กิยูเดินเข้าไปใกล้กับคนเด็กกว่ามากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วถึงย่อตัวลงมาให้ระดับสายตาตรงกัน

"มันกำลังทำร้ายนายทางอ้อมอยู่นะทันจิโร่---

"ไม่ต้องมาพูด!!! ท่านมุซันไม่มีทางทำร้ายข้าแน่นอน!!! ท่านก็แค่ยังไม่พร้อมอธิบายออกมาให้ข้าฟังเท่านั้น!!!

พวกเจ้าต่างหากที่ทำร้ายข้าอยู่! ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!" (243)

ตัวมุซันที่ได้เป็นอสูรเต็มตัว เจ้าตัวก็ได้หลงลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองไปที่นั่นทำไมกัน

"ใช่สิ ที่ข้ายอมเป็นอสูรเต็มตัว ก็เพราะว่าข้าอยากเจอพวกเจ้าที่มาเกิดใหม่อีกครั้ง..." ในที่สุดมุซันก็จำได้แล้วว่าตัวเองมาเป็นอสูรเพราะอะไร
.
.
.
.
.
.
.

"...ตอนนี้เนซึโกะก็ได้พิสูจน์ให้พวกเธอได้เห็นแล้วว่า เธอเป็นอสูรที่ไม่ทำร้ายมนุษย์จริง ๆ" (79)

"บ๊ายบายซันซัน"

ซันซัสที่เห็นว่าคนเด็กกว่าโบกมือลามาให้ เจ้าตัวจึงถอนหายใจออกมาอย่างติดรำคาญ แต่ก็ยังยกมือขึ้นมาโบกตอบกลับไปอยู่ดี

"หึ ยิ้มเก่งเหมือนแม่แกนี่เอง แต่ก็ดีแล้วล่ะที่แกมีแม่ที่ดีแบบนี้โยชิ" ซันซัสพูดบ่นกับตัวเองขึ้นมาเบา ๆ พร้อมกับมองไล่หลัง 2 แม่ลูกไปจนสุดสายตา (57)

แต่สุดท้ายแล้วซันซัสก็ไม่ได้แกล้งคนเด็กกว่าตามที่ได้พูดขู่ขึ้นมา เพราะเจ้าตัวกลัวว่าโยชิจะตกลงมาบาดเจ็บได้

ซันซัสที่ได้ยินเสียงหัวเราะใส ๆ ของโยชิในตอนที่เริ่มออกแรงแกว่งชิงช้าไปสักพักแล้ว เจ้าตัวก็ยิ้มตามขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวเลย

'ฉันขอให้แกเติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุขแบบนี้ตลอดไปนะโยชิ อย่าได้มาเจอแบบฉันเลย...' (43)

แล้วอีกอย่างซันซัสก็รู้สึกว่า การที่ได้พูดกับเด็กคนนี้ มันก็สามารถทำให้ซันซัสลืมความรู้สึกแย่ ๆ ที่เคยเกิดขึ้นมาทั้งหมดไปได้จริง ๆ

เจ้าตัวถึงได้ตัดสินใจพาโยชิไปที่สนามเด็กเล่น แล้วก็คอยระวังไม่ให้คนเด็กกว่าได้รับบาดเจ็บอะไรขึ้นมา

ส่วนงานเลี้ยงที่ทิมอเทโอพาซันซัสมาด้วยนั้น ซันซัสก็ไม่ได้คิดที่จะกลับเข้าไปข้างในงานอีกแล้ว (33)

พอซันซัสจะเงยหน้าขึ้นมาไล่เด็กคนนั้นไปอีกครั้ง เด็กคนนั้นกลับเดินเข้ามาสวมกอดซันซัสเอาไว้เสียก่อน

มือทั้ง 2 ข้างที่ยกขึ้นมาเตรียมที่จะใช้ผลักเด็กตรงหน้าออกไปให้พ้นตัวกลับหยุดชะงักลงกลางอากาศ

เพราะอ้อมกอดของเด็กแปลกหน้าคนนี้ มันทำให้ซันซัสรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาไปทั่วทั้งตัวเลย (19)

เดม่อนถามออกไปด้วยหัวใจที่เริ่มเต้นระส่ำขึ้นมา เพราะสัญชาตญาณของเดม่อนกำลังร้องเตือนขึ้นมาว่า ตัวเองอาจจะได้ไปเจอกับสึนะอีกครั้ง

