กล่าวจบก็ชี้ไปทางทิศที่โต๊ะตั้งอยู่

“ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อน”

เช้าวันนี้เกิดเรื่องราวต่างๆมากมาย ประกอบกับก่อนหน้านี้ที่ทำนั่นนู่นนี่ ทำให้วัลชักเริ่มจะเหนียวตัว ถ้าจะออกไปวิ่งเลยในสภาพนี้ก็คงได้

แต่คงไม่สดชื่นมากนัก—

ว่าแล้วก็หยิบชุดออกกำลังกาย ผ้าขนหนูพาดบ่า ผิวปากเดินฉิวไปที่ห้องน้ำ คล้อยหลังเสียงบานประตูได้ปิดลง…

“—ปึง—“

…

…

…

“บลิซซซซซซซซซซ!!!“

(เกิดอะไรขึ้น 😬)

ไม่แปลกใจเลยที่บลิซจะอมพะนำไว้—

‘แต่ว่า! มันเป็นเหตุสุดวิสัย!!‘
’ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นซักหน่อย!’

ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกบ่นจนหูชา สีหน้ามืดครึ้มลงเรื่อยๆ สวนทางกับในใจที่ร้องโอดโอยหาความเป็นธรรม

“แล้วที—!!”

ปากที่ต้องการจะเอ่ยแย้ง กลับถูกขัดด้วยคำถามที่ถูกโยนอัดใส่หน้า

+

‘วัล!‘

เสียงดังมาจากทิศของห้องน้ำ ก่อนที่ตัวคนจะออกมาแล้วยื่นผ้าขนหนูให้

’นั่นไง คิดไม่ทันขาดตอน’

เพราะก่อนหน้านี้ มัวแต่ง่วนอยู่กับการเก็บกวาด เลยรับผ้านั้นมาด้วยความเคยชิน หมุนตัวตั้งท่ากำลังจะโยนลงตะกร้าหน้าตาเฉย—

(วัล สมงสมองไปหมดล่ะ 🫠)

(คิดไม่ทันขาดตอน ล้อกับ พูดไม่ทันขาดคำ)

แม้จะอยากอยู่แกล้งต่อ แต่เมื่อฟังประโยคถัดมาและมองไปที่ดวงตาของคนตรงหน้า ก็พอจะเข้าใจสิ่งที่สายตาต้องการจะสื่อ แต่ก่อนไป—

“ฉันแอบเสียใจเหมือนกันนะ”

ดัดเสียงพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด สวนทางกับท่าทางเสียใจจอมปลอมน่า ‘ถีบ‘ โดยมีมือหนึ่งหยิบผ้าเช็ดหน้าทิพย์ยกขึ้นซับน้ำตาปลอมๆประกอบฉาก

“นึกว่าเมื่อกี้นาย ‘รั้ง‘ ฉันไว้ซะอีก”

+

พลั้งโพล่งคำพูดใจร้ายออกไป ปฏิกิริยาตอบกลับ กลับกลายเป็นสีหน้าปริ่มจะร้องไห้ของเพื่อนสนิท

ก่อนจะตามมาด้วยก็น้ำตาที่ไหลรินออกมาเป็นสาย…

ยากจะแยกแยะว่าเป็นน้ำตาแห่งความ ‘เศร้าโศก เสียใจ‘
หรือน้ำตาแห่งความ ’โกรธขึ้ง คับข้องใจ‘ จากคำพูดร้ายๆ

ซึ่งดูจะเป็นอย่างหลังมากกว่าจากนัตน์ตาที่แข็งกร้าว

‘ไอ้เราก็แพ้น้ำตาซะด้วยสิ…’

…

+

สิ้นเสียงจากอีกฝ่าย มือที่ถือ ’แผ่นประคบเย็น‘ ไม่ผละออกตามคำขอ

กลับกันข้อมือหนากดลงย้ำตรงหัวที่ปูดโนแทนคำปฏิเสธ

และดูเหมือนจะกดแรงขึ้นเรื่อยๆ—

“—เหอะ—”

