ยูจินึกด่าตัวเองขึ้นมาอยู่ภายในใจ จนมันถึงกับทำให้สุคุนะหัวเราะออกมาเสียงดัง แล้วจ้าวแห่งคำสาปก็ตัดสินใจที่จะช่วยเหลือยูจิเล็กน้อย เพื่อไม่ให้ยูจิมืดแปดด้านไปมากกว่านี้

'นี่เจ้าหนู สิ่งที่แกคิดเอาไว้น่ะ มันเป็นเรื่องจริง ตามประกบเกะโทเอาไว้ให้ดีล่ะ แต่ถ้าแกโดนจับได้เมื่อไหร่ ทุกอย่างก็จะเป็นโมฆะทันที ฮ่าฮ่าฮ่า' (59)

เพราะตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์ที่จะมาเล่นกับคุณลูกศิษย์ แต่ผมจำนะครับว่าคุณลูกศิษย์พูดอะไรออกมาบ้าง"

ซึ่งตัวฟรานก็สามารถแปลความหมายของคำพูดนี้จากมุคุโร่ได้ว่า ผมจะไปคิดบัญชีกับคุณลูกศิษย์ที่น่ารักในคราวหลังแน่นอน

"มีไม่กลัวหรอกค้าบ แต่ว่านะ ถ้าอยากรับรู้ความเป็นไปของเขาขนาดนั้น อาจารย์ก็เรียกโคลมจากอดีตออกมาหาสิครับ แล้วเราก็มาเล่นสนุกกัน" (89)

และการที่จะทำให้ฟุงาคุเชื่อในเรื่องนี้ มันก็คงจะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปแล้วจริง ๆ

"แม่ครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?" เสียงของอิทาจิตัวจิ๋วดังขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ มิโกโตะจึงผละตัวออกมาจากซาสึเกะตัวโตพร้อมกับดวงตาทั้ง 2 ข้างที่กำลังมีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาจนเต็ม

"แม่ขอฟังจากน้าคุชินะก่อน แล้วเดี๋ยวแม่จะมาเล่าให้ฟังนะครับอิทาจิคุง" (435)

มิโกโตะโวยวายขึ้นมาเสียงดังลั่นไปทั่วบ้าน แต่คุชินะกลับยังสงบนิ่งอยู่เหมือนเดิม

"ฉันไม่อยากโกหกเธอ ฉันก็เลยตอบออกไปตามความเป็นจริง แล้วฉันก็สามารถเล่าถึงที่มาของนารุจังกับซาสึเกะคุงให้เธอฟังได้ ถ้าเธอยอมเปิดใจที่จะรับฟังจริง ๆ

เธอเคยเห็นฉันโกหกเธอหรือเปล่าล่ะมิโกโตะ?" (424)

บทสนทนาระหว่างคุชินะกับมิโกโตะนั้น มันก็ยังคงลื่นไหลอยู่เหมือนเดิม ซาสึเกะตัวโตจึงพยายามไม่หันไปสบตากับอิทาจิ เพราะเจ้าตัวกลัวว่ามันจะทำให้ถูกจับได้ขึ้นมานั่นเอง

ในตอนแรกอิทาจิตัวจิ๋วก็ไม่ได้รู้สึกสงสัยอะไรขึ้นมาสักนิดเดียว แต่หลังจากที่ได้มาเห็นความลุกลี้ลุกลนของนินจาตรงหน้า อิทาจิจึงเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที

'ทำไมเขาถึงได้ดูกลัว ไม่สิ เหมือนไม่กล้าสู้หน้ากับเรามากกว่ากันนะ' (414)

หลังจากที่เก้าหางมาถล่มหมู่บ้าน ตระกูลอุจิวะก็เหลือซาสึเกะเพียงแค่คนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ แล้วซาสึเกะจะต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวท่ามกลางตระกูลร้างที่ไม่เหลือใคร

ยังไงฟุงาคุซังจะต้องเชื่อผมแน่นอน เพราะผมจริงใจกับเขามาตั้งแต่ต้น แค่โกหกสอดแทรกไปเรื่องเดียว เขาไม่มีทางเอะใจแน่นอนคุณ" (380)

กรีนเฟรคที่สุดในโลก เขียวยิ่งกว่าป่าอีกค่ะพ่อ😭💙

จากนั้นมินาโตะก็หันมาลูบหัวของซาสึเกะต่ออย่างสงสารและเห็นใจให้กับโชคชะตาของคนเด็กกว่า

"ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นแน่นอนซาสึเกะคุง พ่อสัญญา"

แล้วมินาโตะก็ถอดเสื้อคลุมโฮคาเงะออกมาห่มตัวให้นารูโตะกับซาสึเกะ ก่อนที่ตัวเองจะเดินกลับไปทำงานที่ค้างต่อให้เสร็จเสียที (368)