"กว่าที่สึนะจะเกิดขึ้นมา ฉันก็คงจะเหลือแต่เศษกระดูกไปแล้ว แต่ถ้าทำแบบนี้

ต่อให้ฉันตายไปเป็นร้อย ๆ ปี ฉันก็ยังสามารถออกจากแหวนไปเจอกับสึนะได้" (633)

แกบอกว่าสึนะจะได้ขึ้นเป็นบอสของวองโกเล่รุ่นที่ 10 เพราะฉะนั้น..." ริคคาโด้หยุดพูดไปชั่วขณะ เพราะเจ้าตัวไม่ต้องการที่จะร้องไห้ออกมาให้คนอื่นเห็น

"ฉันจะขึ้นเป็นบอสของวองโกเล่รุ่นที่ 2 และแก ก็ต้องไปญี่ปุ่นเดี๋ยวนี้ ไปหาเมียของแกให้เจอ แล้วทำให้สายเลือดของแกเกิดขึ้นมาซะจีอ็อตโต้" (623)

แล้วทุกคนก็ได้พบว่า สึนะหายไปจากที่นั่งประจำแล้ว

"กลับไปแล้วสินะเหลนของฉัน" จีอ็อตโต้พูดบ่นพึมพำกับตัวเองขึ้นมาเบา ๆ ก่อนที่จะหยิบถุงมือขึ้นมาใส่

"ดะ...เดี๋ยวนะ สึนะหายไปไหน" จีพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างสั่นเครือ ส่วนคนอื่น ๆ เองก็กำลังรู้สึกช็อกจนทำอะไรต่อไม่ถูก (611)

แต่กับนายเดม่อน นายรู้จักคำนั้นเป็นอย่างดีแน่นอน"

"แบบนี้ก็ดีเลยน่ะสิ ฝากไปขอบคุณมันด้วยนะจีอ็อตโต้" แล้วจีอ็อตโต้ก็สังเกตได้ว่าแววตาของเดม่อนมันดูดำมืดลงไป จนแทบจะไม่เห็นความเปล่งประกายที่เคยมีเลย

"อ้อ แล้วถ้าสึนะถามถึงฉัน นายก็บอกไปว่า ฉันไปเข้าโบสถ์เพื่อทำให้จิตใจสงบลงนะจีอ็อตโต้" (591)

"หึ เดม่อนมันคงเก็บไว้ทรมานอยู่สักพัก แล้วถึงค่อยจัดการให้เรียบร้อย มันน่ะโหดร้ายยิ่งกว่าฉันเสียอีก

แกนี่ก็ช่างคิดไม่น้อยเลยริคคาโด้"

"ก็นั่นแหละคือความต้องการของฉัน เพราะถ้าให้ฉันจัดการ พวกมันก็จะตายง่ายเกินไป ต้องให้พวกมันทรมานจนร้องขอความตายออกมาเองสิ ถึงจะสาสม" (577)

"ความจริงเธอเรียกฉันว่าลุงก็ได้นะสึนะ แล้วพรุ่งนี้อยากเข้าไปในเมืองไหม เดี๋ยวลุงพาไป"

และในตอนนั้นเองที่มันทำให้สึนะรู้สึกขึ้นมาได้ว่า ถ้าตัวเองตัดสินใจที่จะบอกความจริงกับเดม่อนไป เจ้าตัวก็คงจะไม่ได้กลับยุคของตัวเองแน่นอน

'ให้ตายเถอะ เราก็เพิ่งจะเข้าใจคำพูดของคุณจีอ็อตโต้ก็ตอนนี้นี่เอง' (566)

แล้วเดม่อนก็ตัดสินใจค่อย ๆ ปล่อยร่างของเอเลน่าไป ก่อนที่จะคว้าตัวของสึนะเข้ามากอดเอาไว้แน่น พร้อมกับเสียงสะอื้นอันแผ่วเบาที่หลุดออกมาให้สึนะกับคนอื่น ๆ ได้ยิน

'ฉันขอสาบานด้วยชีวิตของฉันเลยเอเลน่า ว่าฉันจะดูแลสึนะให้เป็นอย่างดี จะไม่มีอันตรายอะไรที่จะเข้ามาทำร้ายสึนะได้แน่นอน' (556)

