🥬
@matsuki01.bsky.social
"ย อย่างน้อย"
"ถือกันคนละชิ้น ก็ยังดีนะครับ" จะให้นายถือของหนักคนเดียวก็ไม่ใข่นิสัยเขาเสียเท่าไร ต่อให้มีบริการพิเศษ แต่มาสึกิแสนขี้เกรงใจก็ยังคงเป็นมาสึกิแบบที่คุ้นเคยอยู่เสมอ
"..."
"ทั้งที่วันศุกร์แท้ๆ... คนน้อยกว่าทุกที หรือเปล่านะ?" รถที่แล่นตามทาง จำนวนคนที่น้อยกว่าปกติสร้างความสงสัยจึงเริ่มชวนคุยแทนอย่างเรื่อยเปื่อย
"ถือกันคนละชิ้น ก็ยังดีนะครับ" จะให้นายถือของหนักคนเดียวก็ไม่ใข่นิสัยเขาเสียเท่าไร ต่อให้มีบริการพิเศษ แต่มาสึกิแสนขี้เกรงใจก็ยังคงเป็นมาสึกิแบบที่คุ้นเคยอยู่เสมอ
"..."
"ทั้งที่วันศุกร์แท้ๆ... คนน้อยกว่าทุกที หรือเปล่านะ?" รถที่แล่นตามทาง จำนวนคนที่น้อยกว่าปกติสร้างความสงสัยจึงเริ่มชวนคุยแทนอย่างเรื่อยเปื่อย
January 22, 2026 at 9:51 AM
"ย อย่างน้อย"
"ถือกันคนละชิ้น ก็ยังดีนะครับ" จะให้นายถือของหนักคนเดียวก็ไม่ใข่นิสัยเขาเสียเท่าไร ต่อให้มีบริการพิเศษ แต่มาสึกิแสนขี้เกรงใจก็ยังคงเป็นมาสึกิแบบที่คุ้นเคยอยู่เสมอ
"..."
"ทั้งที่วันศุกร์แท้ๆ... คนน้อยกว่าทุกที หรือเปล่านะ?" รถที่แล่นตามทาง จำนวนคนที่น้อยกว่าปกติสร้างความสงสัยจึงเริ่มชวนคุยแทนอย่างเรื่อยเปื่อย
"ถือกันคนละชิ้น ก็ยังดีนะครับ" จะให้นายถือของหนักคนเดียวก็ไม่ใข่นิสัยเขาเสียเท่าไร ต่อให้มีบริการพิเศษ แต่มาสึกิแสนขี้เกรงใจก็ยังคงเป็นมาสึกิแบบที่คุ้นเคยอยู่เสมอ
"..."
"ทั้งที่วันศุกร์แท้ๆ... คนน้อยกว่าทุกที หรือเปล่านะ?" รถที่แล่นตามทาง จำนวนคนที่น้อยกว่าปกติสร้างความสงสัยจึงเริ่มชวนคุยแทนอย่างเรื่อยเปื่อย
คำพูดสุดแสนปลงดวงชะตาสมเป็นนายแบบที่มาสึกิได้แต่ยิ้มแห้ง แต่เพราะมันช่างแสนจะเป็นนาย เขาจึงเริ่มหัวเราะคิกคักเบาๆ ราวกับกำลังเจอเรื่องตลกแสนขบขันมา
รถบัสปรากฎข้าวของที่ถูกแย่งถือ ทำให้เจ้าตัวอึกอักด้วยความเกรงอกเกรงใจ แต่เพราะกลัวจะพลาดเที่ยวรถ จึงยอมนำทางขึ้นรถ หาที่นั่งหลังสุดที่หลบมุมพอสมควร ให้เกิดความส่วนตัวเสียเล็กน้อย รอได้นั่งดีๆ มาสึกิยื่นมือมาหาคุณราวกับขอของคืน
+
รถบัสปรากฎข้าวของที่ถูกแย่งถือ ทำให้เจ้าตัวอึกอักด้วยความเกรงอกเกรงใจ แต่เพราะกลัวจะพลาดเที่ยวรถ จึงยอมนำทางขึ้นรถ หาที่นั่งหลังสุดที่หลบมุมพอสมควร ให้เกิดความส่วนตัวเสียเล็กน้อย รอได้นั่งดีๆ มาสึกิยื่นมือมาหาคุณราวกับขอของคืน
+
January 22, 2026 at 9:51 AM
คำพูดสุดแสนปลงดวงชะตาสมเป็นนายแบบที่มาสึกิได้แต่ยิ้มแห้ง แต่เพราะมันช่างแสนจะเป็นนาย เขาจึงเริ่มหัวเราะคิกคักเบาๆ ราวกับกำลังเจอเรื่องตลกแสนขบขันมา
รถบัสปรากฎข้าวของที่ถูกแย่งถือ ทำให้เจ้าตัวอึกอักด้วยความเกรงอกเกรงใจ แต่เพราะกลัวจะพลาดเที่ยวรถ จึงยอมนำทางขึ้นรถ หาที่นั่งหลังสุดที่หลบมุมพอสมควร ให้เกิดความส่วนตัวเสียเล็กน้อย รอได้นั่งดีๆ มาสึกิยื่นมือมาหาคุณราวกับขอของคืน
+