“ดูสภาพตัวเองก่อน“

“แค่ลุกขึ้นยืนเองยังไม่ได้เลยมั้ง“

+

จากที่ลังเลว่าจะแตะดีไม่แตะดี วัลพลันหยุดมือชะงักและถอยออกห่างตามคำพูดของคนตรงหน้า

ดวงตาคมทันได้เหลือบเห็นหัวที่ปูดโนได้อย่างชัดเจน

‘ซี้ด…‘

ซู้ดปากในใจเพราะเจ็บแทนเจ้าตัว แต่จะว่าไป…คนตรงหน้าก็ดูคล้าย ’กุ้งสุก‘ เหมือนกันแฮะ

จินตนาการสุดบรรเจิดถูกขัดด้วยประโยคถัดมาของ ’กุ้งสุก‘ บนพื้น ทำให้ขมับทั้งสองข้างของวาเลริกเต้นตุ้บๆ

+

‘ใช่‘

วัลผุดลุกขึ้นพลางยืดเส้นยืดสายไล่ความเมื่อยขบอีกรอบ ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าให้เพื่อนสนิทอย่างอ้อยอิ่ง

“กึกๆๆ”

‘ประตูล็อค‘

หลังทบทวนความทรงจำ ก็ไม่พบว่า ‘คีย์การ์ด’ อยู่ในห้องที่ทำความสะอาดแล้วของตน หนุ่มหัวแดงจึงได้แต่ยกมือขึ้นเกาหัวด้วยความอับจน

(…ไรว้า)

+

โดยถ้าเปิดประตูเข้ามาดูจะพบหนุ่มร่างสูงใหญ่กำลังนั่งคุกเข่า มือหนึ่งถือน้ำยาทำความสะอาด อีกมือหนึ่งถืออุปกรณ์ กำลังทำความสะอาดพรมพร้อมกับขัดผนังห้องอย่างเมามันส์ ลบเลือนร่องรอยที่คนในห้องน้ำก่อ

ทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วภายใน 1 ชั่วโมง สภาพห้องก็กลับมาเรียบร้อยเนียนกริบ ไร้ซึ่งร่องรอย และ ‘หลักฐาน’ ใดๆที่บ่งชี้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้า

(ข่อยสูน +1)

+

คราวนี้ถอนหายใจเสียงดังด้วยความขุ่นเคือง แต่ก็ได้แต่โยนอารมณ์ด้านลบทิ้งไป ยักไหล่กระดกแขนยืดเส้นไล่ความเมื่อยขบ

ก่อนจะย่างก้าวไปที่ตู้เก็บ ‘สรรพสิ่ง‘ สารพัดของกุ๊กกิ๊กของวัลเลริกล้วนอยู่ที่นี่

ถ้าคุณหูดีจะได้ยินเสียงกุกกักกุกกักดังมาจากห้องนอน

(รอดไปนะ 🫵)

+

(มุมมองของบลิซ คาเบะด้งกับพื้น~ 🫣)

“ฟึ่บ”

“พลั่ก!”

ปลายนิ้วแตะเกล็ดย้อน กายแกร่งพลันเขม็งเกร็ง ตอบสนองทันควันตามสัญชาตญาณ ด้วยการพลิกตัวสลับตำแหน่งบนล่าง

+

และเพราะแต่เดิมเขาออกแรงไปที่มือข้างที่คว้าจับคอเสื้อมากเกินไป ทำให้ไม่สามารถต้านแรงของคนตรงหน้าที่ผลิกตัว ‘ดึงตัวเอง’ สวนกลับ

เลยออกมาในสภาพที่กายใหญ่ล้มหงายหลังตึง แผ่นหลังและแขนสองข้างปล่อยอ้ารองรับแรงกระแทก

“ตุ้บ!“

เรือนผมสีแดงกระทบเข้ากับพื้น แม้จะโชคดีที่มีพื้นพรมซับแรงกระแทก แต่ก็ไม่อาจลบเลือนแรงทั้งหมด ทำให้หัวมึนอยู่ชั่วครู่

