#ROC_COMMU
" ข-ข้ารัคชา ยินดีที่ได้รู้จัก "
"ขนมปังนั่นวางไว้ไม่มีเจ้าของ.. แปลว่าข้าหยิบกินได้ ใช่ไหมนะ..?"
ʀᴀᴋᴄʜᴀ ᴛ. ɴɪɴʟᴀ | ʜᴜᴍᴇɴ | 𝟏𝟎 | 𝟏𝟑𝟏/𝟑𝟑 | ʟᴜɴᴅʙᴇʀɢ
"..." พูด
'...' คิด
/… การกระทำ
… บรรยาย
(...) คำพูดคู่สนทนา
((...)) ผู้ปกครอง
Doc : shorturl.asia/l7SnR
เขาถามสิ่งเดิม หัวเธอวนเวียนถึงคำตอบไร้หลักประกันมาตลอดแม้กระทั่งตอนนี้
หากต้องจบลง ความเงียบจะทำให้คนข้างหลังปลอดภัย
...
—ไม่ ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ หากต้องการดั่งภาพฝันต้องสร้างทางขึ้นมา
จริงจงมีศัตรูร่วมกัน
หลอกจงลวงให้ถึงที่สุด
ไร้คำตอบอื่น
เราดูเป็นนักบุญในสายตาใครๆ อยู่แล้วนี่
"เซเลส—เทียร์ร่า"
เขาถามสิ่งเดิม หัวเธอวนเวียนถึงคำตอบไร้หลักประกันมาตลอดแม้กระทั่งตอนนี้
หากต้องจบลง ความเงียบจะทำให้คนข้างหลังปลอดภัย
...
—ไม่ ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ หากต้องการดั่งภาพฝันต้องสร้างทางขึ้นมา
จริงจงมีศัตรูร่วมกัน
หลอกจงลวงให้ถึงที่สุด
ไร้คำตอบอื่น
เราดูเป็นนักบุญในสายตาใครๆ อยู่แล้วนี่
"เซเลส—เทียร์ร่า"
เขาถามสิ่งเดิม หัวเธอวนเวียนถึงคำตอบไร้หลักประกันมาตลอดแม้กระทั่งตอนนี้
หากต้องจบลง ความเงียบจะทำให้คนข้างหลังปลอดภัย
...
—ไม่ ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ หากต้องการดั่งภาพฝันต้องสร้างทางขึ้นมา
จริงจงมีศัตรูร่วมกัน
หลอกจงลวงให้ถึงที่สุด
ไร้คำตอบอื่น
เราดูเป็นนักบุญในสายตาใครๆ อยู่แล้วนี่
"เซเลส—เทียร์ร่า"
ถูกกระหน่ำโจมตีใส่ไร้ทางต่อต้าน
ร่างของฮิลเดอการ์ค่อยๆทรุดลงกับพื้น กลิ่นคาวสนิมฟุ้งในปาก ทว่าไร้คำพูดโต้ตอบใด
ไม่แม้จะแสดงร่องรอยของการดิ้นรนที่จะมีชีวิตต่อ
เธอรู้จักกลุ่มคนที่แต่งตัวเช่นนี้เป็นอย่างดี รู้ดี...ว่าพวกมันเกลียดคนของจักรวรรดิยิ่งกว่าอะไร
ต่อให้บอกข้อมูลแสนสำคัญเพียงไหน จุดจบก็คงไม่ต่างไปจากเดิม
จึงกระทำตนเฉกเช่นหุ่นกระบอกให้พวกมันทุบตีเล่น
ถูกกระหน่ำโจมตีใส่ไร้ทางต่อต้าน
ร่างของฮิลเดอการ์ค่อยๆทรุดลงกับพื้น กลิ่นคาวสนิมฟุ้งในปาก ทว่าไร้คำพูดโต้ตอบใด
ไม่แม้จะแสดงร่องรอยของการดิ้นรนที่จะมีชีวิตต่อ
เธอรู้จักกลุ่มคนที่แต่งตัวเช่นนี้เป็นอย่างดี รู้ดี...ว่าพวกมันเกลียดคนของจักรวรรดิยิ่งกว่าอะไร