รถบัสปรากฎข้าวของที่ถูกแย่งถือ ทำให้เจ้าตัวอึกอักด้วยความเกรงอกเกรงใจ แต่เพราะกลัวจะพลาดเที่ยวรถ จึงยอมนำทางขึ้นรถ หาที่นั่งหลังสุดที่หลบมุมพอสมควร ให้เกิดความส่วนตัวเสียเล็กน้อย รอได้นั่งดีๆ มาสึกิยื่นมือมาหาคุณราวกับขอของคืน
+
คำตอบรับทันทีแบบไม่มีการไตร่ตรอง ชวนให้ร้องเอ๊ะขึ้นมาจนรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า มองเวลาสลับกับของ รวมถึงมองหน้าคุณ
ความฉุกละหุกเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบเพราะมันรีบร้อยและเหนื่อยสำหรับคนอ่อนแอแบบเขา
แต่ว่าตอนนี้... มือหนึ่งที่กอดตะกร้าผัก และมิมิจังที่อยู่กับนาย ทำให้เขาช่าฃใจอยู่สักพัก
ก่อนพยักหน้าตอบ
“อื้ม”
“ไปกันเถอะ...” เพื่อทำเวลา เขาเลยไม่แม้แต่จะแวะเก็บของเลย
ความฉุกละหุกเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบเพราะมันรีบร้อยและเหนื่อยสำหรับคนอ่อนแอแบบเขา
แต่ว่าตอนนี้... มือหนึ่งที่กอดตะกร้าผัก และมิมิจังที่อยู่กับนาย ทำให้เขาช่าฃใจอยู่สักพัก
ก่อนพยักหน้าตอบ
“อื้ม”
“ไปกันเถอะ...” เพื่อทำเวลา เขาเลยไม่แม้แต่จะแวะเก็บของเลย
January 22, 2026 at 4:32 AM
คำตอบรับทันทีแบบไม่มีการไตร่ตรอง ชวนให้ร้องเอ๊ะขึ้นมาจนรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า มองเวลาสลับกับของ รวมถึงมองหน้าคุณ
ความฉุกละหุกเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบเพราะมันรีบร้อยและเหนื่อยสำหรับคนอ่อนแอแบบเขา
แต่ว่าตอนนี้... มือหนึ่งที่กอดตะกร้าผัก และมิมิจังที่อยู่กับนาย ทำให้เขาช่าฃใจอยู่สักพัก
ก่อนพยักหน้าตอบ
“อื้ม”
“ไปกันเถอะ...” เพื่อทำเวลา เขาเลยไม่แม้แต่จะแวะเก็บของเลย
ความฉุกละหุกเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบเพราะมันรีบร้อยและเหนื่อยสำหรับคนอ่อนแอแบบเขา
แต่ว่าตอนนี้... มือหนึ่งที่กอดตะกร้าผัก และมิมิจังที่อยู่กับนาย ทำให้เขาช่าฃใจอยู่สักพัก
ก่อนพยักหน้าตอบ
“อื้ม”
“ไปกันเถอะ...” เพื่อทำเวลา เขาเลยไม่แม้แต่จะแวะเก็บของเลย
“อยากดูสวนสัตว์ที่เป็นบนบก... กับมาฮิโระคุงน่ะ” แต่เวลานี้ ที่ที่ตะเปิดมห้บริการคงมีแต่ night safari และค่าใช้จ่ายมันก็ไม่น่าถูก และคงไม่น่าอยู่ในนครโตเกียวซะด้วย
“... อ้ะ”
“ม ไม่ได้สิ ลืมไป... ฮะๆ” เขาหัวเราะแห้งและลองนึกอย่างอื่นต่อ แต่ก็ยังยากเย็นไม่น้อย
“...”
“ไม่ก็...”
“.. ย..”
“อยากพักโรงแรม... สักที่ เงียบๆ”
“อยู่กับมาฮิโระ นอนด้วยกัน... ก็ดีนะครับ”
“... อ้ะ”
“ม ไม่ได้สิ ลืมไป... ฮะๆ” เขาหัวเราะแห้งและลองนึกอย่างอื่นต่อ แต่ก็ยังยากเย็นไม่น้อย
“...”
“ไม่ก็...”
“.. ย..”
“อยากพักโรงแรม... สักที่ เงียบๆ”
“อยู่กับมาฮิโระ นอนด้วยกัน... ก็ดีนะครับ”
January 21, 2026 at 3:09 PM
“อยากดูสวนสัตว์ที่เป็นบนบก... กับมาฮิโระคุงน่ะ” แต่เวลานี้ ที่ที่ตะเปิดมห้บริการคงมีแต่ night safari และค่าใช้จ่ายมันก็ไม่น่าถูก และคงไม่น่าอยู่ในนครโตเกียวซะด้วย
“... อ้ะ”
“ม ไม่ได้สิ ลืมไป... ฮะๆ” เขาหัวเราะแห้งและลองนึกอย่างอื่นต่อ แต่ก็ยังยากเย็นไม่น้อย
“...”
