นิ้วชี้หันมาทางเด็กสาวเช่นเดียวกัน

“ตอนนี้ ตัวเธอก็คือตัวเธอ”
“คือ ไอริ”

แล้ววกเข้าหาหน้ากากสีดำครึ่งบน

“เรื่องของตนเองก็ควรหาคำตอบด้วยตนเอง“
”พอเจอแล้วเดี๋ยวก็เข้าใจมันเองนั่นแหละ ทั้งฉันและก็เธอ”

“คิดมากไปมันก็ไม่ได้อะไร นอกจากความสงสัยชวนขัดใจ”

เจ้าตัวยิ้มกว้าง มุมปากเผยอขึ้นจนเห็นเขี้ยวด้านใน ดูเป็นมิตร ตรงข้ามกับลวดลายหน้ากากอย่างสิ้นเชิง

ดวงตาจดจ่อทุกการเคลื่อนไหวอีกฝ่าย ปลายนิ้ว ลมหายใจและน้ำเสียง เขาเงียบไปชั่วครู่ เอียงหัวราวกับไม่เข้าใจในคำถาม

“ไม่รู้หรอก”

“ตอนนี้ ตัวฉันก็คือตัวฉัน”
”ขาดหายไป ไม่เข้าใจมัน แต่รู้ว่าเป็นฉัน — ทั้งเวลานี้และก่อนหน้า“

พูดทวนซ้ำอีกหน ทว่าความหมายยังคงไม่เปลี่ยน ตรงไปตรงมา บางทีอาจเพียงตีความอย่างเรียบง่าย หรือแค่ไม่สันทัดใช้หัวคิดกับอะไรลึกซึ้ง?

+

[หน้ากาก]

bsky.app/profile/skz-...

ก่อนจะยื่นหน้าไปดมใกล้ๆ ย่ำวนรอบตัวเด็กหนุ่มเป็นวงกลม คล้ายสุนัขป่าสำรวจสิ่งที่มันสนใจ

“ข้อนี้ นายก็โกหก“

ไร้ความซับซ้อน ใช้เพียงสัญชาตญาณและความรู้สึกตัดสิน แค่เพราะคุณดูพิเศษกว่าคนอื่นในสายตาเขา นั่นแหละเหตุผล

“ส่วนข้อสาม..“

กลับมายืนที่เดิม นัยน์ตาสีดำขลับจ้องเขม็งคนตรงข้าม

”นายพูดจริง“
”สัญชาตญาณมันบอกน่ะ!“

ยิ้มโชว์เขี้ยว ไม่แน่อาจจะเพราะคุณดูใจดีด้วยกระมัง?

มือจับปลายคาง สีหน้าคร่ำเคร่งเหมือนเจอโจทย์ยาก เพราะทำในสิ่งที่ตนไม่ถนัดที่สุด เช่นการขบคิด

จันทร์สีชาด ถ้านี่คือโลกหลังความตาย แล้วมันดันมีจริงคงไม่แปลก ทว่าเขาไม่เคยเจอกับตาเนื้อ แถมความทรงจำเก่าก็ไม่มี ดังนั้นจึงปัดตกไปด้วยตรรกะง่ายๆ

“ข้อแรก นายโกหก”
“…ฉันไม่คุ้นว่ามันเป็นสีแดง”

“ข้อสอง กลิ่นนาย — คล้ายกับพวกเรา…แต่ก็รู้สึกต่างออกไป”
“เหมือนอยู่ในฝูง แต่ก็แปลกแยก?”

+

(ส่งงานค้าบ🙇‍♂️)

“ไม่หรอก ทุกคนแค่ยังแปลกถิ่นก็เท่านั้น”

เจ้าตัวยกยิ้มจนเห็นเขี้ยว เพิ่งรู้ว่าตัวเองตายมาเป็นใครก็แตกตื่น ขึ้นอยู่กับใครจะทำใจยอมรับมันได้เร็วช้าแค่ไหนนั่นแหละ

เอียงคอฟังกติกาเกมอยู่แปบนึง ค่อยผงกหัวเก็ทว่าต้องเล่นยังไง

”โอเค! แค่เดาว่าอันไหนโม้กับจริงสินะ!”

ชูนิ้วโป้งเป็นอันว่าเข้าใจตรงกัน

“ว่ามาเลยสี่ตาคุง!”

เพราะไม่รู้ชื่ออีกฝ่ายเลยเรียกตามที่เห็น ไร้เจตนาล้อเลียนแค่อย่างใด

จมูกขยับเล็กๆ คุ้นหน้าอีกคนอยู่บ้าง เด็กหนุ่มนั้นให้บรรยากาศเดียวกับคนนำทางและกลุ่มที่เรียกตนว่าสภา

“ฉันไม่รู้จักนาย แต่เอาสิ!“

เพิ่งผ่านเหตุการณ์ประหลาดมา เจ้าตัวดูจะตอบรับง่ายกว่าที่คิด หรือจริงๆอาจไม่คิดอะไรเลย…

อย่างน้อยเขาก็หายใจโล่งกว่าเมื่อครู่

ตาจับการเคลื่อนไหวคู่สนทนาเหมือนสัตว์ป่า ปล่อยให้คำตอบของข้อสงสัยเป็นเรื่องอนาคต — ยังมีเวลาพอที่จะสำรวจถิ่นใหม่ให้ทั่ว

เด็กหนุ่มร่างสูงชะงักตามเสียงทัก หน้ากากจิ้งจอกกึ่งสวมไว้ ลวดลายดุดันพร้อมกับนัยน์ตาสีทึบที่จ้องมองมา

ปลายเท้าขยับหาต้นตอ ประชิดจนน่าอึดอัด เขายื่นศีรษะมาตรงไหล่ทำท่าเหมือนสัตว์ดมกลิ่นพวกต่างถิ่น ไม่ช้าก็เว้นห่างอย่างพอเหมาะ รับรู้ว่าเด็กสาวเป็นพวกเดียวกัน

“ฉันก็คือฉัน”
“คือ คามิทานิ โรวกะ”

นิ้วโป้งจิ้มแผงอกตัวเอง คำตอบแข็งทื่อ เรียบง่าย

”แล้วเธอล่ะ คือใคร?“

คำถามเองก็เช่นกัน