆ
‘แยกสีผ้า’
‘ยกตะกร้าซักรอบที่หนึ่ง‘
’ระหว่างรอปั่นผ้าก็อาบน้ำแต่งตัวไปพลาง‘
’ก่อนจะยกตะกร้าซักรอบที่สอง—‘
“ตึง ตึง ตุ้บ!”
+
โดยสรุปสั้นๆ
‘แยกสีผ้า’
‘ยกตะกร้าซักรอบที่หนึ่ง‘
’ระหว่างรอปั่นผ้าก็อาบน้ำแต่งตัวไปพลาง‘
’ก่อนจะยกตะกร้าซักรอบที่สอง—‘
“ตึง ตึง ตุ้บ!”
+
ท่าทางนอนหลับสบาย ไม่อนาทรร้อนใจเลยซักนิด!
คิ้วเข้มขมวดมุ่น ย่นจมูกด้วยนึกไม่พอใจที่เพื่อนสนิทชิงหลับสบายอยู่คนเดียว แม้ตัวเขาเองจะหลับมาตื่นนึงแล้วก็เถอะ…แต่! พอตื่นมาก็มีแต่เรื่องให้ต้องทำ
+
ท่าทางนอนหลับสบาย ไม่อนาทรร้อนใจเลยซักนิด!
คิ้วเข้มขมวดมุ่น ย่นจมูกด้วยนึกไม่พอใจที่เพื่อนสนิทชิงหลับสบายอยู่คนเดียว แม้ตัวเขาเองจะหลับมาตื่นนึงแล้วก็เถอะ…แต่! พอตื่นมาก็มีแต่เรื่องให้ต้องทำ
+
แน่นอนว่าไม่ลืมคัดแยกประเภทและสี
ทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ถูกต้องตามหลักเพราะความชำนาญของเจ้าตัว ที่มักจะโดน ‘ไหว้วาน’ (จิกหัวใช้) อยู่บ่อยๆ
เป็นการอยู่ร่วมกันโดยมีการแลกเปลี่ยนอยู่กลายๆ
แน่นอนว่าไม่ลืมคัดแยกประเภทและสี
ทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ถูกต้องตามหลักเพราะความชำนาญของเจ้าตัว ที่มักจะโดน ‘ไหว้วาน’ (จิกหัวใช้) อยู่บ่อยๆ
เป็นการอยู่ร่วมกันโดยมีการแลกเปลี่ยนอยู่กลายๆ
อย่าเรียกว่าอาบน้ำเลย เรียกว่าเอาตัว ‘จุ่มน้ำ’ น่าจะเหมาะกว่า…
ชายหนุ่มขยี้หัวด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปห้องน้ำอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนคำตอบ
คร้านจะเอาเรื่อง—
เพราะตอนนี้ตนมีสิ่งที่ต้องทำ ‘เพิ่ม‘
เขาต้องวางมือจากสิ่งที่ทำไปจัดการกองเสื้อผ้าชุ่มโชก ’เดี๋ยวนี้‘ ไม่งั้นมีหวังเสื้อคงเหม็นอับชื้นไปหมด!
ต้องซักเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้!
+
อย่าเรียกว่าอาบน้ำเลย เรียกว่าเอาตัว ‘จุ่มน้ำ’ น่าจะเหมาะกว่า…
ชายหนุ่มขยี้หัวด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปห้องน้ำอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนคำตอบ
คร้านจะเอาเรื่อง—
เพราะตอนนี้ตนมีสิ่งที่ต้องทำ ‘เพิ่ม‘
เขาต้องวางมือจากสิ่งที่ทำไปจัดการกองเสื้อผ้าชุ่มโชก ’เดี๋ยวนี้‘ ไม่งั้นมีหวังเสื้อคงเหม็นอับชื้นไปหมด!
ต้องซักเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้!
+
เป็นกองผ้าเปียกชุ่มที่วางระเกะระกะในห้องน้ำ เสื้อผ้าที่คุ้นเคยเป็นหลักฐานมัดตัวชั้นดี
ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำ ยืนกอดอกค้ำหัวอยู่ข้างเตียง …
ตาคมอำพันเหลือบแดงจ้องมอง ‘ตัวต้นเรื่อง‘ ที่นอนแหมะสบายใจเฉิบอยู่บนเตียงด้วยแววตาวาวโรจน์ เขากดเสียงต่ำ
+
เป็นกองผ้าเปียกชุ่มที่วางระเกะระกะในห้องน้ำ เสื้อผ้าที่คุ้นเคยเป็นหลักฐานมัดตัวชั้นดี
ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำ ยืนกอดอกค้ำหัวอยู่ข้างเตียง …
ตาคมอำพันเหลือบแดงจ้องมอง ‘ตัวต้นเรื่อง‘ ที่นอนแหมะสบายใจเฉิบอยู่บนเตียงด้วยแววตาวาวโรจน์ เขากดเสียงต่ำ
+
“ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อน”
เช้าวันนี้เกิดเรื่องราวต่างๆมากมาย ประกอบกับก่อนหน้านี้ที่ทำนั่นนู่นนี่ ทำให้วัลชักเริ่มจะเหนียวตัว ถ้าจะออกไปวิ่งเลยในสภาพนี้ก็คงได้
แต่คงไม่สดชื่นมากนัก—
ว่าแล้วก็หยิบชุดออกกำลังกาย ผ้าขนหนูพาดบ่า ผิวปากเดินฉิวไปที่ห้องน้ำ คล้อยหลังเสียงบานประตูได้ปิดลง…
“—ปึง—“
…
…
…
“บลิซซซซซซซซซซ!!!“
(เกิดอะไรขึ้น 😬)
“ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อน”