“ไม่ก็...”
“.. ย..”
“อยากพักโรงแรม... สักที่ เงียบๆ”
“อยู่กับมาฮิโระ นอนด้วยกัน... ก็ดีนะครับ”
“... อ้ะ”
“ม ไม่ได้สิ ลืมไป... ฮะๆ” เขาหัวเราะแห้งและลองนึกอย่างอื่นต่อ แต่ก็ยังยากเย็นไม่น้อย
“...”
“ไม่ก็...”
“.. ย..”
“อยากพักโรงแรม... สักที่ เงียบๆ”
“อยู่กับมาฮิโระ นอนด้วยกัน... ก็ดีนะครับ”
ทุกอย่างสงบลง มือที่เคยจบก็คลายลง ช่องว่างของที่นั่งมีอยู่เจือจางหากแต่เสียงหายใจที่ขยับตรงจังหวะกัน พอบอกได้ว่าพวกเขาไม่ได้ห่างกันมาก
จนมิมิจังถูกแย่งไปไปกอดนั่งตักเด็กหนุ่ม ส่วนเขาก็เพียงมองกองผักในตะกร้าแสนสดใหม่ คำถามที่เอ่ยช่างตอบยากสำหรับคนเฉื่อยแฉะเช่นเขา
“...” ความเงียบคืยคลานอยู่แสนนาน สุดท้ายคำตอบก็ดังขึ้น อาจจะไม่คาดคิดก็ได้
“... สวนสัตว์”
“สวนสัตว์เด็ก”
+
จนมิมิจังถูกแย่งไปไปกอดนั่งตักเด็กหนุ่ม ส่วนเขาก็เพียงมองกองผักในตะกร้าแสนสดใหม่ คำถามที่เอ่ยช่างตอบยากสำหรับคนเฉื่อยแฉะเช่นเขา
“...” ความเงียบคืยคลานอยู่แสนนาน สุดท้ายคำตอบก็ดังขึ้น อาจจะไม่คาดคิดก็ได้
“... สวนสัตว์”
“สวนสัตว์เด็ก”
+
January 21, 2026 at 3:09 PM
ทุกอย่างสงบลง มือที่เคยจบก็คลายลง ช่องว่างของที่นั่งมีอยู่เจือจางหากแต่เสียงหายใจที่ขยับตรงจังหวะกัน พอบอกได้ว่าพวกเขาไม่ได้ห่างกันมาก
จนมิมิจังถูกแย่งไปไปกอดนั่งตักเด็กหนุ่ม ส่วนเขาก็เพียงมองกองผักในตะกร้าแสนสดใหม่ คำถามที่เอ่ยช่างตอบยากสำหรับคนเฉื่อยแฉะเช่นเขา
“...” ความเงียบคืยคลานอยู่แสนนาน สุดท้ายคำตอบก็ดังขึ้น อาจจะไม่คาดคิดก็ได้
“... สวนสัตว์”
“สวนสัตว์เด็ก”
+
จนมิมิจังถูกแย่งไปไปกอดนั่งตักเด็กหนุ่ม ส่วนเขาก็เพียงมองกองผักในตะกร้าแสนสดใหม่ คำถามที่เอ่ยช่างตอบยากสำหรับคนเฉื่อยแฉะเช่นเขา
“...” ความเงียบคืยคลานอยู่แสนนาน สุดท้ายคำตอบก็ดังขึ้น อาจจะไม่คาดคิดก็ได้
“... สวนสัตว์”
“สวนสัตว์เด็ก”
+
ไม่มีการปลอบประโลมใดๆ แต่การจับมือไม่ปล่อย หอบหายใจพักที่ป้ายรถเมย์ที่คนน้อยกว่าปกติเพราะนักเรียนต่างชิงหนีไปเที่ยวพื้นที่อื่นในเกียวโตหมดแล้ว
ใช่ เกือบตายเพราะกลิ่นจริงๆ
“... ช.. ใช่” พยายามตอบกลับ แต่เสียงหอบหายใจดังกลบจนเหมือนไม่ได้พูดตอบอะไรนายเสียแบบนั้น
คำขอโทษเอ่ยมา มาสึกิส่ายหน้าให้เป็นคำตอบว่าไม่เป็นไร นั่งพักหายใจจนทุกอย่างสงบลง
+
ใช่ เกือบตายเพราะกลิ่นจริงๆ
“... ช.. ใช่” พยายามตอบกลับ แต่เสียงหอบหายใจดังกลบจนเหมือนไม่ได้พูดตอบอะไรนายเสียแบบนั้น
คำขอโทษเอ่ยมา มาสึกิส่ายหน้าให้เป็นคำตอบว่าไม่เป็นไร นั่งพักหายใจจนทุกอย่างสงบลง
+
January 21, 2026 at 3:09 PM
ไม่มีการปลอบประโลมใดๆ แต่การจับมือไม่ปล่อย หอบหายใจพักที่ป้ายรถเมย์ที่คนน้อยกว่าปกติเพราะนักเรียนต่างชิงหนีไปเที่ยวพื้นที่อื่นในเกียวโตหมดแล้ว