+

ความเจ็บแปลบแล่นผ่านหลังเท้าสู่ศูนย์รับความเจ็บปวด ทำให้คนโดนประทุษร้ายน้ำตาซึม

แต่มือเจ้ากรรมยังคงกำแน่นที่หลังคอเสื้อของผู้ก่อเหตุ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเจ็บปวดที่กระตุ้นพละกำลัง หรือ จิตใต้สำนึกที่จะไม่ยอมให้เตียงของตนแปดเปื้อนกันแน่ ที่ทำให้เกิดสถานการณ์อิหลักอิเหลื่อเช่นนี้

+

[โรลปิด @bliznets-ssa.bsky.social | หอพักนักเรียนชาย | โกงเวลา วันอาทิตย์หลังสอบเสร็จช่วงเช้ามืด]

“ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก”

เสียงเดินของนาฬิกาภายในหอพักดังแผ่วเบาท่ามกลางความมืด หากเพ่งมองให้ดีจะพบว่ามีร่างหนึ่งนอนคุดคู้อยู่บนเตียง

เป็นชายหนุ่มร่างกายเปลือยเปล่าเผยโฉมมัดกล้ามเนื้อหนั่น จะเหลือก็เพียงแต่กางเกงใน(?) ตัวเดียวที่สวมอยู่ใต้ผ้าห่ม

+

[โรลปิด @bliznets-ssa.bsky.social | หอพักนักเรียนชาย | ช่วงหัวค่ำหลังงานวัฒนธรรม ]

‘สอบสวน‘
เป็นนิยามใกล้เคียงกับสถานการณ์ในตอนนี้มากที่สุด จะต่างก็เพียงแต่ที่นี่ไม่มีตำรวจดีและตำรวจเลว มีแค่วัลซึ่งกำลังจัดแจง ‘เหยื่อล่อ‘

“อะ นี่ ช็อกโกแลตร้อนของชอบนาย โปะหน้าด้วยเซเฟอร์ ควรดื่มตอนอุ่นๆ“

“ฉันทำสตรอว์เบอร์รีเคลือบช็อกโกแลตมากินแกล้มด้วย นายเอาไหม?”

+

(แปะ ref.มองค้อน)

(โมเม้นต์การพบกันของวัลกับเซลีน เจอหน้าครั้งแรกก็มองค้อนใส่กันเลย 😂)

#MockExam_SSA

ในช่วงเตรียมตัวสอบ วัลสถิตอยู่ตามมุมที่เงียบสงบ ขมักเขม้นโต้รุ่งทวนบทเรียนอย่างเอาเป็นเอาตาย

“อืม…งืม…”

เขาสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาสภาพผมฟูกระเซอะกระเซิง ใต้ตาดำเป็นปื้นเหมือนหมีแพนด้า ดูก็รู้ว่าอดนอนมา
บนหัวมีโพสต์อิทแปะอยู่ เหมือนจะเผลอติดมา ในนั้นมีรูปหน้ายิ้มชูนิ้วโป้งให้กำลังใจ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าใครเป็นคนวาดให้

@bliznets-ssa.bsky.social

#BirdsOfaFeather_SSA

( ขออนุญาตมาลงใบโคร่วมกับ @bliznets-ssa.bsky.social นะคะ

ใครสนใจโคกับวาเลริกสามารถเฟบโพสต์นี้ไว้ได้เลยค่ะ เดี๋ยวผปค.ทักไปหา

สำหรับบลิซ ผปค.เขาจะโควทโพสต์นี้ไปอีกทีค่ะ สามารถไปกดใจได้ที่โพสต์รีโควทของเขาได้นะคะ

หากต้องการโคคสพ.นอกเหนือจากนั้นสามารถ dm มาเสนอได้นะคะ ทั้งสองตลค.)

🔁 : เนียนรู้จัก/ช่วยหาเพื่อน
❤️ : สนใจโค

📍for #SSA_commu

Valerik Ivanovich Vyatka | Val | Yr.12 | Athletics 👟 | 🇷🇺🐻

🐻: “แดดวันนี้มันช่างจ้าเสียเหลือเกิน เนอะบลิซ“🤩

@bliznets-ssa.bsky.social
🍓: “อืม…”

Doc in bio