ต่อให้บอกข้อมูลแสนสำคัญเพียงไหน จุดจบก็คงไม่ต่างไปจากเดิม
จึงกระทำตนเฉกเช่นหุ่นกระบอกให้พวกมันทุบตีเล่น
สการ์เล็ทลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงแรงบีบรัดรอบข้อมือ ปลายนิ้วเย็นจนรู้สึกชา
ของทุกชิ้นถูกยึดไปหมด ไข่ไวริกซ์ที่เธอหวงแหนแตกละเอียดไปแล้วในขณะที่ต่อสู้ เนื้อตัวเธอชุ่มไปด้วยเลือดครึ่งหนึ่งจากแผลบนศีรษะ อีกครึ่งเป็นของคนอื่น
ก่อนจะสลบเธอโถมตัวเข้าช่วยเด็กคนหนึ่งจากการถูกบีบขยี้กับผืนหิมะ แม้จะต่อสู้ขัดขืนกันอยู่สักพัก แต่สุดท้ายกลับเป็นตัวเธอที่โดนฟาดศรีษะจนสลบไป
สการ์เล็ทลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงแรงบีบรัดรอบข้อมือ ปลายนิ้วเย็นจนรู้สึกชา
ของทุกชิ้นถูกยึดไปหมด ไข่ไวริกซ์ที่เธอหวงแหนแตกละเอียดไปแล้วในขณะที่ต่อสู้ เนื้อตัวเธอชุ่มไปด้วยเลือดครึ่งหนึ่งจากแผลบนศีรษะ อีกครึ่งเป็นของคนอื่น
ก่อนจะสลบเธอโถมตัวเข้าช่วยเด็กคนหนึ่งจากการถูกบีบขยี้กับผืนหิมะ แม้จะต่อสู้ขัดขืนกันอยู่สักพัก แต่สุดท้ายกลับเป็นตัวเธอที่โดนฟาดศรีษะจนสลบไป
คำถามนั้น คือการทดสอบสุดท้าย
หากคุณให้ข้อมูลสำคัญไป
อ่าน bit.ly/4l70xxm
ไม่แน่ใจว่าทำอะไรกันแน่
อ่าน bit.ly/4khvOwr
และหากคุณไม่ได้ปริปากบอกไป
อ่าน bit.ly/3TfogiT
[ Part 2 ]
bit.ly/4n4AmZP
เมื่ออสูรร้ายล้มลง
ดั่งสัญญาณสิ้นสุดความเหนื่อยยาก
เหล่าเด็กน้อยต่างร่วมมือกันเพื่อให้มีชีวิตรอด แม้ต้องหลั่งเลือด เผชิญความสูญเสีย
...ทว่าชีวิตอาจถึงจุดสิ้นสุดลงก่อนได้เริ่มเฉลิมฉลอง
เมื่อฝันร้ายนั้นมิได้จบลง
เพียงแปรเปลี่ยนรูปลักษณ์ไป
คำถามนั้น คือการทดสอบสุดท้าย
หากคุณให้ข้อมูลสำคัญไป
อ่าน bit.ly/4l70xxm
ไม่แน่ใจว่าทำอะไรกันแน่
อ่าน bit.ly/4khvOwr
และหากคุณไม่ได้ปริปากบอกไป
อ่าน bit.ly/3TfogiT
ภักดีต่อมอนสเตอร์✅️))
[จบ]
ภักดีต่อมอนสเตอร์✅️))
'แปลก..'
'แปลกจัง..'
เด็กน้อยที่ล้มลงหลังมอนสเตอร์ขนาดใหญ่ได้ตายลง ตื่นขึ้นหลังวูบไปได้ครู่
แม้แทบไม่เหลือแรง แต่ความรู้สึกแปลก ๆ ทำให้รัคชายกมือมาแตะบริเวณตาโดยสัญชาตญาณ
'มองไม่เห็น..'
'แปลก..'
'แปลกจัง..'
เด็กน้อยที่ล้มลงหลังมอนสเตอร์ขนาดใหญ่ได้ตายลง ตื่นขึ้นหลังวูบไปได้ครู่
แม้แทบไม่เหลือแรง แต่ความรู้สึกแปลก ๆ ทำให้รัคชายกมือมาแตะบริเวณตาโดยสัญชาตญาณ
'มองไม่เห็น..'