ใช่ เกือบตายเพราะกลิ่นจริงๆ
“... ช.. ใช่” พยายามตอบกลับ แต่เสียงหอบหายใจดังกลบจนเหมือนไม่ได้พูดตอบอะไรนายเสียแบบนั้น
คำขอโทษเอ่ยมา มาสึกิส่ายหน้าให้เป็นคำตอบว่าไม่เป็นไร นั่งพักหายใจจนทุกอย่างสงบลง
+
ใช่ เกือบตายเพราะกลิ่นจริงๆ
“... ช.. ใช่” พยายามตอบกลับ แต่เสียงหอบหายใจดังกลบจนเหมือนไม่ได้พูดตอบอะไรนายเสียแบบนั้น
คำขอโทษเอ่ยมา มาสึกิส่ายหน้าให้เป็นคำตอบว่าไม่เป็นไร นั่งพักหายใจจนทุกอย่างสงบลง
+
หรือต้องพูดว่าพึ่งหายเพลีย ไม่ได้ใช้แรงมาพักใหญ่ อาการเหนื่อยง่ายเลยดูชัด... อ้อ ยังไม่รวมว่าแบกของมากมายนี่อีก
“ม มะเอาแบบนี้... อีกแล้วนะครับ” เจ้าตัวแอบงอแงแล้วก็นั่งพักกับป้ายที่ดูเริ่มหายใจหายคอสะดวกเพราะไม่เหม็นแล้ว...
เผลอกลั้นหายใจด้วยแหละเป็นเหตุสังเกตไ-
“... ร เราจะ... ไปไหนก่อน...?”
“ม มะเอาแบบนี้... อีกแล้วนะครับ” เจ้าตัวแอบงอแงแล้วก็นั่งพักกับป้ายที่ดูเริ่มหายใจหายคอสะดวกเพราะไม่เหม็นแล้ว...
เผลอกลั้นหายใจด้วยแหละเป็นเหตุสังเกตไ-
“... ร เราจะ... ไปไหนก่อน...?”
January 21, 2026 at 5:56 AM
หรือต้องพูดว่าพึ่งหายเพลีย ไม่ได้ใช้แรงมาพักใหญ่ อาการเหนื่อยง่ายเลยดูชัด... อ้อ ยังไม่รวมว่าแบกของมากมายนี่อีก
“ม มะเอาแบบนี้... อีกแล้วนะครับ” เจ้าตัวแอบงอแงแล้วก็นั่งพักกับป้ายที่ดูเริ่มหายใจหายคอสะดวกเพราะไม่เหม็นแล้ว...
เผลอกลั้นหายใจด้วยแหละเป็นเหตุสังเกตไ-
“... ร เราจะ... ไปไหนก่อน...?”
“ม มะเอาแบบนี้... อีกแล้วนะครับ” เจ้าตัวแอบงอแงแล้วก็นั่งพักกับป้ายที่ดูเริ่มหายใจหายคอสะดวกเพราะไม่เหม็นแล้ว...
เผลอกลั้นหายใจด้วยแหละเป็นเหตุสังเกตไ-
“... ร เราจะ... ไปไหนก่อน...?”
แววตาที่ได้สบมองอย่างอ้อยอิงกันและกัน ทำให้ความลนลานก่อนหน้าเหมือนเรื่องโกหก คล้อยตามถูกจูงมือตามต้อยไม่ห่าง อีกมือก็พยายามกอดของพะรุงพะรัง จนทางสะดวกพอ
มาสึกิพยายามเร่งฝีเท้าตามเกียร์หมา(?)ของคุณ ตามทางเหมือนจะได้ยินเสียงหอบ จนแล้วจนรอดมาถึงป้ายรถบัสประจำทาง ถึงได้รู้ว่าครูเกษตรคนนี้เวลาวิ่ง จริงๆ ก็พร้อมร่วงได้เสมอ ที่ผ่านมาก็เรียกได้ว่าฝืนสังขารมาตลอด
+
มาสึกิพยายามเร่งฝีเท้าตามเกียร์หมา(?)ของคุณ ตามทางเหมือนจะได้ยินเสียงหอบ จนแล้วจนรอดมาถึงป้ายรถบัสประจำทาง ถึงได้รู้ว่าครูเกษตรคนนี้เวลาวิ่ง จริงๆ ก็พร้อมร่วงได้เสมอ ที่ผ่านมาก็เรียกได้ว่าฝืนสังขารมาตลอด
+
January 21, 2026 at 5:56 AM
แววตาที่ได้สบมองอย่างอ้อยอิงกันและกัน ทำให้ความลนลานก่อนหน้าเหมือนเรื่องโกหก คล้อยตามถูกจูงมือตามต้อยไม่ห่าง อีกมือก็พยายามกอดของพะรุงพะรัง จนทางสะดวกพอ