ตอนนี้พวกเราเองก็ต้องอย่าสร้างปัญหาให้กับท่านโฮคาเงะ เพราะถึงแม้ว่าท่านโฮคาเงะจะมีความเป็นกลาง แต่การที่เอาตัวเองไปชนกับคนอย่างดันโซบ่อย ๆ มันก็อันตรายเกินไปอยู่ดี"

เพราะหัวหน้าตระกูลอย่างฟุงาคุเป็นคนเอ่ยปากขึ้นมาเอง พอนำมารวมกับการตัดสินเหตุทะเลาะวิวาทของมินาโตะในครั้งก่อน ๆ แล้ว

คนของอุจิวะจึงตัดสินใจที่จะทำตามในสิ่งที่ฟุงาคุพูดออกมา... (358)

แต่เมื่อฟุงาคุได้มาเห็นมินาโตะในตอนนี้ เจ้าตัวถึงได้รู้สึกแบบนั้นขึ้นมา

'ขอบคุณนะดันโซ ที่อุตส่าห์มีเรื่องได้ถูกจังหวะพอดี หลังจากนี้ก็ฝากตัวด้วยล่ะกัน'

มินาโตะคิดขึ้นมาในขณะที่เจ้าตัวกำลังส่งยิ้มไปให้บุคคลทั้งหลายตรงหน้า ซึ่งในตอนนั้นเองดันโซก็รู้สึกว่าการที่ยอมให้มินาโตะขึ้นมาเป็นโฮคาเงะนั้น มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดมากที่สุดเลย (349)

"มันต้องมีทางที่สามารถช่วยตระกูลนายกับอิทาจิได้แน่ซาสึเกะ เชื่อฉันสิ ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกหลายปีก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์นั้น

ค่อย ๆ คิดไป เดี๋ยวมันก็หาทางได้เองแหละซาสึเกะ"

และในขณะนั้นเองสายตาของซาสึเกะก็เหลือบไปเห็นชิซุยที่กำลังแบกอิทาจิขึ้นหลังแล้วเดินตรงไปที่บ้าน

"นี่จัง..." (317)

ฝากความหวังไว้ที่คุณพ่อคุณแม่นะคะ หนูอยากเห็นเด็กๆแฮปปี้กันแล้ว

โอ๊ยครอบครัวลูกสองเอ๊ะลูกสามสิรวมในท้องคุชินะด้วยน่ารักมาก😭

คุชินะเอ่ยชวนขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน ซาสึเกะหยุดชะงักไปเล็กน้อย แล้วเจ้าตัวก็รู้สึกไม่อยากที่จะเข้ามาขัดขวางช่วงเวลาอันแสนสุข ซาสึเกะจึงเตรียมที่จะตอบปฏิเสธกลับไป

แต่นารูโตะที่รู้ทันเพื่อนตัวเองดี เจ้าตัวจึงชิงพูดขึ้นมาเสียก่อนว่า

"อยู่ด้วยกันที่นี่แหละซาสึเกะ พ่อแม่ฉันคงไม่ยอมปล่อยให้นายไปนอนบนต้นไม้แบบฉันแน่" (295)

เลิฟAUนี้มาก ชีวิตที่สงบสุขของฮีโร่อยากรู้รีแอคซาซึเกะตอนเจอพร่อิทาจิจิ๋วเลย

"ซาสึเกะ...ขอบคุณนะ..."

เมื่อมินาโตะกับคุชินะเห็นว่าซาสึเกะมาดี ทั้ง 2 คนจึงเริ่มผ่อนแรงที่ใช้ล็อกตัวนารูโตะอยู่ออกมา

นารูโตะจึงเตรียมที่จะเดินเข้าไปกอดลาซาสึเกะเป็นครั้งสุดท้าย เพราะเจ้าตัวคิดว่าซาสึเกะน่าจะมาลากันเฉย ๆ

แต่ทว่า...

"แต่ฉันจะอยู่กับแกที่นี่ด้วยนารูโตะ" (286)

คุชินะก็พร้อมที่จะเข้ามาปลอบเข้าเข้ามาโอ๋ได้ตลอดเลยจริง ๆ

'ชอบจัง อ้อมกอดของแม่มันอุ่นแบบนี้นี่เอง' นารูโตะคิดขึ้นมาอย่างมีความสุข และในขณะนั้นเอง คุรามะก็สัมผัสได้ถึงจักระอันแสนคุ้นเคยที่กำลังตรงดิ่งมาทางนี้

'หมดเวลาสุขสันต์แล้วนารูโตะ พ่อแกมาโน้นแล้ว' (129)