ใดใดการเป็นที่สองตลอดเวลามันปวดใจมากนะ แพ้ไปเลยแบบไม่สูสียังดีกว่าในบางที ความรู้สึกว่าอีกก้าวเดียวเนี่ย แต่เอาจริงระยะ 100m มันก็แพ้กันแค่เสี้ยววิล่ะนะ ระยะสั้น

ไคโดโคตรป๋า

ไซไคที่เสร็จตอนเที่ยงคืนพอดีเป๊ะ

Jaa, Anta ga Tsukutte Miro yo

ดีมาก ตามมาดูเรียวมะจาก 10DANCE บทนี้เหมือนหักศอกจากเรื่องนั้น เล่าเรื่องคู่รักที่เลิกกันทั้งที่จะแต่งงานกันอยู่แล้ว เพราะทนนิสัยชายแท้ไม่ไหว ไม่ได้พูดแค่เรื่องสังคมปิตาในญี่ปุ่น แต่มันคือการเติบโต ค้นหาตัวเอง การเปลี่ยนแปลงตัวเองผ่านการทำอาหาร

เปิด 10 dance ละบทสนทนาน่าฟังกว่าที่คิด ถ้านี่ถอดจากมังงะเลยว่าจะไปหาเก็บละ นี่ดูมาจนเจอไดอะล็อกเรื่องความทรมานของการเต้นรำทางฝั่งหญิงที่ต้องใส่ส้นสูงและแอ่นหลังตลอดเวลา นึกถึงเรื่อง first girl ที่นางเอกเป็นนักเต้นละ she has to dance through national conflict ก็มีเมนชั่นว่าส้นสูงทรมานเท้าแต่ยกพวกนางขึ้นจากพื้น

อิบทพูดตอนถามว่ารู้สึกเหมือนเป็นเจ้าหญิงไหมแม่งเป็นการหาเรื่องใส่เรฟถึงบทบาทเฟมินีนได้มีชั้นเชิงดี 555 คือไม่ได้เอามาเรียกล้อเรียกแซวแปะปายเฟมินีนไปตามประสาตูนวาย (อย่างอิพี่ช่ำก็แขวะว่าชื่อเคะในตูนวายจะชอบให้คล้ายชื่อผญ) อันนี้มีความต่อเนื่องจากบทสนทนาหน่อยว่ากุพูดเรื่องฝายเต้นนำต้องทรีตคู่เต้นให้คู่ควรความทรมานที่เขาแบก นี่กุทรีตมึงดีสมความทรมานนั้นอย่างเจ้าหญิงยัง
also ภาพสวยดี

jwds

manifest ไก่ทอด กุ้งชุบแป้งทอด ต้มยำ และของอร่อย all year 2026

ใช่ๆ จิ๊กซอว์สนุกตอนต่อ ต่อให้เป็นรูปสวยแค่ไหน เป็นรูปศิลปะของดาวินชี โมเนต์ มูค่า ใครก็ตาม สุดท้ายก็แค่รูปรูปนึง ดูที่ไหนก็ได้ ห้องคอนโดเราเล็กนิดเดียว เอาแปะผนังทุกรูปไม่ได้ พอต่อเสร็จก็ต้องแกะออกเก็บใส่กล่อง แต่ว่ามันสนุกตอนได้ต่อ ความรู้สึกตอนชิ้นส่วนมันต่อกันได้พอดีเป๊ะ ไม่มีชิ้นอื่นที่จะต่อได้ลงล็อกพอดีกว่านี้อีก เป็นความรู้สึกสงบเวลาได้เห็นสิ่งที่มีคำตอบตายตัว

นับถือใจคนโดนทัวร์ลงเพราะแอนตี้การเหยียดของคนไทยมาก

มันมีจุดร่วมกันอยู่ระหว่างการมองรูปเจนเอไอว่าไม่สวย อ่านแฮร์รี่ไม่สนุกเหมือนเดิม หรือกินสตาร์บัคไม่อร่อย ถ้าให้พูดแฟร์ๆ มันปนอคติจริงๆแหละหลังเรารู้ว่าเบื้อหลังมันเหี้ยยังไง เอไอบางรูปทางทฤษฎีสี/อนาโตมี่ก็ไม่ผิดอะไร งานเจเคเคยสนุก สตบเคยอร่อย แต่ก็ทำไมล่ะในเมื่อเราเสพเนื้อเรื่อง เครื่องดื่ม งานศิลปะ เพื่อpleaseure ล้วนๆมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถ้ามีอะไรที่ทำให้รู้สึกไม่ดีก็ไม่ต้องฝืนมัน

