(บทส่งท้ายจะตามมาในเช้าวันพรุ่งนี้)

((เลือดหมดล้มเป็นผักแล้วโดนบู้บี้ต่อ เด่กๆ 😭💀))

แม้จะโดนถามหรือซ้อมเท่าไหร่ รัคชาเลือกที่จะเอาแต่ถามถึงมอนสเตอร์ขนาดใหญ่ที่พึ่งเจอมาโดยไม่เอ่ยถึง จักรวรรดิหรือสิ่งอื่นแม้แต่น้อย ทำให้เด็กน้อยโดยซ้อมจนสลบไม่ได้สติไป

[จบ]

เมื่อตื่นขึ้นก็ถูกยิงคำถามเข้าใส่ เด็กน้อยที่สติเลือนลางมองอีกฝ่ายอย่างมึนงง

"มอนสเตอร์..ยังอยู่รึป่าว"

(ตอบให้ตรงคำถาม!)

เสียงตะคอกมาพร้อมหมัดหนักซัดเข้าย้ำแผลตรงท้อง เด็กน้อยกระอักเลือดออกมา แผลปริแตกออกจนเลือดกลับมาชุ่มผ้าตรงหน้าท้อง

"เจ้าตัวใหญ่อยู่ที่ไหน.."

เด็กน้อยยังคงเลือกไม่ตอบแต่ถามคำถามออกไปถึงสิ่งมีชีวิตที่พึ่งถูกจัดการไปไม่รู้นั่นเป็นเพราะความโง่หรือความดื้อรั้นกันแน่

ด้วยสติที่เลือนลางยังคงทำให้รัคชามึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ไม่นานก็สัมผัสถึงอะไรบางอย่างรัดที่คอ เสียงเด็กคนอื่นร้องอย่างวุ่นวาย

'มอนสเตอร์..?'

'ต้องรีบ.. ไปช่วย..'

แม้จะมองเห็นภาพโดยรอบไม่ชัดเจน แต่ปลายนิ้วยังรู้สึกได้ เด็กน้อยพยายามดันตัวลุกขึ้น แต่ไม่ทันไรก็ถูกหมัดพุงเข้ากระแทกที่ท้องอย่างจังซ้ำลงที่แผลเก่าจากมอนสเตอร์จนหมดสติไป

((ผปค.กรีดร้อง อ๊ากก ไม่นะน้องงง ))

ก่อนจะได้ทำอะไรมันกฌพ่นใยใส่ร่างของเธอไม่ทันได้กลิ้งหลบ ทว่ากลับเสียการทรงตัวโดนใยของมันกำลังลากเข้าปากเตรียมตกเป็นมื้ออาหารอันโอชา

มือของเธอพยายามตะเกียกตะกายไปตามพื้นทรายร่วนที่ไร้ที่ยึดเกาะ พยายามไขว้คว้าคันธนูที่ตกอยู่บนพื้นตอนเสียการทรงตัว

แต่ทุกอย่างล้วนไร้ผล

"ช่วยด้วย..ใครก็ได้"

เสียงสั่นเครือร้องออกมาขณะที่ร่างกำลังไหลเข้าไปใกล้เรื่อยๆอย่างหมดหวัง

(น่าขยะแขยง..)

เสียงเอ่ยจากเด็กที่วิ่งผ่านเอ่ยขึ้น รัคชาหันมองตามต้นทางของเสียง สายที่มองมาที่เธอไม่ต่างจากสายตาที่คนที่เมืองมองมองมาที่เธอ ทำไมกัน..

ไม่ทันได้คิดอะไรด้านหลังของเธอก็มีรูขนาดใหญ่โผล่ขึ้นพร้อมหนอนขนาดใหญ่อีกต้วเด็กอีกคนก็กระโดดหลบมันได้ แต่กลับพลัดตกลงไปในหลุมต่อหน้าต่อตา

รัคชาเอื้อมมือไปขว้าอีกฝ่ายไว้ไม่ทัน

แต่ไม่ทันไรก็เป็นเธอเช่นกันที่เซตกลงไปในหลุมนั่น

ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเด็กน้อยจดจ้องไปที่สิ่งมีชีวิตที่พุ่งโผล่ขึ้นมาจากฝืนทราย สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เธอวิ่งไปดึงมือเด็กน้อยเพื่อให้วิ่งหนีในขณะที่เธอจ้องไปที่หนอนยักษ์

อยากเป็นเพื่อนด้วย..

หนึ่งคำผุดขึ้นมาในหัวพร้อมภาพที่ซ้อนทับกับสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่เจอถ้ำครั้งก่อน คราวนี้ต้องระวังมากกว่าคราวก่อน

แค่คิดก็ทำเธอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว

ความรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมเริ่มมากขึ้น เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ที่แน่ ๆ มันกำลังมุ่งมาหาเธอ พร้อมกับเด็กอีกคนที่วิ่งตรงดิ่งมาด้วย

(ช่วยด้วย)

เสียงเด็กหญิงอีกคนเอ่ยร้องเรียกขณะวิ่งตรงดิ่งมาที่เธอพร้อมรอยเลื่อนของพื้นทรายเหมือนมีตัวอะไรอยู่ใต้นั้น

รัคชาเดินตรงเข้าหาเด็กอีกคนที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือไม่เพราะเด็กคนนั้นเอง แต่เพราะสิ่งที่ตามมาต่างหาก

ไม่เข็ดหลาบเลย..