มิยะไม่ได้สนใจท่าทีนั่นเท่าไหร่เขายังคงยิ้มและหัวเราะเหมือนเดิม เมื่อเปลี่ยนเรื่องเขาก็เปลี่ยนตาม

"ปีไหนน้า~ ช่ายรึเปล่า เดาหน่อยซิ..."

พูดจบก็เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาภายใต้แว่นหยีลงแล้วก็ยิ้มอีก ยิ้มแบบต้องการเล่นด้วย

“แล้วนายล่ะ นั่งทำหน้าจริงจัง...หรือแค่หน้าตาเป็นแบบนี้อยู่แล้ว~” 😄

คำถามนั้นไม่ได้ผ่านการคิดสักนิด แค่มองแล้วพูดเท่านั้น

"นั่นสิน้า บางทีฉานก็อาจจะหลอกลวงอยู่ก็ได้...ใครจะรู้~"

เขาตอบกลับคำพูดที่ฟังดูเลื่อนลอยของอีกฝ่าย แน่นอนคำพูดเขาก็ฟังดูไม่ต่างกัน ต่างไม่มีต้นสายและปลายเหตุ

แต่สุดท้านเขาก็หัวเราะกลบเกลือนตามชายตรงหน้า ก่อนจะยิ้มภายใต้หน้ากาก พลางยื่นมือไปทักทาย

"นั่นสิน้า เรียกคุณจิ้งจอกก็ยังไงๆ ฉายชื่อมิยะ เรียกแค่นี้แหละ"

"แต่คำว่าผู้ร่วมชะตากรรมนี้ เรามีชะตาอะไรร่วมกันด้วยหรอ หือ~"

"หื้อ~ ฉานหรอออ มานานแล้วแหละ"

มือที่เท้าคางอยู่นั้นทำให้เสียงที่เปล่งฟังดูทะเล้นกว่าเดิม อีกทั้งบริบทยังดูเล่นมากกว่าจริงจัง

"ผมยาวจังน้าา ไม่ตัดหรอ เอ...แล้วมันต้องดูแลยังไงอ่า อยากตัดจังเลยน้า~"

"ฮ่า ล้อเล่น~"

มิยะมองสำรวจคนตรงหน้าแค่ผ่านตา แม้ความจริงเขามองมานานแล้วก่อนจะเดินมานั่ง ที่เลือกเดินมาหน้าเพราะดูสนใจในตัวอีกคน

น่าแกล้งจังนะ...

คำพูดที่ดูเหมือนตัดบทนั้นมิยะคร้านจะใส่ใจเหมือนกัน มันไม่มีเหตุผลเท่าไหร่ที่ต้องใส่ใจคู่สนทนา

"อืม...คงเดินเล่นละมั้ง ที่นี่มีอะไรน่าสนใจไปหมดนี่นา"

แน่นอนที่พูดมาก็ไม่ผิดทั้งหมด เขาสนใจทุกอย่าง ทั้งสิ่งแปลกๆ ที่ธิบายไม่ได้ หรือผู้คน ถ้าได้เฝ้ามองพวกเขาคงมีเรื่องสนุกให้ชมไม่หยุด

"นี่ ถามได้ป่าว~"

"ความตายคืออะไรหรอ ตายแล้วไม่ดีหรอ~"

"อื้อ~ ม่ายต้องสุภาพกับฉานก็ได้น้า ทำตัวตามสบาย"

"จาไปหนายต่อมะ "

มิยะเอ่ยถามอย่างไม่มีหมายเหตุ เพราะตนไม่รู้จะไปไหนเลยถามความเห็นเผื่อได้ลอกบ้าง แต่ก็นะเดี๋ยวเขาก็เดินไปทั่วเองแหละ