[ Part 2 ]
bit.ly/4n4AmZP
เมื่ออสูรร้ายล้มลง
ดั่งสัญญาณสิ้นสุดความเหนื่อยยาก
เหล่าเด็กน้อยต่างร่วมมือกันเพื่อให้มีชีวิตรอด แม้ต้องหลั่งเลือด เผชิญความสูญเสีย
...ทว่าชีวิตอาจถึงจุดสิ้นสุดลงก่อนได้เริ่มเฉลิมฉลอง
เมื่อฝันร้ายนั้นมิได้จบลง
เพียงแปรเปลี่ยนรูปลักษณ์ไป
[ Part 2 ]
bit.ly/4n4AmZP
เมื่ออสูรร้ายล้มลง
ดั่งสัญญาณสิ้นสุดความเหนื่อยยาก
เหล่าเด็กน้อยต่างร่วมมือกันเพื่อให้มีชีวิตรอด แม้ต้องหลั่งเลือด เผชิญความสูญเสีย
...ทว่าชีวิตอาจถึงจุดสิ้นสุดลงก่อนได้เริ่มเฉลิมฉลอง
เมื่อฝันร้ายนั้นมิได้จบลง
เพียงแปรเปลี่ยนรูปลักษณ์ไป
(คารินช่วงอีเวนท์ 03 และ 04, สตอรี่ตอนอีเว้นท์ 02 โดนไฟแคมป์เผาทั้งตัว ของหลายอย่างถูกเผาไปหมด ยกเว้นอาวุธของตัวเองและหน้ากากไม้ที่เหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรเยอะ ต่างจากร่างกายตัวเอง)
(คารินช่วงอีเวนท์ 03 และ 04, สตอรี่ตอนอีเว้นท์ 02 โดนไฟแคมป์เผาทั้งตัว ของหลายอย่างถูกเผาไปหมด ยกเว้นอาวุธของตัวเองและหน้ากากไม้ที่เหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรเยอะ ต่างจากร่างกายตัวเอง)
(คารินช่วงอีเวนท์ 03 และ 04, สตอรี่ตอนอีเว้นท์ 02 โดนไฟแคมป์เผาทั้งตัว ของหลายอย่างถูกเผาไปหมด ยกเว้นอาวุธของตัวเองและหน้ากากไม้ที่เหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรเยอะ ต่างจากร่างกายตัวเอง)
เปิดรับสมัครถึงวันที่ 10 มิ.ย เวลา 23:59 แล้วจะทำการสร้างแชทกลุ่มในลำดับต่อไป
forms.gle/UFwrQKB88MhB...
สามารถสมัครหน่วยที่ต้องการได้ตามคาร์ ไม่มีการจำกัดจำนวน
จากนั้นสตาฟจะเปิดให้ลงทะเบียนหน่วยที่ต้องการในวันพรุ่งนี้
เปิดรับสมัครถึงวันที่ 10 มิ.ย เวลา 23:59 แล้วจะทำการสร้างแชทกลุ่มในลำดับต่อไป
forms.gle/UFwrQKB88MhB...
