"แม่ครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?" เสียงของอิทาจิตัวจิ๋วดังขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ มิโกโตะจึงผละตัวออกมาจากซาสึเกะตัวโตพร้อมกับดวงตาทั้ง 2 ข้างที่กำลังมีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาจนเต็ม
"แม่ขอฟังจากน้าคุชินะก่อน แล้วเดี๋ยวแม่จะมาเล่าให้ฟังนะครับอิทาจิคุง" (435)
"แม่ครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?" เสียงของอิทาจิตัวจิ๋วดังขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ มิโกโตะจึงผละตัวออกมาจากซาสึเกะตัวโตพร้อมกับดวงตาทั้ง 2 ข้างที่กำลังมีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาจนเต็ม
"แม่ขอฟังจากน้าคุชินะก่อน แล้วเดี๋ยวแม่จะมาเล่าให้ฟังนะครับอิทาจิคุง" (435)
"ฉันไม่อยากโกหกเธอ ฉันก็เลยตอบออกไปตามความเป็นจริง แล้วฉันก็สามารถเล่าถึงที่มาของนารุจังกับซาสึเกะคุงให้เธอฟังได้ ถ้าเธอยอมเปิดใจที่จะรับฟังจริง ๆ
เธอเคยเห็นฉันโกหกเธอหรือเปล่าล่ะมิโกโตะ?" (424)
"ฉันไม่อยากโกหกเธอ ฉันก็เลยตอบออกไปตามความเป็นจริง แล้วฉันก็สามารถเล่าถึงที่มาของนารุจังกับซาสึเกะคุงให้เธอฟังได้ ถ้าเธอยอมเปิดใจที่จะรับฟังจริง ๆ
เธอเคยเห็นฉันโกหกเธอหรือเปล่าล่ะมิโกโตะ?" (424)
ในตอนแรกอิทาจิตัวจิ๋วก็ไม่ได้รู้สึกสงสัยอะไรขึ้นมาสักนิดเดียว แต่หลังจากที่ได้มาเห็นความลุกลี้ลุกลนของนินจาตรงหน้า อิทาจิจึงเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที
'ทำไมเขาถึงได้ดูกลัว ไม่สิ เหมือนไม่กล้าสู้หน้ากับเรามากกว่ากันนะ' (414)
ในตอนแรกอิทาจิตัวจิ๋วก็ไม่ได้รู้สึกสงสัยอะไรขึ้นมาสักนิดเดียว แต่หลังจากที่ได้มาเห็นความลุกลี้ลุกลนของนินจาตรงหน้า อิทาจิจึงเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที
'ทำไมเขาถึงได้ดูกลัว ไม่สิ เหมือนไม่กล้าสู้หน้ากับเรามากกว่ากันนะ' (414)
ยังไงฟุงาคุซังจะต้องเชื่อผมแน่นอน เพราะผมจริงใจกับเขามาตั้งแต่ต้น แค่โกหกสอดแทรกไปเรื่องเดียว เขาไม่มีทางเอะใจแน่นอนคุณ" (380)
ยังไงฟุงาคุซังจะต้องเชื่อผมแน่นอน เพราะผมจริงใจกับเขามาตั้งแต่ต้น แค่โกหกสอดแทรกไปเรื่องเดียว เขาไม่มีทางเอะใจแน่นอนคุณ" (380)
"ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นแน่นอนซาสึเกะคุง พ่อสัญญา"
แล้วมินาโตะก็ถอดเสื้อคลุมโฮคาเงะออกมาห่มตัวให้นารูโตะกับซาสึเกะ ก่อนที่ตัวเองจะเดินกลับไปทำงานที่ค้างต่อให้เสร็จเสียที (368)
"ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นแน่นอนซาสึเกะคุง พ่อสัญญา"
แล้วมินาโตะก็ถอดเสื้อคลุมโฮคาเงะออกมาห่มตัวให้นารูโตะกับซาสึเกะ ก่อนที่ตัวเองจะเดินกลับไปทำงานที่ค้างต่อให้เสร็จเสียที (368)
เพราะหัวหน้าตระกูลอย่างฟุงาคุเป็นคนเอ่ยปากขึ้นมาเอง พอนำมารวมกับการตัดสินเหตุทะเลาะวิวาทของมินาโตะในครั้งก่อน ๆ แล้ว
คนของอุจิวะจึงตัดสินใจที่จะทำตามในสิ่งที่ฟุงาคุพูดออกมา... (358)