มาสึกิพยายามเร่งฝีเท้าตามเกียร์หมา(?)ของคุณ ตามทางเหมือนจะได้ยินเสียงหอบ จนแล้วจนรอดมาถึงป้ายรถบัสประจำทาง ถึงได้รู้ว่าครูเกษตรคนนี้เวลาวิ่ง จริงๆ ก็พร้อมร่วงได้เสมอ ที่ผ่านมาก็เรียกได้ว่าฝืนสังขารมาตลอด
+
มาสึกิพยายามเร่งฝีเท้าตามเกียร์หมา(?)ของคุณ ตามทางเหมือนจะได้ยินเสียงหอบ จนแล้วจนรอดมาถึงป้ายรถบัสประจำทาง ถึงได้รู้ว่าครูเกษตรคนนี้เวลาวิ่ง จริงๆ ก็พร้อมร่วงได้เสมอ ที่ผ่านมาก็เรียกได้ว่าฝืนสังขารมาตลอด
+
และเป็นเขาที่เผลอไผลขยับริมฝีปากแตะทาบอีกครั้งด้วยความคะนึงหามากคิดถึง
ห่างเพียง 3 วัน นานนับ 3 เดือน แม้จะทนได้แต่เมื่อได้รับการหยิบยื่นโอกาสของการสัมผัส เด็กที่หัดเอาแต่ใจเช่นเขาหรือจะพลาดโอกาสนี้
“...”
“ป ไปกัน... ได้ยัง?”
ห่างเพียง 3 วัน นานนับ 3 เดือน แม้จะทนได้แต่เมื่อได้รับการหยิบยื่นโอกาสของการสัมผัส เด็กที่หัดเอาแต่ใจเช่นเขาหรือจะพลาดโอกาสนี้
“...”
“ป ไปกัน... ได้ยัง?”
January 21, 2026 at 2:34 AM
และเป็นเขาที่เผลอไผลขยับริมฝีปากแตะทาบอีกครั้งด้วยความคะนึงหามากคิดถึง
ห่างเพียง 3 วัน นานนับ 3 เดือน แม้จะทนได้แต่เมื่อได้รับการหยิบยื่นโอกาสของการสัมผัส เด็กที่หัดเอาแต่ใจเช่นเขาหรือจะพลาดโอกาสนี้
“...”
“ป ไปกัน... ได้ยัง?”
ห่างเพียง 3 วัน นานนับ 3 เดือน แม้จะทนได้แต่เมื่อได้รับการหยิบยื่นโอกาสของการสัมผัส เด็กที่หัดเอาแต่ใจเช่นเขาหรือจะพลาดโอกาสนี้
“...”
“ป ไปกัน... ได้ยัง?”
สัมผัสที่ถูกทิ้งแสนเบาหวิวที่ริมฝีปาก แต่เนิ่นนานให้พอรับรู้ และเป็นเขาเองที่ยินยอมให้สถานการณ์แบบนี้ดำเนินต่อไป
แม้สถานที่ไม่อภิรมณ์เอาเสียเลย แต่ว่า...
กลิ่นน้ำค้างเจือจาง ความเย็นเจืออุ่นร้อนที่กำลังสัมผัสกันช้าๆ สัมผัสละมุนที่ลดความอึดอัดให้ลดลงอย่างน่าประหลาด
.
.
กว่าจะลืมตามองรอบข้างที่ตอนนี้สงบลงไปมากแล้ว ก็หลังจากที่ริมฝีปากผละออกช้าๆ
+
แม้สถานที่ไม่อภิรมณ์เอาเสียเลย แต่ว่า...
กลิ่นน้ำค้างเจือจาง ความเย็นเจืออุ่นร้อนที่กำลังสัมผัสกันช้าๆ สัมผัสละมุนที่ลดความอึดอัดให้ลดลงอย่างน่าประหลาด
.
.
กว่าจะลืมตามองรอบข้างที่ตอนนี้สงบลงไปมากแล้ว ก็หลังจากที่ริมฝีปากผละออกช้าๆ
+
January 21, 2026 at 2:34 AM
สัมผัสที่ถูกทิ้งแสนเบาหวิวที่ริมฝีปาก แต่เนิ่นนานให้พอรับรู้ และเป็นเขาเองที่ยินยอมให้สถานการณ์แบบนี้ดำเนินต่อไป
แม้สถานที่ไม่อภิรมณ์เอาเสียเลย แต่ว่า...
กลิ่นน้ำค้างเจือจาง ความเย็นเจืออุ่นร้อนที่กำลังสัมผัสกันช้าๆ สัมผัสละมุนที่ลดความอึดอัดให้ลดลงอย่างน่าประหลาด
.
.
กว่าจะลืมตามองรอบข้างที่ตอนนี้สงบลงไปมากแล้ว ก็หลังจากที่ริมฝีปากผละออกช้าๆ
+
แม้สถานที่ไม่อภิรมณ์เอาเสียเลย แต่ว่า...
