เพราะงั้นคลื่นอารมณ์ทั้งหลายที่เคยถูกปกปิดไว้ได้จึงเริ่มพังทลายออกมา

ผิดหวัง ชิงชัง โกรธแค้น
ต่อทุกอย่างที่ทำให้ตนต้องมาอยู่ ณ จุดๆนี้

ในหอคอยแย่ๆนี่

ความอัดอั้นทั้งหลายที่สะสมมานานแรมปีได้ปะทุออกมาอีกครา
—น้ำตาหนึ่งหยดไหลอาบแก้มก่อนตกลงสู่พื้นเงียบๆ

วิเวียนรีบดึงฝ่ามือหนึ่งข้างกลับมาเช็ดมันออกแทบจะทันที

'น่าสมเพชสิ้นดี...'

ทั้งๆที่เคยตั้งมั่นว่า จะไม่ร้องไห้อีก ไปแล้วแท้ๆ

ก่อนจะได้ทำอะไรมันกฌพ่นใยใส่ร่างของเธอไม่ทันได้กลิ้งหลบ ทว่ากลับเสียการทรงตัวโดนใยของมันกำลังลากเข้าปากเตรียมตกเป็นมื้ออาหารอันโอชา

มือของเธอพยายามตะเกียกตะกายไปตามพื้นทรายร่วนที่ไร้ที่ยึดเกาะ พยายามไขว้คว้าคันธนูที่ตกอยู่บนพื้นตอนเสียการทรงตัว

แต่ทุกอย่างล้วนไร้ผล

"ช่วยด้วย..ใครก็ได้"

เสียงสั่นเครือร้องออกมาขณะที่ร่างกำลังไหลเข้าไปใกล้เรื่อยๆอย่างหมดหวัง

[ เงื่อนไขการผ่านแบบทดสอบที่ 2 ]

เนื่องจากมีคนพบ [ ทางออก ] แล้วจึงมาประกาศให้ทราบทั่วกัน

หากตกลงไป/กระโดดเข้าไปในหลุมดำตามนัมทาลู จะถือว่า [ ผ่านบททดสอบ ] ทั้งหมด

หลังจากที่ผ่านแล้วสามารถส่งเช็คแอคทีฟและติดตามรออีเวนต์ถัดไปได้เลยค่ะ

เด็กสาวมองอีกฝ่ายที่ปล่อยโฮออกมาจนตัวเองก็เผลอปล่อยโฮออกมาเช่นกัน

“แงงงงงงงงงงงง”

“น นี้ข้าไม่ได้ร้องไห้นะ”

ว่าแล้วก็ปาดน้ำตาตัวเองขาแขนอ่อนแรงจนฟลุบลงไปนั่งกับพื้น

เด็กสิบขวบสองคนที่ปราบไวริกซ์ได้งั้นเหรอ

นี้มันเก่งสุดๆไปเลยไม่ใช่หรือไง

“ข้าว่า เรากลับกันเถอะ”

ถ้ายังอยู่ที่นี้ต่อไปรู้จะเจออะไรอีก

> นำกลับไปจุดเริ่มต้น

.
" ยัยแครอททท เธอเป็นแอลฟ์นิ เธอฮีลได้ใช่มั้ย!!!? เวทย์รักษาละ มีมั้ย!!? " เด็กหนุ่มโวยวายขึ้นมาก่อนจะเดินเข้าไปหาเบรน่าเหมือนเด็กๆ (?)

>กำจัดไวริกซ์เรียบร้อย
@roc-official.bsky.social

ต่างคนต่างล่อ จนตอนนี้เธออยากรู้เลยว่าไวริกซ์ตรงหน้าจะเลือกตามใคร

"ร รู้แล้วน่า !!!"

เธอตะโกนบอกเด็กชายมนุษย์ ในเวลาอย่างนี้เธอก็ยังจะขอเถียงเขาไว้ก่อน เธอพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะรอจังหวะให้อีกฝ่ายเป็นคนเปิด
การโจมตี

ก่อนจะยกมือแล้วปามีดโดยโฟกัสที่ตาตามที่อีกฝ่ายบอกจนสุดแรง

"นี้ !!! ไอเจ้าตัวน่ารังเกียจ !!"

"น แน่จริงก็เข้ามาสิ !!!"

เธอพูดด้วยเสียงที่ยังสั่นอยู่ เบรน่าพยายามวิ่งล่อไปให้ไกลจากตัวลูคัสเท่าที่จะทำได้ ไม่วายหยิบโล่ที่ได้รับมาเพื่อเตรียมรับแรงกระแทก มืออีกข้างถือดาบขึ้นมาเล่มหนึ่งเพื่อเตรียมสู้

"เอาเลย !"

