ทันทีที่ลูกอมถูกโยนมาทางเธอ เอื้อมมือไปรับไว้ได้ทันพอดี

" แค่ทำมันให้เหมาะสมต่อหน้าที่ "

เธอทวนคำพยักหน้าราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง

" ฮะฮะ ไม่ได้ล้อกันเล่นหรอกใช่ไหมคะ "

ว่าไปนั่น จากที่ตั้งใจแกล้งเล่นก็กลายเป็นคนจริงจังกับการลากเก้าอี้ไปเก็บซะแล้วสิ ?

ไม่เว้นแม้แต่เก้าอี้ที่คุณกำลังเก็บ เธอก็ชิงลากไปเก็บแทน

‎เธอยังคงเดินข้างอีกฝ่าย พลางหันมองภาพนักเรียนที่กำลังวุ่นวายอยู่ครู่หนึ่ง
‎
‎“ปฐมนิเทศควรจะสนุกกว่านี้แท้ ๆ เลยนะคะ”
‎
‎เธอพูด และหันกลับมาคุณ
‎
‎"บ้างก็กระวนกระวายใจ บ้างก็ร้องไห้ ..พวกเขาดูสับสนกับเรื่องราวที่เหมือนความฝันไม่น้อยเลย... ไม่ใช่หรอคะ ?"
‎
‎"เทนเซย์ซังคิดว่า ตอนนี้พวกเขากำลังกลัวอะไรอยู่เหรอคะ ?"

‎“ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องเลือกสถานที่เท่าไหร่”
‎
‎“ถ้าไปคนเดียว อาจพลาดของดีไปก็ได้นะคะ หรือว่า..ต้องมีคนนำทางถึงจะสนุกกว่าล่ะคะ?”
‎
‎ว่าไปนั่น
‎
‎เมื่อพูดจบเด็กสาวเลยหลุดขำออกมาเบา ๆ ทำเหมือนเรื่องก่อนหน้าเป็นเรื่องล้อเล่นและไม่ได้หวังในคำตอบสักเท่าไหร่

+

‎"งั้นหรอคะ เข้าใจแล้วค่ะ"
‎
‎เธอเอียงคอนิด ๆ มองอีกคนด้วยสายตาที่กำลังสงสัยราวกับว่าอยากตั้งคำถามกับคนในที่แห่งนี้มากกว่าสถานที่เสียอีก
‎
‎"ฮะฮะ พอได้ฟังแบบนั้นแล้ว"
‎
‎"ในฐานะที่เทนเซย์ซังเป็นคนในพื้นที่ .."
‎
‎หล่อนเว้นจังหวะ ยิ้มบางอย่างเคย
‎
‎"ฉันเองก็อดที่จะไปเดินเที่ยวไม่ได้เลยน่ะสิ แต่ แต่ "
‎
+

" อยากได้อะไร ..กันนะ ? "

เธอทวนคำพูดอีกครั้ง พลางนึกถึงเรื่องราวในช่วงชีวิตสุดท้าย เธอเห็นอะไรบ้างนะดอกไม้ที่กำลังเฉา รูบิค สตอเบอรี่ หรือรูปของใครบางคน ?

" ฉันอยากได้รูบิคค่ะ "

ก็คิดว่ามันแปลกดีนี่น่า แต่จะให้กันจริง ๆ หรอ

คิดได้ดังนั้นแล้วจึงเข้าไปช่วยจัดเก้าอี้ แต่ว่านะ เหมือนไปเป็นภาระมากกว่าไปช่วยซะอีก

ก็แค่แกล้งเล่นนิดหน่อยเท่านั้นเอง ?

เธอพยักหน้ารับทราบกับการตัดสินใจของอีกฝ่าย ก่อนจะก้าวเท้าตามไปเดินอยู่ข้าง ๆ แทนการเดินอยู่ข้างหลัง

"ตะกี้ ที่เทนเซย์ซังบอกว่าถามได้ทุกอย่าง .."