กลิ่นน้ำค้างเจือจาง ความเย็นเจืออุ่นร้อนที่กำลังสัมผัสกันช้าๆ สัมผัสละมุนที่ลดความอึดอัดให้ลดลงอย่างน่าประหลาด
.
.
กว่าจะลืมตามองรอบข้างที่ตอนนี้สงบลงไปมากแล้ว ก็หลังจากที่ริมฝีปากผละออกช้าๆ
+
เพราะมันเหม็นแบบที่ไม่อนากจะหายใจทางปากซะด้วยซ้ำ (...)
มีอที่เอื้อมมาบีบจมูกเบาๆ ลดการได้กลิ่น...? หรือมันทำมห้หายใจไม่ออกหนักกว่าเดิมนะ
ตาสีสดมสอ่านการขยับปาก ยอมอย่างว่าง่ายด้วยการพยักหน้า และอยู่นิ่งๆ มือกอดของสัมภาระหมายมั่นให้ใจเย็นลง ช้าๆ ช้าๆ แถมด้วยหลับตาลงแบบไม่อยากรับรู้อะไรแล้วประมาณนั้น (?)
มีอที่เอื้อมมาบีบจมูกเบาๆ ลดการได้กลิ่น...? หรือมันทำมห้หายใจไม่ออกหนักกว่าเดิมนะ
ตาสีสดมสอ่านการขยับปาก ยอมอย่างว่าง่ายด้วยการพยักหน้า และอยู่นิ่งๆ มือกอดของสัมภาระหมายมั่นให้ใจเย็นลง ช้าๆ ช้าๆ แถมด้วยหลับตาลงแบบไม่อยากรับรู้อะไรแล้วประมาณนั้น (?)
January 20, 2026 at 4:54 PM
เพราะมันเหม็นแบบที่ไม่อนากจะหายใจทางปากซะด้วยซ้ำ (...)
มีอที่เอื้อมมาบีบจมูกเบาๆ ลดการได้กลิ่น...? หรือมันทำมห้หายใจไม่ออกหนักกว่าเดิมนะ
ตาสีสดมสอ่านการขยับปาก ยอมอย่างว่าง่ายด้วยการพยักหน้า และอยู่นิ่งๆ มือกอดของสัมภาระหมายมั่นให้ใจเย็นลง ช้าๆ ช้าๆ แถมด้วยหลับตาลงแบบไม่อยากรับรู้อะไรแล้วประมาณนั้น (?)
มีอที่เอื้อมมาบีบจมูกเบาๆ ลดการได้กลิ่น...? หรือมันทำมห้หายใจไม่ออกหนักกว่าเดิมนะ
ตาสีสดมสอ่านการขยับปาก ยอมอย่างว่าง่ายด้วยการพยักหน้า และอยู่นิ่งๆ มือกอดของสัมภาระหมายมั่นให้ใจเย็นลง ช้าๆ ช้าๆ แถมด้วยหลับตาลงแบบไม่อยากรับรู้อะไรแล้วประมาณนั้น (?)
เกือบจะเหยียบเกียร์หมาเบรกไม่ทันตอนเห็นว่าครูระเบียบคนนั้นดันมาพอดีแบบเหมือนรู้ว่าจะมีคนออกมา
รู้เลยว่าถ้ามีใครทำความผิด คนแรกที่จะโดนจับได้ก่อนคือมาสึกิแบบไม่ต้องสงสัย
มือที่รั้งเอาไว้ และสีหน้าที่กลับมาสบมองอีกครั้ง คงพบความรนรานผ่านสีหน้าของคนไม่เคยต้องอยู่ในสถานการณ์นี้มาก่อน
ยิ่งนายกำลังกลั้นขำ กลายเปผ้นเขาเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์นี้ไม่ตลกเท่าไร
แต่ก็ไม่อยากพูด
+
รู้เลยว่าถ้ามีใครทำความผิด คนแรกที่จะโดนจับได้ก่อนคือมาสึกิแบบไม่ต้องสงสัย
มือที่รั้งเอาไว้ และสีหน้าที่กลับมาสบมองอีกครั้ง คงพบความรนรานผ่านสีหน้าของคนไม่เคยต้องอยู่ในสถานการณ์นี้มาก่อน
ยิ่งนายกำลังกลั้นขำ กลายเปผ้นเขาเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์นี้ไม่ตลกเท่าไร
แต่ก็ไม่อยากพูด
+
January 20, 2026 at 4:54 PM
เกือบจะเหยียบเกียร์หมาเบรกไม่ทันตอนเห็นว่าครูระเบียบคนนั้นดันมาพอดีแบบเหมือนรู้ว่าจะมีคนออกมา
รู้เลยว่าถ้ามีใครทำความผิด คนแรกที่จะโดนจับได้ก่อนคือมาสึกิแบบไม่ต้องสงสัย