"นายผมหงอก"

เธอส่งสัญญาณให้เด็กชายที่คิดจะทำอะไรบางอย่าง

วินาทีนั้นเอง...ที่เธอหันไปสบตากับเด็กชายมนุษย์ ภาพทับซ้อนที่เห็นเหมือนน้องคนเล็กของเธอ ทำให้เธอมีแรงฮึดขึ้นมาสะอย่างนั้น

พรึบ

เด็กสาวปากิ่งไม้ที่ติดตัวใส่เจ้าสัตว์ประหลาดเพื่อเรียกร้องความสนใจ

(+)

"กริ้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด "

เด็กสาวเผลอร้องกริ้ดออกมาด้วยความตกใจ

อยู่ๆเหตุการณ์ก็กลับตาลปัตร ไหนความรอบคอบ ในความสุขุม นาทีนี้เห็นทีจะมีแต่ต้องสู้เท่านั้น !!

ถึงใจจะพร้อมสู้ขนาดไหน แต่เธอก็เป็นเพียงเด็กสิบขวบ ขาแข็งทื่อเสียจนยากที่จะก้าวออก

ขยับสิ...ขยับสิ

ขยับสิ!!!!

"ขยับสิ !! เบรน่า !!"

เด็กสาวเตือนสติตัวเองอยู่แบบนั้น แต่ก็ไม่สามารถขยับได้เลย

(+)

น..นี่-"

ยังไม่ทันจะได้เถียงอะไรกลับก็โดนอีกฝ่ายจับข้อมือไว้ แรงดึงอีกฝ่ายทำให้สติเธอกลับมาเป็นปกติ

ต ตัวอะไรน่ะ

ถ้าบอกว่าไม่กลัวก็คงไม่ใช่ เธอหดกลับไปใกล้เด็กมนุษย์อัติโนมัติ

"ร เราเอายังไงกันดี..."

เธอหันไปกระซิบกับเด็กมุนษย์ข้างๆ
แม้จะเป็นคนชอบทำเป็นเก่งขนาดไหน แต่สถานการณ์นี้ต้องรอบคอบหน่อยแล้ว

ระหว่างปรึกษาก็มองดูรอบๆ

> กระซิบปรึกษากับลูคัส
> มองสำรวจรอบๆ

"ห ห๊าาาาาาาาา !!"

พอเด็กมนุษย์เถียงกลับมาเธอก็หันไปแว๊ดใส่ทันที

หมอนี่กล้าดียังไง!

"คนที่ทำตัวน่าเวทนาตลอดอย่างเจ้า มีสิทธิมาเถียงข้าเหรอ!"

นี้คือผลตอบแทนของการที่พี่สาว(?) ดูแลเจ้าเด็กมนุษย์นี้หรือไง

เธอกอดอก สะบัดผมแล้วเชิดใส่ ก่อนจะเดินไปตัดกิ่งไม้ จุดไฟด้วยเวทย์ของตัวเองแล้วเดินดุ่มๆเข้าถ้ำแบบไม่รอเจ้าเด็กนี้

> ตัดกิ่งไม้ขนาดพอดีมือแล้วจุดไฟ
> เดินเข้าถ้ำ

"...."

"นี้เจ้าผมหงอก"

"เจ้านี้ไม่มีดวงกับเขาบ้างหรือไง"

เธอมองของที่อยู่ในมือเด็กหนุ่มพรางเท้าเอวแซะอีกฝ่ายไปที

แต่จริงๆเธอก็ไม่มีดวงเหมือนกันนั้นแหละ

นี้ก็ผ่านมาหลายคืนแล้ว ดูท่าว่าเราควรจะหาน้ำดื่มกินกันสักหน่อย

"เราไปหนองน้ำกันไหม.."

เธอถามอีกฝ่าย แต่ก็เป็นคำถาม...แบบที่...ไม่ต้องการคำตอบ

ว่าแล้วก็เดินนำอีกฝ่ายไปสะแล้ว

> เดินไปทางหนองน้ำ

“นี้! เจ้าเด็กหงอก!“

”ข ข้าจะเป็นคนลองไปตัดเชือกนั้นเองนะ!“

“ถ ถ้ามันได้ผล! เจ้าก็เดินไปเก็บนะ”

หลังจากเห็นกลไลนั้นเธอเลยจะยอมเสียสละค่อยๆเดินไปตัดเชือกนั้น

ไม่ใช่ไม่กลัว แต่เพราะเธอเป็นพี่สาวยังไงล่ะ!

> เบรน่าค่อยๆเดินไปตัดเชือกกลไลอย่างระมัดระวังที่สุด