คำพูดถูกหยุดเอาไว้ราวกับกำลังคิดทวนในคำถามอีกครั้งก่อนเอ่ยออกไป

.
.

"เทนเซย์ซังมีอะไรอยากแนะนำสำหรับในโรงเรียนนอกเหนือจากในพิธีบ้างรึเปล่าคะ ?"

"หรืออะไรอื่น ๆ ที่พอจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้บ้างน่ะค่ะ"

เธอปล่อยให้มือทั้งสองถูกกุมเอาไว้และโยกขึ้นโยกลงตามใจคุณ

เด็กสาวยิ้มชะงักเหมือนกำลังโหลดข้อมูลไปกับการเรียกชื่อของคนเบื้องหน้า อาบุน .. ชื่อเฉพาะหรอกหรอ

( ขอมาต่อจบอีกนิดนึงนะคะ 🥺 ขอบคุณมูมูซังเช่นกันนะคะ ! นักวิ่งคนฉมัง(?)ไว้รอบหน้าพาไปวิ่งอีกสักหน่อยนะคะ คิกคิก )

"ตัวตนที่แท้จริงของฉันน่ะหรอคะ ?"

เธอทวนคำพูดนั้นอีกครั้ง เหมือนกำลังคิดตาม เอาเข้าจริงเธอไม่รู้ ถึงรู้เธอก็ไม่บอกหรอกน้า

เด็กสาวหลุดขำออกมาเบา ๆ

"โถ่ ตั้งคำถามฉันเหมือนกับไม่เคยถามตัวเองเลยนะคะ คิกคิก"

"ถ้างั้น .. ตัวตนที่แท้จริงของฉัน คุณเห็นมันยังไงหรอคะ ?"

" ดูไร้เดียงสาเหมือนสีขาวบนหน้ากากใบนั้น ถ้างั้นคิดเห็นอย่างไรกับสีแดงที่ถูกแต่งแต้มเข้ามาล่ะคะ ? "

สายตาเหลือบมองหน้ากากจิ้งจอกด้วยแววอันว่างเปล่า ไร้ซึ่งความกลัวแม้ลวดลายของสิ่งนั้นจะให้ความรู้สึกดุร้ายและน่าเกรงขามมากแค่ไหน

"ใช่แล้วค่ะ"
"โอกาเบะจัง !"

ทวนชื่อตัวเองอีกครั้งพลางพยักหน้า

"คุณคุเก็น คุณคุเก็น"
"ฉันจะจดจำเอาไว้นะคะ"

หญิงสาวเรียกตอบอย่างไร้เดียงสา รอยยิ้มยังคงประดับไว้บนใบหน้า

"จะว่าไป หน้ากากของคุณคุเก็น"

"ดูน่าเกรงขามมาก ๆ เลยล่ะค่ะ"

" มัตสึโอกะ คุโระ คุโระซัง "

เธอพยักหน้า ทวนชื่อของคุณอีกครั้งเหมือนกำลังย้ำเตือนตัวเอง

เธอกำลังจะตอบออกไป ทว่าคำถามสุดท้ายทำให้เธอนิ่งเงียบไปครู่

ทำสีหน้างุนงงเหมือนกับไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณกำลังจะสื่อ ทั้งที่เธอนั้นรู้

" ฮะ ฮะ ร้องเพลงอยู่ล่ะค่ะ ! "
" คุโระซังชอบร้องเพลงรึเปล่าคะ ? "

คำถามที่ถามไปส่ง ๆ นั่นราวกับพยายามจะกลบคำถามก่อนหน้าด้วยท่าทีปกติ

" คำถามหรอคะ ? "

เธอทวนคำพูดอีกรอบเหมือนกับกำลังคิดคำถาม ในเมื่อเปิดทางให้ถามแล้ว ถ้าไม่ถามออกไปคงน่าเสียดายน่าดู

ที่นี่คือที่ไหน อาจไม่ใช่คำถามที่ดีนัก
แล้วมาที่นี้ได้ยังไงยิ่งแล้วใหญ่ ..