เพราะหัวหน้าตระกูลอย่างฟุงาคุเป็นคนเอ่ยปากขึ้นมาเอง พอนำมารวมกับการตัดสินเหตุทะเลาะวิวาทของมินาโตะในครั้งก่อน ๆ แล้ว
คนของอุจิวะจึงตัดสินใจที่จะทำตามในสิ่งที่ฟุงาคุพูดออกมา... (358)
'ขอบคุณนะดันโซ ที่อุตส่าห์มีเรื่องได้ถูกจังหวะพอดี หลังจากนี้ก็ฝากตัวด้วยล่ะกัน'
มินาโตะคิดขึ้นมาในขณะที่เจ้าตัวกำลังส่งยิ้มไปให้บุคคลทั้งหลายตรงหน้า ซึ่งในตอนนั้นเองดันโซก็รู้สึกว่าการที่ยอมให้มินาโตะขึ้นมาเป็นโฮคาเงะนั้น มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดมากที่สุดเลย (349)
'ขอบคุณนะดันโซ ที่อุตส่าห์มีเรื่องได้ถูกจังหวะพอดี หลังจากนี้ก็ฝากตัวด้วยล่ะกัน'
มินาโตะคิดขึ้นมาในขณะที่เจ้าตัวกำลังส่งยิ้มไปให้บุคคลทั้งหลายตรงหน้า ซึ่งในตอนนั้นเองดันโซก็รู้สึกว่าการที่ยอมให้มินาโตะขึ้นมาเป็นโฮคาเงะนั้น มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดมากที่สุดเลย (349)
ค่อย ๆ คิดไป เดี๋ยวมันก็หาทางได้เองแหละซาสึเกะ"
และในขณะนั้นเองสายตาของซาสึเกะก็เหลือบไปเห็นชิซุยที่กำลังแบกอิทาจิขึ้นหลังแล้วเดินตรงไปที่บ้าน
"นี่จัง..." (317)
ค่อย ๆ คิดไป เดี๋ยวมันก็หาทางได้เองแหละซาสึเกะ"
และในขณะนั้นเองสายตาของซาสึเกะก็เหลือบไปเห็นชิซุยที่กำลังแบกอิทาจิขึ้นหลังแล้วเดินตรงไปที่บ้าน
"นี่จัง..." (317)
แต่นารูโตะที่รู้ทันเพื่อนตัวเองดี เจ้าตัวจึงชิงพูดขึ้นมาเสียก่อนว่า
"อยู่ด้วยกันที่นี่แหละซาสึเกะ พ่อแม่ฉันคงไม่ยอมปล่อยให้นายไปนอนบนต้นไม้แบบฉันแน่" (295)
แต่นารูโตะที่รู้ทันเพื่อนตัวเองดี เจ้าตัวจึงชิงพูดขึ้นมาเสียก่อนว่า
"อยู่ด้วยกันที่นี่แหละซาสึเกะ พ่อแม่ฉันคงไม่ยอมปล่อยให้นายไปนอนบนต้นไม้แบบฉันแน่" (295)
หลังจากที่สงครามได้จบลงไป นารูโตะก็รู้สึกวูบโหวงขึ้นมาอยู่ภายในใจไม่ยอมหาย ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ได้เป็นวีรบุรุษในสงคราม แล้วก็ได้รับการยอมรับจากทุกคนในหมู่บ้านแล้ว (1)
#ออลนารุ #คลังฟิคของกานดา
หลังจากที่สงครามได้จบลงไป นารูโตะก็รู้สึกวูบโหวงขึ้นมาอยู่ภายในใจไม่ยอมหาย ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ได้เป็นวีรบุรุษในสงคราม แล้วก็ได้รับการยอมรับจากทุกคนในหมู่บ้านแล้ว (1)
#ออลนารุ #คลังฟิคของกานดา
หลังจากที่สามารถจัดการกับเบียคุรันได้แล้ว มันก็ถึงเวลากลับบ้านของทุกคนที่มาจากอดีตแล้วเสียที
การร่ำลากับคนที่อยู่ในอนาคตจึงได้เริ่มต้นขึ้น (1)
#ออลสึนะ #คลังฟิคของกานดา
หลังจากที่สามารถจัดการกับเบียคุรันได้แล้ว มันก็ถึงเวลากลับบ้านของทุกคนที่มาจากอดีตแล้วเสียที
การร่ำลากับคนที่อยู่ในอนาคตจึงได้เริ่มต้นขึ้น (1)
#ออลสึนะ #คลังฟิคของกานดา
เมื่อมินาโตะกับคุชินะเห็นว่าซาสึเกะมาดี ทั้ง 2 คนจึงเริ่มผ่อนแรงที่ใช้ล็อกตัวนารูโตะอยู่ออกมา
นารูโตะจึงเตรียมที่จะเดินเข้าไปกอดลาซาสึเกะเป็นครั้งสุดท้าย เพราะเจ้าตัวคิดว่าซาสึเกะน่าจะมาลากันเฉย ๆ
แต่ทว่า...
