موفق شدم با ایران صحبت کنم. گفتن ما هم اینجا به خبر قابل اعتمادی دسترسی نداریم، ولی با چیزهایی که دیده‌یم، تخمینمون از تعداد کشته‌ها همین‌هاست که داره گفته می‌شه.

خواهرزاده‌ی دوست من در خیابان کشته‌شده. گفته در بهشت‌زهرا شاید بیش از هزار نفر جلوی مان :(

نمی‌دونم به خاطر دوری و اضطرابه، یا برداشتم درسته. اما انگار میزان خشونت و وحشی‌گری به‌مراتب بیشتر از بارهای پیشه.

یکی از چند آرزوی بزرگم دیدن دادگاه طولانی و خفت‌بار خامنه‌ایه؛ اما همیشه روزهایی رو مثل الان پیش می‌آره که می‌خوام همه‌ی آرزوهامو بدم تا قسر در بره و همین الان بمیره.

من روز به روز از مسائل ایران بیشتر فاصله گرفتم و فهم و بررسیشون برام دشوارتر شد. از روز اول هم که هم‌میهن ساکن تورنتو رو نمی‌فهمیدم و حالا بعد از سه سال واقعا از هیچ کدوم از مسائل انسان ایرانی سر در نمیارم، در حدی که دیگه کمتر جرات می‌کنم حتی یه خبر رو در مورد ایران بازنشر کنم.

جدا از دیوانگی بدون مرز خود اندرسون در One Battle After Another, شان پن برام جالبه که تو این سن هنوز اینقدر انگیزه داره و برای یه نقش اینقدر وقت می‌ذاره. خودم از بازی دل‌تورو خیلی بیشتر از پن و دی‌کاپریو خوشم اومد، اما جزییاتی که پن به شخصیت اضافه کرده نشون می‌ده واقعا وقت گذاشته.

نمی‌دونم کدوم ویژگی باعث می‌شه آدمها -حتی وقتی فرصتشو بهشون می‌دی- شهامت نداشته‌باشن حرفی رو توی روت بزنن که همه جا پشت سرت می‌زنن. از ضعفه، از ریاکاریه، یا می‌ترسن جور دیگه‌ایش رو از خودت بشنون و اون حس کاذب «وای چقدر من متفاوت و خوبم و مثل این عن ضایع و بدبخت نیستم» از کفشون بره.

شماها که عموما پیشکسوت‌های مجازی‌اید، پونزده شونزده سال پیش، مردم ایران چه ویدئوهایی از خودشون تو شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کردن؟

Goodbye Sundance.