“ความปรารถนาของเจ้า…ข้ารับรู้แล้ว”

“แต่หากต้องการให้แอสตร้าทรงรับรู้ โคมลอยเพียงดวงเดียวอาจไม่เพียงพอ”

สิ้นคำกล่าวนั้น ท้องฟ้ายามราตรีที่เคยมืดมิดก็พลันสว่างไสวไปด้วยโคมลอยนับร้อยนับพัน อันเกิดจากมนตราแห่งเทพพยากรณ์

“เจ้าชอบหรือไม่?”

เธอรับโคมมาอย่างสองมือ ก่อนจะบรรจงแต่งแต้มโคมด้วยความระมัดระวัง ทีละนิดทีละหน่อย เสริมเติมแต่งไปเรื่อยๆจนพึงพอใจในผลงานของตนเอง มุมปากเธอยิ้มเล็กน้อย ภูมิใจในสิ่งที่ทำราวเด็กได้ขนม และในที่สุดเธอก็ยกโคมขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับตั้งจิตอธิษฐาน

“ข้าขอให้…เอิ่ม…”

เธอชะงักไปเล็กน้อยใช้สมาธิทั้งหมดไปกับการตกแต่งโคมจนลืมไปว่าจริงๆ แล้วเธอต้องการอะไร

“โคมนี้…ให้ท่านขอเถิด”

ลำพังโคมกระดาษอันน้อยที่ทำด้วยมือ คงมิอาจพาความปรารถนาของนางขึ้นไปบนนภาได้…

หญิงสาวมองเศษกระดาษที่ถูกเผาไหม้ตกลงมาบนพื้นอย่างละเหี่ยใจ แต่ยามที่นางกำลังจะถอดใจกับคำอธิษฐานนั้น…

“หากเจ้าต้องการให้แอสตร้าทรงรับฟังคำอธิษฐาน เจ้าคงต้องใช้โคมที่มั่นคงกว่านี้…”

เขาก็เอ่ยขึ้นพร้อมโคมอันใหญ่ที่สรรค์สร้างจากมนตรา

(สามารถวาดตกแต่งโคมลอยและแนบภาพในโควทพร้อมคำอธิษฐานได้)

แปะๆ