เพราะสึนะใสซื่อแล้วก็อ่อนต่อโลกมากเกินไป

แกอย่าเอาความชั่วของแกมาทำให้หลานฉันจะต้องแปดเปี้ยนไปด้วยริคคาโด้"

พอได้ยินแบบนี้แล้วริคคาโด้ก็กำมือทั้ง 2 ข้างแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ แต่เมื่อริคคาโด้เลือกที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองแล้ว เจ้าตัวจึงไม่ได้แย้งอะไรออกไปอีก (544)

"สึนะ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอรู้สึกกลัว" เดม่อนพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด

ส่วนสึนะที่ได้จังหวะในการดิ้นออกมาจากอ้อมกอดของเดม่อนแล้ว เจ้าตัวจึงรีบดิ้นลงมา แล้ววิ่งเข้าไปบังตัวของริคคาโด้ที่กำลังนั่งหมดสภาพเอาไว้ทันที

"อย่าทำร้ายอาริคคาโด้อีกนะครับคุณเดม่อน ฮึก" (520)

และริคคาโด้ก็อาศัยจังหวะนี้ ในการทำลายกำแพง แล้วอุ้มสึนะหนีไปทันที

ซึ่งเป้าหมายที่ริคคาโด้จะไปนั้น มันก็คือปราสาทวองโกเล่ ที่มีจีอ็อตโต้และพวกผู้พิทักษ์คนอื่น ๆ อยู่กันนั่นเอง

เพราะอย่างน้อยถ้าเป็นจีอ็อตโต้มาพูดกับเดม่อน ริคคาโด้ก็คิดว่า อีกฝ่ายจะต้องยอมรับฟังมากกว่านี้อย่างแน่นอน (508)

สิ้นเสียงที่ริคคาโด้ได้พูดออกมา ลูกน้องของริคคาโด้ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูอยู่ พวกเขาก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่หลุดติดมาด้วย

ริคคาโด้จึงเริ่มมองหาทางหนีทีไล่ เพราะในตอนนี้สึนะยังไม่สมควรที่จะต้องมาปะทะกับใครเลยสักคน

สึนะก็เป็นเพียงแค่เด็กอายุ 14 ปีเท่านั้น (495)

แต่ในตอนนี้ดันมีสึนะมาอยู่ด้วย และตัวริคคาโด้เองก็ไม่ไว้ใจให้สึนะไปอยู่กับพวกลูกน้องด้วยเช่นกัน

เจ้าตัวถึงได้ตัดสินใจที่จะเอาสึนะไว้กับตัวเอง เพราะริคคาโด้มั่นใจว่า ตัวเองจะสามารถปกป้องชีวิตของสึนะได้แน่นอน

"ไม่ต้องกลัวเซโน่ ไม่มีใครมาทำอะไรแกได้หรอก ฉันสัญญา" (494)

เพราะสึนะนั้นเหมือนกับจีอ็อตโต้จนเกินไปจริง ๆ

"แกน่ะเหมือนพ่อแกแค่หน้าพอ นิสัยก็ไม่ต้องเหมือนตามไปด้วยรู้ไหม" ริคคาโด้พูดขึ้นมาในขณะที่ทั้ง 2 มือของเจ้าตัวกำลังแยกชิ้นส่วนของปืนสั้นอยู่

"เอ้า! ไหนมาลองประกอบกลับให้มาเป็นเหมือนเดิม ไม่ต้องกลัว เพราะฉันเอาลูกกระสุนออกมาหมดแล้ว" (482)

"ยังไงสึนะก็ต้องรักฉันที่เป็นอาแท้ ๆ ของมันมากกว่าแกอยู่แล้ว!" เสียงของริคคาโด้เริ่มดังขึ้นมาตามแรงอารมณ์ของเจ้าตัว

"อ๋อเหรอ แต่เจอกันครั้งแรกเอาปืนจ่อหัวขนาดนั้น ฉันว่าสึนะก็แค่เกรงใจแกเท่านั้นแหละ!" แต่ตัวจีเองก็เถียงกลับไปแบบไม่ยอมแพ้

แล้วริคคาโด้กับจีก็ยืนเถียงกันอยู่แบบนั้นจนกระทั่งสึนะเดินออกจากห้องน้ำมา (459)