เช้าวันนี้เกิดเรื่องราวต่างๆมากมาย ประกอบกับก่อนหน้านี้ที่ทำนั่นนู่นนี่ ทำให้วัลชักเริ่มจะเหนียวตัว ถ้าจะออกไปวิ่งเลยในสภาพนี้ก็คงได้
แต่คงไม่สดชื่นมากนัก—
ว่าแล้วก็หยิบชุดออกกำลังกาย ผ้าขนหนูพาดบ่า ผิวปากเดินฉิวไปที่ห้องน้ำ คล้อยหลังเสียงบานประตูได้ปิดลง…
“—ปึง—“
…
…
…
“บลิซซซซซซซซซซ!!!“
(เกิดอะไรขึ้น 😬)
ละจากการเช็ดผม ลุกขึ้นยืนเป็นสัญญาณว่าเช็ด ‘เสร็จ‘ เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะร่างสูงจะเดินตรงไปที่ตะกร้าผ้าเจ้าเก่า
เขาจ้วงมือคีบที่เก็บบัตร ซึ่งมีการ์ด ’เจ้าปัญหา‘ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อได้สำเร็จ สะบัดไล่กลิ่นปอยๆ ก่อนจะวางกองรวมกับ ’ของๆบลิซ‘ ที่เก็บมาได้(?) บนโต๊ะข้างเตียง
“ของนายอยู่บนโต๊ะนะ”
+
ละจากการเช็ดผม ลุกขึ้นยืนเป็นสัญญาณว่าเช็ด ‘เสร็จ‘ เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะร่างสูงจะเดินตรงไปที่ตะกร้าผ้าเจ้าเก่า
เขาจ้วงมือคีบที่เก็บบัตร ซึ่งมีการ์ด ’เจ้าปัญหา‘ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อได้สำเร็จ สะบัดไล่กลิ่นปอยๆ ก่อนจะวางกองรวมกับ ’ของๆบลิซ‘ ที่เก็บมาได้(?) บนโต๊ะข้างเตียง
“ของนายอยู่บนโต๊ะนะ”
+
“นายนอนไปเลย“
ตอบกลับโดยอัติโนมัติ โดยไม่ทันได้ฉุกคิดอะไร เพราะสมาธิจดจ่ออยู่กับการระลึกความทรงจำตอนเก็บห้อง ว่าการ์ดเจ้ากรรมไปหล่นหายอยู่ที่ไหน?
เสื้อตัวเดียวที่นึกได้ในหัว คือเสื้อที่ลงไปนอนกองใต้ก้นตระกร้าผ้า เสื้อเหม็นๆ เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่คละคลุ้ง เสียจนต้องใช้มือคีบโยนลงตะกร้าโดยไม่ทันได้ตรวจทานให้ดี
+
“นายนอนไปเลย“
ตอบกลับโดยอัติโนมัติ โดยไม่ทันได้ฉุกคิดอะไร เพราะสมาธิจดจ่ออยู่กับการระลึกความทรงจำตอนเก็บห้อง ว่าการ์ดเจ้ากรรมไปหล่นหายอยู่ที่ไหน?
เสื้อตัวเดียวที่นึกได้ในหัว คือเสื้อที่ลงไปนอนกองใต้ก้นตระกร้าผ้า เสื้อเหม็นๆ เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่คละคลุ้ง เสียจนต้องใช้มือคีบโยนลงตะกร้าโดยไม่ทันได้ตรวจทานให้ดี
+
อารมณ์ที่พุ่งสูงลดฮวบโดยทันที แทนที่ด้วยสีหน้าเลิ่กลั่กปนไม่รู้ๆๆ
“ไม่”
“ไม่เจอ“
เอ่ยตอบเสียงเรียบ พูดย้ำซ้ำสองรอบเพื่อกลบเกลื่อนความไม่มั่นใจ
”นายเก็บไว้ตรงไหนล่ะ?“
ถามกลับเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้มองหาพลาดไป
หรอกมั้ง?
(จะเอายังไงเนี่ย วัล //👁️👄👁️🫵)
อารมณ์ที่พุ่งสูงลดฮวบโดยทันที แทนที่ด้วยสีหน้าเลิ่กลั่กปนไม่รู้ๆๆ
“ไม่”
“ไม่เจอ“
เอ่ยตอบเสียงเรียบ พูดย้ำซ้ำสองรอบเพื่อกลบเกลื่อนความไม่มั่นใจ
”นายเก็บไว้ตรงไหนล่ะ?“
ถามกลับเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้มองหาพลาดไป
หรอกมั้ง?
(จะเอายังไงเนี่ย วัล //👁️👄👁️🫵)
‘แต่ว่า! มันเป็นเหตุสุดวิสัย!!‘
’ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นซักหน่อย!’
ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกบ่นจนหูชา สีหน้ามืดครึ้มลงเรื่อยๆ สวนทางกับในใจที่ร้องโอดโอยหาความเป็นธรรม
“แล้วที—!!”
ปากที่ต้องการจะเอ่ยแย้ง กลับถูกขัดด้วยคำถามที่ถูกโยนอัดใส่หน้า
+
‘แต่ว่า! มันเป็นเหตุสุดวิสัย!!‘
’ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นซักหน่อย!’
ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกบ่นจนหูชา สีหน้ามืดครึ้มลงเรื่อยๆ สวนทางกับในใจที่ร้องโอดโอยหาความเป็นธรรม
“แล้วที—!!”
ปากที่ต้องการจะเอ่ยแย้ง กลับถูกขัดด้วยคำถามที่ถูกโยนอัดใส่หน้า
+