บางที บางที ความปลอดภัยอาจเป็นสิ่งที่สำคัญมากกว่า แค่ในตอนนี้

" มีอะไรอยากแนะนำบ้างรึเปล่าคะ ? "

" สำหรับการอยู่ที่นี่ "

ก็นะ การเอาตัวรอดเป็นสิ่งสำคัญ

( ประมาณกลางหลังค่ะ ✔️ )

หลุบตามองไปทางอื่นคล้ายกับกำลังพิจารณาคำตอบ

ปลายนิ้วเลื่อนขึ้นแตะปลายคางตนราวกับกำลังเรียบเรียงความคิด ทั้งจรดมองอีกครั้ง

“อ่า .. ถ้าคำตอบหาง่ายขนาดนั้น คงไม่มีใครตั้งคำถามตั้งแต่แรกหรอกค่ะ .. ใช่ไหมคะ”

“บางที การถามกลับ ก็อาจเป็นส่วนหนึ่งของการหาคำตอบเหมือนกันนะคะ”

พูดจบไหล่ของเธอผ่อนลงท่าทีดูสบายมากขึ้นกว่าเก่า

"เพราะงั้นช่วยใบ้กันสักหน่อยสิคะ คิกคิก ♪ "

“ส่วนคำว่า [ ความอภิรมย์ ] ที่คุณบอกว่ามันไม่มีอยู่จริง…”

นัยน์ตาจรดมองอีกฝ่ายนิ่งเรียบกว่าเก่า ทว่ารอยยิ้มยังคงอยู่

“ บางที บางที "

"สิ่งที่ไม่มีอยู่จริง อาจเป็นเพียงสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับตัวเราก็ได้นะคะ”

+

“บางต้นรอด บางต้นเหี่ยวเฉา บางต้นถูกเหยียบย่ำจนไม่มีใครสังเกตเห็นเลยด้วยซ้ำ”

" หรือในบางครั้ง
มันมักถูกมองข้าม "

เธอเว้นช่วงคำพูดให้เวลาคิดตาม

“ถ้าการเรียกแบบนั้นว่าแข็งแรง.. งั้นคำว่าโชคดีคงสำคัญพอ ๆ กันเลยสิคะ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกมาราวกับคำพูดก่อนหน้าเป็นเรื่องล้อเล่น

+

เด็กสาวเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดตามคำพูดเหล่านั้น

เธอยิ้มบาง พลางเอียงศีรษะลงอีกนิด

“ดอกหญ้าริมทางเติบโตได้โดยไม่มีใครดูแลก็จริงค่ะ”

“แต่มันเลือกที่เกิดเองไม่ได้.. ไม่ใช่หรอคะ ? จะเป็นข้างทางที่แห้งแล้ง หรือมุมที่มีแสงแดดพอดี สุดท้ายแล้ว"

"มันก็แค่งอกขึ้นและถูกทิ้งไว้"

"นั่นไม่น่าเศร้าเลยหรอคะ ?"

สายตาจรดมองคนเบื้องหน้าไร้การท้าทายและไม่หลบสายตา

+

" เทนเซย์ซัง ใจดีจังเลยนะคะ "

เธอคลี่ยิ้มและเอ่ยปากชมอย่างสุภาพ ส่วนจะพาไปที่ไหนกลายเป็นเธอที่ต้องเป็นคนเลือกกันนะ ?

" ที่ .. ที่เทนเซย์ซังอยากพาไปค่ะ "

หญิงสาวตอบกลับเสียงใส จะเลือกทำไมให้ยุ่งยากน้า ? ในเมื่อตัวเลือกมีตั้งเยอะแยะ งั้นให้คุณเลือกแทนดีกว่า