สามารถสมัครหน่วยที่ต้องการได้ตามคาร์ ไม่มีการจำกัดจำนวน
มือของเธอพยายามตะเกียกตะกายไปตามพื้นทรายร่วนที่ไร้ที่ยึดเกาะ พยายามไขว้คว้าคันธนูที่ตกอยู่บนพื้นตอนเสียการทรงตัว
แต่ทุกอย่างล้วนไร้ผล
"ช่วยด้วย..ใครก็ได้"
เสียงสั่นเครือร้องออกมาขณะที่ร่างกำลังไหลเข้าไปใกล้เรื่อยๆอย่างหมดหวัง
มือของเธอพยายามตะเกียกตะกายไปตามพื้นทรายร่วนที่ไร้ที่ยึดเกาะ พยายามไขว้คว้าคันธนูที่ตกอยู่บนพื้นตอนเสียการทรงตัว
แต่ทุกอย่างล้วนไร้ผล
"ช่วยด้วย..ใครก็ได้"
เสียงสั่นเครือร้องออกมาขณะที่ร่างกำลังไหลเข้าไปใกล้เรื่อยๆอย่างหมดหวัง
[ Mirror of the Soul ]
bit.ly/4lbQeYP
เมื่อทรายทรุดตัวลง
โพรงทะมึนสูบกลืนทุกสิ่งลงอย่างตะกรุมตะกราม
ประสาทสัมผัสของคุณกลับมาอีกครั้งยามม่านหมอกเยียบเย็นปะทะใส่
ร่างของคุณลอยคว้าง
ไร้ที่ยึดเหนี่ยว
กระจัดกระจาย
ร่วงหล่นสู่ห้วงอนธการ
ตัดขาดพรากจากทุกผู้คนที่คุณพยายามควานหา
ลึกเข้าไปยังใจกลางวงกตแห่งความโดดเดี่ยวอันแสนพิสุทธิ์
[ Mirror of the Soul ]
bit.ly/4lbQeYP
เมื่อทรายทรุดตัวลง
โพรงทะมึนสูบกลืนทุกสิ่งลงอย่างตะกรุมตะกราม
ประสาทสัมผัสของคุณกลับมาอีกครั้งยามม่านหมอกเยียบเย็นปะทะใส่
ร่างของคุณลอยคว้าง
ไร้ที่ยึดเหนี่ยว
กระจัดกระจาย
ร่วงหล่นสู่ห้วงอนธการ
ตัดขาดพรากจากทุกผู้คนที่คุณพยายามควานหา
ลึกเข้าไปยังใจกลางวงกตแห่งความโดดเดี่ยวอันแสนพิสุทธิ์
ชั่วพริบตาหลังวางรูเบธีสลงบนแท่น ทัศนียภาพกลับเปลี่ยนแปร ดาร์ลีนปรากฏตัวอีกครั้งกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ
ลมแรงพัดทรายปะทะผิวหน้า รุนแรงเสียจนจังหวะแรกเธอโงนเงนไป
สูดหายใจลึกขณะหันมอง กลับไม่พบสหายร่วมทางแม้สักคนเดียว
"ทุกคน…?"
กวาดตามองรอบตัว ผืนทรายทอดยาว ไร้เงาผู้ใด แต่เธอเชื่อว่าทุกคนยังมีชีวิตอยู่
'ต้องหาพวกเขาให้พบ'
+
ชั่วพริบตาหลังวางรูเบธีสลงบนแท่น ทัศนียภาพกลับเปลี่ยนแปร ดาร์ลีนปรากฏตัวอีกครั้งกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ
ลมแรงพัดทรายปะทะผิวหน้า รุนแรงเสียจนจังหวะแรกเธอโงนเงนไป
สูดหายใจลึกขณะหันมอง กลับไม่พบสหายร่วมทางแม้สักคนเดียว
"ทุกคน…?"
กวาดตามองรอบตัว ผืนทรายทอดยาว ไร้เงาผู้ใด แต่เธอเชื่อว่าทุกคนยังมีชีวิตอยู่
'ต้องหาพวกเขาให้พบ'
+
[TW: ความรุนแรงกับเด็ก]
เป็นเวลามากกว่าสองวันหลังจากผ่านบททดสอบแรก และคารินใช้เวลาทั้งหมดไปกับการหลบหนอนทราย และเดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย
โชคยังดีที่เธอเจอกับเพื่อนร่วมทางสองคน ได้พบกับซากปรักหักพังกลางทะเลทรายให้พวกเธอค้างแรมสำหรับวันนี้
[TW: ความรุนแรงกับเด็ก]
เป็นเวลามากกว่าสองวันหลังจากผ่านบททดสอบแรก และคารินใช้เวลาทั้งหมดไปกับการหลบหนอนทราย และเดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย
โชคยังดีที่เธอเจอกับเพื่อนร่วมทางสองคน ได้พบกับซากปรักหักพังกลางทะเลทรายให้พวกเธอค้างแรมสำหรับวันนี้
"ทะเลทราย..?"
เพียงชั่วพริบตาหลังวางหินลงบนแท่น รอบตัวก็กลายเป็นทะเลทราย มันเป็นทั้งความรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็รู้สึกแปลกกว่าปกติ ทะเลทรายอันแสนกว้างขวางที่ควรเห็นเพียงตัวเองกับเม็ดทรายแต่กลับไม่รู้สึกเช่นนั้น มันเหมือนมีอะไรมากกว่านั้น..
