“อืม ผมมีคำถามครับ” ฟรานซ์กลั้นใจ ก่อนจะพูดต่อ “ก่อนจะมีสมาร์ทวอชท์พวกคุณวัดอัตราการเต้นของหัวใจกันยังไง” ฟรานซ์ถามไปอย่างสิ้นหวัง เพราะเขารู้สึกเหมือนคาร์ดิโอมาทั้งเช้า
“แบบนี้ครับ” พูดจบเดเมียนก็เอื้อมมือมาจับที่ข้อมือฟรานซ์ เขารู้สึกเหมือนร่วงจากที่สูงเมื่อปลายนิ้วเย็นๆ แตะบนผิว สายตาของเดเมียนจับจ้องที่นาฬิกาวินเทจที่ข้อมือ “จับเวลาไว้สิบห้าวินาที แล้วคุณก็คูณด้วยสี่เอาไงครับฟรานซ์”

ให้ฉันพูดเรื่องไปทำไมประชากรในประเทศไทยถึงได้ลดลง พูดได้ 3 วัน 3 คืน จริง

อยู่โรงสีข้าวจามไม่หยุดเลย

รู้สึกว่า x คนแม่งด่ากันแบบ nonPC เกินไถฟีดแล้วหงุดหงิด แต่มาทางนี้ก็ไม่เจอทวิตคนไทยเลยแม่ เหงามาก

มาทำผม แล้วร้านเปิดเพลงเก่าๆประมาณ 20 ปีฟัง เพลงหนึ่งจากวงผู้ชายร้อง เนื้อหาคือผู้หญิงขอเลิกเพราะมีคนอื่น แต่อีคนร้อง (ซึ่งแทนเนื้อหาว่าเป็นผู้ชาย เป็นแฟนอะนะ) ไม่ยอมเลิก กุจะตามรังคาญตลอดไป จะทำให้ชีวิตมึงพัง บลาๆๆๆ เชี่ย ชายแทร่สัสๆ เพลงนี้เคยได้ยินนะตอนเด็กๆ พอมาฟังเนื้อหาจริงๆจังๆ ตอนนี้ โคตรแย่ แล้วเพลงวงนี้ที่แรนด้อมมาแต่ละเพลง เนื้อหาโคตรน่าขยะแขยง

ที่จริงในระหว่างทางที่เขียนมักเจอคนติงบ่อยๆ ว่าเรื่องมันหนักขึ้นเลยทำให้เสียคนอ่านกลุ่มแรกที่เข้ามาอ่านตั้งแต่ต้นไปเรื่อยๆ ทำให้ยอดตกและสับสนอยู่ว่าหรือควรกลับไปรอมคอมเพื่อกลุ่มคนอ่านที่เข้ามาอ่านเพราะชอบอารมณ์นี้

แต่พอหลังจบ ss2 มีโอกาสได้คุยกับคนที่ตอนแรกไม่คิดจะอ่านเรื่องท่านขุนเพราะเห็นว่าเป็นแนววายรอมคอม แต่มาตัดสินใจอ่านหลังเห็นกระแสช่วงท้าย ss2 ว่า Genre มันเปลี่ยน

อยากเขียนฟิคเกะโกะที่สองคนเป็นตำรวจแล้วพี่เกะโทเทิร์นเป็นคนร้าย มี deep state ไอ้โกะเป็นลูกคนใหญ่คนโต ที่ต้องตามล่าเพื่อนตัวเอง สุดท้ายพี่เกะโทหนีไปบวช ไอ้โกะมาตามเจอที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ พากันหนีไปตปทโดยใช้เส้นสายพ่อแม่ไอ้โกะ

#ถ้ามหาลัยไทยมีร่างมนุษย์
สาวมข.สายจอยทุกกิจกรรมและไม่พลาดเพลงทุ่งลุยลาย555

ตับผัดดอกกุยช่าย แกงจืดหมูเต้าหู้ตำลึง ปอเปี๊ยะเผือกกุ้ง #ภพนภามีอาหาร

Good morning, Bluesky!☕

ดูอย่ากลับบ้านจบไป 6 ตอนตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืนตอนนี้ยังออกจากเนื้อเรื่องไม่ได้เลย

บอกว่าเหนื่อยจะไม่ทำเค้ก แต่กุลุกมาทำโฟกัชช่าสองถาดใหญ่ เบเกิ้ลยี่สิบสี่ชิ้น ซาวโดห์อีกแปดโลฟนอนรีตาร์ดอยู่ในตุ้เย็น เด่วพุ่งนี้ค่อยตื่นมาอบ เอ้อ

สมัยราชวงศ์ถัง เวลาต่างประเทศส่งทูตเข้ามาสานสัมพันธไมตรี มักจะมีเครื่องบรรณาการเป็นสิ่งประทินผิวที่มีชื่อเสียง สังเกตได้จากการประกาศว่า “ถวาย Lancôme พะยะค่ะ“

เสิร์ฟอาหารแล้วไม่ย่อ เพราะปลาเป็นถึง Duke เลยถือยศศักดิ์ประมาณนึง

หวังว่าจะเป็น last one ที่บ่นเรื่องนี้ คือ ประเด็นกัมพูชาเนี่ย ต้องแยกเรื่องวัฒนธรรมร่วมในภูมิภาค cultural appropriation (ถ้ามี) การละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา และข้อพิพาทระหว่างรัฐออกจากกัน แล้วถกทีละประเด็น ไม่งั้นจะไม่เห็นประเด็นอะไรเลย ไม่ใช่ขยุ้มรวมแล้วสรุปว่า เขาเคลมวัฒนธรรมของเราไป