เจ้าของเรือนผมสีเทาสว่างปลดหน้ากากออกนิดหน่อยเพื่อหายใจ เอาจริงๆ มันก็แอบเคืองอยู่เหมืนอกัน แถมตอนใส่คราแรกก็ดันเห็นภาพที่กดหู่ซะด้วย แต่ก็ยังใส่ ราวกับไม่อยากโชว์ใบหน้า

"เอาสิฉานยังไงก็ด้าย~"

มิยะไม่ขัดที่อีกฝ่ายเสนอไหนๆ มันก็ไม่มีอะไรในหัวอยู่แล้วได้ไกด์นำทางก็ดูเป็นเรื่องที่ดี

"เมย์จังไม่ชอบโรงเรียนหรอ แล้วโรงเรียนควรเป็นยังไงอ่าา"

เจ้าตัวถามออกไปด้วยความใสซื่อแม้น้ำเสียงที่ฟังจะดูกวนๆ แต่เขาก็ตั้งใจถามจริงๆ

"ฉานว่ามันน่าสนุกออก ทำไมไม่คิดว่ามันน่าสนุกล่ะ~"

หน้ากากจิ้งจอกสีขาวหล่นออกจากใบหน้าของชายหนุ่ม มิยะไม่ได้รีบลุกอะไร กลับนอนแผ่หลาเงยหน้ามองท้องฟ้า

เมื่อครู่มันรู้สึกเจ็บ ความคิดบางอย่างที่ไหลเข้าสู่สมอง นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าตัวนิ่งไป

"อ่า...เจ็บชะมัด เจ็บเป็นบ้า"

น้ำเสียงที่เอ่ยนั้นหาได้ติดความเฉี่อยดั่งก่อนหน้า

เป็นเช่นนั้นอยู่สักพักก่อนที่มิยะจะลุกขึ้นแล้วควานหาหน้ากากที่กระเด็นไป และเมื่อเจอก็หยิบขึ้นมาสวมราวกับไม่มีอะไร

จังหวะที่หันมาก็พบเข้ากับร่างหนึ่งที่ลอยกระโจนเข้ามา จะคิดหลบก็คงไม่ทันแล้ว จึงทิ้งได้แค่เพียงเสียงหนึ่ง

"โอ้-"

สิ้นเสียงร่างของทั้งคู่ก็ประทะกันอย่างแรง เป็นมิยะที่เสียหลักและล้มถลาไปกับพื้นหญ้า

และแรงที่โดนโถมใส่นั้นทำให้มิยะถึงกลับกลิ้งไปบนพื้น กระเด็นออกไประยะหนึ่ง

"โอ้ย-"

ร่างของพวกเขาทั้งคู่ล้มอยู่คนละทิศละทาง แต่ก็ห่างกันไม่มาก
+

(มา+งับ)

เป็นมิยะที่มานั่งลงและแทนที่ที่ว่างข้างๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนตรงหน้าเป็นใครแต่ก็เลือกที่จะนั่ง พร้อมกับรอยยิ้ม

"งาย~"

น้ำเสียงหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยความเฉื่อยชาเอ่ยทัก พร้อมกับเท้าคางมองด้วยความสนใจ

ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม แต่ดวงตากับปิดไว้ด้วยแว่นสีแดงทรงกลมประหลาด

"คุยกับนกได้ด้วยหรอ~ น่าสนุกจาง ฮี่ๆ"

มิยะแม้จะรู้สึกสนุกยามที่ได้แข่งขัน แต่เสียงบ่นที่ไล่ตามมานั้นก็ทำเอาเขาอยากแกล้งขึ้นมา เลยแว้บกวนบ้างอย่างเช่นชะลอแล้วคอยทำตัวล้อเลียนท่าวิ่ง

ฮ่า สนุกแฮะ

ไม่รู้ว่าต้องวิ่งถึงไหน แต่เห็นอีกคนที่คอยตามมาเริ่มเหนื่อยเขาก็เลยหยุดพร้อมกับกล่าวเสียงเยาะเย้ย

"เอจจิ้วิ่งเร็วใช้ได้น้า~"