เด็กน้อยจ้องไปที่หอกที่ปักอยู่บนพื้นอย่างสงสัย ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาถือเอาไว้
'มาจากไหน..'
"ทะเลทราย..?"
เพียงชั่วพริบตาหลังวางหินลงบนแท่น รอบตัวก็กลายเป็นทะเลทราย มันเป็นทั้งความรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็รู้สึกแปลกกว่าปกติ ทะเลทรายอันแสนกว้างขวางที่ควรเห็นเพียงตัวเองกับเม็ดทรายแต่กลับไม่รู้สึกเช่นนั้น มันเหมือนมีอะไรมากกว่านั้น..
เด็กน้อยจ้องไปที่หอกที่ปักอยู่บนพื้นอย่างสงสัย ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาถือเอาไว้
'มาจากไหน..'
[ Trial of the Fearless ]
bit.ly/45GBf4e
ตะวันเจิดจ้าแผดเผา
พายุทรายซัดกระหน่ำ
หลังวางรูเบธีสลง เพียงพริบตา คุณถูกส่งมายังทะเลทรายอันเวิ้งว้าง
ใต้ฝ่าเท้าคือผืนทรายที่พร้อมกลืนกินทุกชีวิต เบื้องหน้าที่ปรากฏพาดผ่านคือเงาทมิฬคืบคลาน
ไร้ทางหนี ไม่มีแม้ที่หลบ
คุณต้องเป็นผู้หาทาง 'ผ่าน'
แม้ไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่าต้องทำสิ่งใด
[ Trial of the Fearless ]
bit.ly/45GBf4e
ตะวันเจิดจ้าแผดเผา
พายุทรายซัดกระหน่ำ
หลังวางรูเบธีสลง เพียงพริบตา คุณถูกส่งมายังทะเลทรายอันเวิ้งว้าง
ใต้ฝ่าเท้าคือผืนทรายที่พร้อมกลืนกินทุกชีวิต เบื้องหน้าที่ปรากฏพาดผ่านคือเงาทมิฬคืบคลาน
ไร้ทางหนี ไม่มีแม้ที่หลบ
คุณต้องเป็นผู้หาทาง 'ผ่าน'
แม้ไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่าต้องทำสิ่งใด
Turn 17
Day 3 กลางวัน
คุณตามรอยใบไม้มาจนพบเข้ากับถิ่นที่อยู่ของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง
ลักษณะคล้ายกิ้งก่าตัวเล็กมีสีสัน นับเป็นโชคดีของคุณที่พวกมันทั้งหมดกำลังนอนหลับอยู่ คงเป็นมอนสเตอร์ที่ออกล่าในตอนกลางคืน
ณ ใจกลางนั้นคุณเห็นสิ่งของจำนวนมากที่คงจะถูกขโมยมาเช่นกัน
[ คุณพบ สตีเซิล ]
Turn 17
Day 3 กลางวัน
คุณตามรอยใบไม้มาจนพบเข้ากับถิ่นที่อยู่ของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง
ลักษณะคล้ายกิ้งก่าตัวเล็กมีสีสัน นับเป็นโชคดีของคุณที่พวกมันทั้งหมดกำลังนอนหลับอยู่ คงเป็นมอนสเตอร์ที่ออกล่าในตอนกลางคืน
ณ ใจกลางนั้นคุณเห็นสิ่งของจำนวนมากที่คงจะถูกขโมยมาเช่นกัน
[ คุณพบ สตีเซิล ]
Turn 17
Day 3 กลางวัน
คุณตามรอยใบไม้มาจนพบเข้ากับถิ่นที่อยู่ของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง
ลักษณะคล้ายกิ้งก่าตัวเล็กมีสีสัน นับเป็นโชคดีของคุณที่พวกมันทั้งหมดกำลังนอนหลับอยู่ คงเป็นมอนสเตอร์ที่ออกล่าในตอนกลางคืน
ณ ใจกลางนั้นคุณเห็นสิ่งของจำนวนมากที่คงจะถูกขโมยมาเช่นกัน
[ คุณพบ สตีเซิล ]
" เอาละ... จากที่ง่ายเกินมาสู่โหมดยากเกิน...แหละ"
" ผมว่าที่นี้คงไม่มีอะไร ซิก... ให้เราหาหรอก...ซิกๆ.. "