"แต่ฉันจะอยู่กับแกที่นี่ด้วยนารูโตะ" (286)
เมื่อมินาโตะกับคุชินะเห็นว่าซาสึเกะมาดี ทั้ง 2 คนจึงเริ่มผ่อนแรงที่ใช้ล็อกตัวนารูโตะอยู่ออกมา
นารูโตะจึงเตรียมที่จะเดินเข้าไปกอดลาซาสึเกะเป็นครั้งสุดท้าย เพราะเจ้าตัวคิดว่าซาสึเกะน่าจะมาลากันเฉย ๆ
แต่ทว่า...
"แต่ฉันจะอยู่กับแกที่นี่ด้วยนารูโตะ" (286)
ในขณะที่จิกะกับอุเมมิยะกำลังต่อสู้กันอยู่นั้น ซากุระที่แบกเอ็นโดขึ้นมาด้วยกัน ก็ทรุดตัวนั่งดูอยู่ไม่ไกล
"ถ้าจิกะชนะ ซากุระจังสนใจมาอยู่โนโรชิด้วยกันไหม?" เอ็นโดแกล้งถามขึ้นมา (1)
#ออลซากุ #คลังฟิคของกานดา
ในขณะที่จิกะกับอุเมมิยะกำลังต่อสู้กันอยู่นั้น ซากุระที่แบกเอ็นโดขึ้นมาด้วยกัน ก็ทรุดตัวนั่งดูอยู่ไม่ไกล
"ถ้าจิกะชนะ ซากุระจังสนใจมาอยู่โนโรชิด้วยกันไหม?" เอ็นโดแกล้งถามขึ้นมา (1)
#ออลซากุ #คลังฟิคของกานดา
นารูโตะในวัย 16 ปีกำลังเดินกลับไปที่ห้องพักของตัวเองด้วยความรู้สึกแย่ จนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้เลย
มันก็จริงอยู่ว่านารูโตะเป็นคนร่าเริง สดใส และดูเหมือนจะไม่ค่อยคิดมากกับเรื่องต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต (1)
#ออลนารุ #คลังฟิคของกานดา
นารูโตะในวัย 16 ปีกำลังเดินกลับไปที่ห้องพักของตัวเองด้วยความรู้สึกแย่ จนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้เลย
มันก็จริงอยู่ว่านารูโตะเป็นคนร่าเริง สดใส และดูเหมือนจะไม่ค่อยคิดมากกับเรื่องต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต (1)
#ออลนารุ #คลังฟิคของกานดา
'ชอบจัง อ้อมกอดของแม่มันอุ่นแบบนี้นี่เอง' นารูโตะคิดขึ้นมาอย่างมีความสุข และในขณะนั้นเอง คุรามะก็สัมผัสได้ถึงจักระอันแสนคุ้นเคยที่กำลังตรงดิ่งมาทางนี้
'หมดเวลาสุขสันต์แล้วนารูโตะ พ่อแกมาโน้นแล้ว' (129)
'ชอบจัง อ้อมกอดของแม่มันอุ่นแบบนี้นี่เอง' นารูโตะคิดขึ้นมาอย่างมีความสุข และในขณะนั้นเอง คุรามะก็สัมผัสได้ถึงจักระอันแสนคุ้นเคยที่กำลังตรงดิ่งมาทางนี้
'หมดเวลาสุขสันต์แล้วนารูโตะ พ่อแกมาโน้นแล้ว' (129)
พอมาลองคิดให้ดีแล้ว มันก็ดูเป็นคำถามที่ใช้วัดใจพวกเราอยู่เหมือนกันนะ
เพราะพอเห็นว่าพวกเรานิ่งไป คาเสะคาเงะก็พูดตัดบทมาเลยว่า ไม่มีอะไรจะคุยกับพวกเราอีกต่อไป" (384)
พอมาลองคิดให้ดีแล้ว มันก็ดูเป็นคำถามที่ใช้วัดใจพวกเราอยู่เหมือนกันนะ