มือที่รั้งเอาไว้ และสีหน้าที่กลับมาสบมองอีกครั้ง คงพบความรนรานผ่านสีหน้าของคนไม่เคยต้องอยู่ในสถานการณ์นี้มาก่อน
ยิ่งนายกำลังกลั้นขำ กลายเปผ้นเขาเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์นี้ไม่ตลกเท่าไร
แต่ก็ไม่อยากพูด
+
รู้เลยว่าถ้ามีใครทำความผิด คนแรกที่จะโดนจับได้ก่อนคือมาสึกิแบบไม่ต้องสงสัย
มือที่รั้งเอาไว้ และสีหน้าที่กลับมาสบมองอีกครั้ง คงพบความรนรานผ่านสีหน้าของคนไม่เคยต้องอยู่ในสถานการณ์นี้มาก่อน
ยิ่งนายกำลังกลั้นขำ กลายเปผ้นเขาเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์นี้ไม่ตลกเท่าไร
แต่ก็ไม่อยากพูด
+
ไม่มีการพักให้หายใจจนเสียงไอเริ่มดังเหมือนคนอาจจะเป็นหอบหืด ตาสีสวยมองแต่เพียงปลายทางคือป้ายรถที่กำลังจะมีรถประจำทางจอดเทียบท่า
ความเร็วมากพอที่ต่อให้มีคนหันมาด้วยความสงสัยก็อาจจะไม่ได้ตั้งใจมองเพราะความรีบร้อนที่สวนทาวกับความเอื่อยแฉะในยามเย็นของผู้คน
นายจะยอมให้ครูเกษตรคนนี้พานายหนีจยขึ้นรถบัสทันหรือเปล่านะ?
ความเร็วมากพอที่ต่อให้มีคนหันมาด้วยความสงสัยก็อาจจะไม่ได้ตั้งใจมองเพราะความรีบร้อนที่สวนทาวกับความเอื่อยแฉะในยามเย็นของผู้คน
นายจะยอมให้ครูเกษตรคนนี้พานายหนีจยขึ้นรถบัสทันหรือเปล่านะ?
January 20, 2026 at 4:33 PM
ไม่มีการพักให้หายใจจนเสียงไอเริ่มดังเหมือนคนอาจจะเป็นหอบหืด ตาสีสวยมองแต่เพียงปลายทางคือป้ายรถที่กำลังจะมีรถประจำทางจอดเทียบท่า
ความเร็วมากพอที่ต่อให้มีคนหันมาด้วยความสงสัยก็อาจจะไม่ได้ตั้งใจมองเพราะความรีบร้อนที่สวนทาวกับความเอื่อยแฉะในยามเย็นของผู้คน
นายจะยอมให้ครูเกษตรคนนี้พานายหนีจยขึ้นรถบัสทันหรือเปล่านะ?
ความเร็วมากพอที่ต่อให้มีคนหันมาด้วยความสงสัยก็อาจจะไม่ได้ตั้งใจมองเพราะความรีบร้อนที่สวนทาวกับความเอื่อยแฉะในยามเย็นของผู้คน
นายจะยอมให้ครูเกษตรคนนี้พานายหนีจยขึ้นรถบัสทันหรือเปล่านะ?
ไม่ได้มาจากความเข้าใจ แต่มาจากความกลั้นใจที่จะไม่ดมกลิ่นพวกนี้ไปมากกว่านั้นมากกว่า (...)
มันเหม็นโว้ย!-
มือที่พอว่างจับกุมกันไว้ไม่ห่างกาย สถานการณ์ที่ไม่รู้ควรจะแก้ปัญหาอะไร และความไม่รู้ว่าเขาไปแล้วหรือยังจนสุดท้าย เป็นเขาเองที่รวบรวมความกล้า รอจังหวะที่มั่นใจว่ารถประจำทางกำลังจะมา ดึงมือของมาฮิโระและพากันวิ่งออกมาจากช่องนั้นในทันที
ไม่มีการมองว่าใครจะเห็นบ้าง
+
มันเหม็นโว้ย!-
มือที่พอว่างจับกุมกันไว้ไม่ห่างกาย สถานการณ์ที่ไม่รู้ควรจะแก้ปัญหาอะไร และความไม่รู้ว่าเขาไปแล้วหรือยังจนสุดท้าย เป็นเขาเองที่รวบรวมความกล้า รอจังหวะที่มั่นใจว่ารถประจำทางกำลังจะมา ดึงมือของมาฮิโระและพากันวิ่งออกมาจากช่องนั้นในทันที
ไม่มีการมองว่าใครจะเห็นบ้าง
+
January 20, 2026 at 4:33 PM
ไม่ได้มาจากความเข้าใจ แต่มาจากความกลั้นใจที่จะไม่ดมกลิ่นพวกนี้ไปมากกว่านั้นมากกว่า (...)