ยังนึกถึงคอมเมนต์นึงที่พูดถึงการงัดตัวเองขึ้นมามีชีวิต พยายามมีความสุขเท่าที่จะมีได้อยู่เลย เขาบอกว่ามันไม่ใช่ forced positivity นะ แต่เป็นการ choose not to spiral ต่างหาก ซึ่งแบบ จริง เวลามันดิ่งคือมัน spiraling to the bottomless มาก หาทางออกไม่เจอ หยุดไม่อยู่ เพราะงั้นคว้าอะไรได้ต้องคว้าไว้ก่อน

ในสังคมที่คนจำนวนมากเทเลพอร์ตไปไหนมาไหนก็ได้แทบจะตามใจชอบ พรมแดนจะยังมีความหมายอะไรอีก พ่อมดแม่มดมีพาสปอร์ตไหม ถ้ามีแล้วจะ implement ยังไง หรือแม้แต่มีคอนเซปต์เรื่องพาสปอร์ตไหม since it's mainly post-WWI thing และพูดถึงเรื่องนี้---ผู้วิเศษอยู่ไหนในยุคสงครามโลก จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพ่อมด muggleborn โดนเกณฑ์ไปรบ

ตามไตรภูมิพระร่วงมันมีเปรตชนิดนึงที่เรียกว่า"เปรตเทวดา" ด้วยคือวันนึงจะไปเสวยบุญบนสวรรค์ อีกวันจะมาใช้กรรมในนรกสลับกันจนกว่าจะหมด คือบุญกับบาปคือทำชดเชยกันไม่ได้ตามหลักพุทธ แต่เรื่องบวชหรือบรรลุนี่ไม่แน่ใจเหมือนกัน หรือคนบุญบาปพอๆ กันบางตำราบอกจะกลายเป็นนิรบาล(คนลงโทษคนบาป)

เต็มดวงนี่นาวันนี้

เห็นลุงจ๋ายิ้มหวานอินสมุย ชีวิตผมก็มีแรงใจแล้ว

ตะกี้เผลอเล่าในทวิตแล้วก็เกิดกลัวจะโดนหมั่นไส้(แล้วทำไมไม่กลัวในนี้ ไม่รู้ 55)

แต่คำว่า "เวิ้งทุกขตา" ใน Severance ตอน 204 มันใช้เวลานานมากกว่าจะมาถึงคำนี้จริงๆ

ท้าวความก่อนว่า คำนี้มันมาจาก The Four Tempers ตามคำสอนของเคียร์ ซึ่งภาษาอังกฤษมันคือ Woe, Frolic, Dread & Malice

จริงๆ brat era มันคือ bitter ex era นั่นแหละ อารมณ์คนอกหัก (โดนเขาผิดสัญญา) ไปเปลี่ยนตัวเองแล้วกลับมาเอาคืน ผมจะทำให้คุณรู้ตัวว่าเลือกผิด ผมจะพิสูจน์ว่าคนพวกนี้จริงใจกับคุณสู้ผมไม่ได้ หึ งอล

ดงชิกต้องมีโมเมนต์นั่งเหม่อจ้องจูวอนแล้วรำพึงว่าไอ้หนุ่มนี่หน้าตาดีเป็นบ้า แล้วพอพูดให้จูวอนฟัง จูวอนก็บอกว่าคุณดงชิกก็หน้าตาดีเหมือนกัน (จริงจัง) แต่ดงชิกไม่เชื่อ จูวอนเลยร่ายยาวเป็นเรียงความ ตาคุณสวยงั้นงี้ ผมชอบริมฝีปากคุณที่สุด สันกรามคุณสมบูรณ์แบบ ฯลฯ ดงชิก ko ไปเลย

Dungeon Maid cafe