เพราะพอเห็นว่าพวกเรานิ่งไป คาเสะคาเงะก็พูดตัดบทมาเลยว่า ไม่มีอะไรจะคุยกับพวกเราอีกต่อไป" (384)
แกก็ไม่เหมือนพวกฉัน ไอ้ไคจูชั้นต่ำ!!!" แล้วคาฟก้ากับพวกเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ก็สัมผัสได้ว่าพวก (อดีต) เบบี้ไึจูดูมีความโกรมากกว่าครั้งไหน ๆ (255)
แกก็ไม่เหมือนพวกฉัน ไอ้ไคจูชั้นต่ำ!!!" แล้วคาฟก้ากับพวกเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ก็สัมผัสได้ว่าพวก (อดีต) เบบี้ไึจูดูมีความโกรมากกว่าครั้งไหน ๆ (255)
"โทษทีนะคาฟก้า แต่เรื่องปากท้องต้องมาก่อน โชคดีนะ" เบบี้ไคจูอิจิไม่พูดเปล่า เพราะมันได้เดินเข้ามาเอามือแตะ ๆ ไปที่ขาของคาฟก้าด้วย
"ไปพวกเรา ปล่อยให้พวกเขาจีบกันซะให้พอ ฮ่าฮ่าฮ่า" (239)
"โทษทีนะคาฟก้า แต่เรื่องปากท้องต้องมาก่อน โชคดีนะ" เบบี้ไคจูอิจิไม่พูดเปล่า เพราะมันได้เดินเข้ามาเอามือแตะ ๆ ไปที่ขาของคาฟก้าด้วย
"ไปพวกเรา ปล่อยให้พวกเขาจีบกันซะให้พอ ฮ่าฮ่าฮ่า" (239)
"เออ หรือถ้าแกยังไม่เชื่อ แกก็ลองไปถามอาจารย์ของแกดูสิ ว่าสิ่งที่ฉันเล่าออกไปเป็นความจริงหรือเปล่า
แต่รีบหน่อยก็ดี เพราะฉันไม่อยากปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์มากกว่านี้อีกแล้ว" (343)
"เออ หรือถ้าแกยังไม่เชื่อ แกก็ลองไปถามอาจารย์ของแกดูสิ ว่าสิ่งที่ฉันเล่าออกไปเป็นความจริงหรือเปล่า
แต่รีบหน่อยก็ดี เพราะฉันไม่อยากปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์มากกว่านี้อีกแล้ว" (343)
"ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยยย" จากนั้นคาฟก้าดีดดิ้นไปมาอยู่บนเตียง ก่อนที่เจ้าตัวจะฝังหน้าลงไปบนหมอนนุ่มแล้วร้องออกมาอัดหมอนอีกหลายครั้ง (226)
"ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยยย" จากนั้นคาฟก้าดีดดิ้นไปมาอยู่บนเตียง ก่อนที่เจ้าตัวจะฝังหน้าลงไปบนหมอนนุ่มแล้วร้องออกมาอัดหมอนอีกหลายครั้ง (226)
ไป!!"
สควอโล่จงใจเหลือเบลเอาไว้ เพราะจะให้ไปทำงานที่ทางวองโกเล่ส่งมาให้ในช่วงนี้
ส่วนซันซัสในตอนนี้ สควอโล่ก็รู้ดีว่า ตัวเองจะต้องอยู่กับซันซัส เพื่อที่จะได้คอยเป็นมือเป็นเท้าให้กับซันซัสได้เลยทันที (323)
ไป!!"
สควอโล่จงใจเหลือเบลเอาไว้ เพราะจะให้ไปทำงานที่ทางวองโกเล่ส่งมาให้ในช่วงนี้
ส่วนซันซัสในตอนนี้ สควอโล่ก็รู้ดีว่า ตัวเองจะต้องอยู่กับซันซัส เพื่อที่จะได้คอยเป็นมือเป็นเท้าให้กับซันซัสได้เลยทันที (323)