มันเหม็นโว้ย!-
มือที่พอว่างจับกุมกันไว้ไม่ห่างกาย สถานการณ์ที่ไม่รู้ควรจะแก้ปัญหาอะไร และความไม่รู้ว่าเขาไปแล้วหรือยังจนสุดท้าย เป็นเขาเองที่รวบรวมความกล้า รอจังหวะที่มั่นใจว่ารถประจำทางกำลังจะมา ดึงมือของมาฮิโระและพากันวิ่งออกมาจากช่องนั้นในทันที
ไม่มีการมองว่าใครจะเห็นบ้าง
+
มันเหม็นโว้ย!-
มือที่พอว่างจับกุมกันไว้ไม่ห่างกาย สถานการณ์ที่ไม่รู้ควรจะแก้ปัญหาอะไร และความไม่รู้ว่าเขาไปแล้วหรือยังจนสุดท้าย เป็นเขาเองที่รวบรวมความกล้า รอจังหวะที่มั่นใจว่ารถประจำทางกำลังจะมา ดึงมือของมาฮิโระและพากันวิ่งออกมาจากช่องนั้นในทันที
ไม่มีการมองว่าใครจะเห็นบ้าง
+
ช่องว่างอันน้อยนิด ตาสีโทนเย็นที่มองระหว่างกัน ความกระอักกระอวนจากบรรยากาศไม่พึงประสงค์จนแทบจะขยับไปไหนมาไหนไม่สะดวก มือที่อุ้มทั้งตะกร้าผักและตุ๊กตาคงเกร็งไปหมดแล้ว
เสียงขอโทษดังแผ่วเบา ไม่มีการเอ่ยคาดโทษใดๆ นอกจากการอือออรับคำว่าง่ายของมาสึกิ
บรรยากาสแสนอึดอัดที่ทำให้หน้าแดง คำตอบกระจ่างความสงสัยแบบไม่ต้องอธิบายเยอะ
บางทีการสนทนาทีาเงียบเฉียบนี้
+
เสียงขอโทษดังแผ่วเบา ไม่มีการเอ่ยคาดโทษใดๆ นอกจากการอือออรับคำว่าง่ายของมาสึกิ
บรรยากาสแสนอึดอัดที่ทำให้หน้าแดง คำตอบกระจ่างความสงสัยแบบไม่ต้องอธิบายเยอะ
บางทีการสนทนาทีาเงียบเฉียบนี้
+
January 20, 2026 at 4:33 PM
ช่องว่างอันน้อยนิด ตาสีโทนเย็นที่มองระหว่างกัน ความกระอักกระอวนจากบรรยากาศไม่พึงประสงค์จนแทบจะขยับไปไหนมาไหนไม่สะดวก มือที่อุ้มทั้งตะกร้าผักและตุ๊กตาคงเกร็งไปหมดแล้ว
เสียงขอโทษดังแผ่วเบา ไม่มีการเอ่ยคาดโทษใดๆ นอกจากการอือออรับคำว่าง่ายของมาสึกิ
บรรยากาสแสนอึดอัดที่ทำให้หน้าแดง คำตอบกระจ่างความสงสัยแบบไม่ต้องอธิบายเยอะ
บางทีการสนทนาทีาเงียบเฉียบนี้
+
เสียงขอโทษดังแผ่วเบา ไม่มีการเอ่ยคาดโทษใดๆ นอกจากการอือออรับคำว่าง่ายของมาสึกิ
บรรยากาสแสนอึดอัดที่ทำให้หน้าแดง คำตอบกระจ่างความสงสัยแบบไม่ต้องอธิบายเยอะ
บางทีการสนทนาทีาเงียบเฉียบนี้
+
และด้วยความสับสนมึนงง จนไม่ทันจะตั้งคำถาม จึงจบที่อยู่นิ่งๆเงียบๆอย่างว่าง่าย แม้จะเบ้ปากไม่ชอบสถานที่ที่ตัวเองอยู่ก็ตาม
มันคนละอย่างกับลุยดินในสวนที่เป็รธรรมชาติ ไม่ใช่ฝุ่นสกปรกที่เป็นแหบ่งรวมนานาจิตังที่คนรักสะอาดจะสามารถจินตนาการได้นิ!?
มันคนละอย่างกับลุยดินในสวนที่เป็รธรรมชาติ ไม่ใช่ฝุ่นสกปรกที่เป็นแหบ่งรวมนานาจิตังที่คนรักสะอาดจะสามารถจินตนาการได้นิ!?
January 20, 2026 at 3:59 PM
และด้วยความสับสนมึนงง จนไม่ทันจะตั้งคำถาม จึงจบที่อยู่นิ่งๆเงียบๆอย่างว่าง่าย แม้จะเบ้ปากไม่ชอบสถานที่ที่ตัวเองอยู่ก็ตาม
มันคนละอย่างกับลุยดินในสวนที่เป็รธรรมชาติ ไม่ใช่ฝุ่นสกปรกที่เป็นแหบ่งรวมนานาจิตังที่คนรักสะอาดจะสามารถจินตนาการได้นิ!?
มันคนละอย่างกับลุยดินในสวนที่เป็รธรรมชาติ ไม่ใช่ฝุ่นสกปรกที่เป็นแหบ่งรวมนานาจิตังที่คนรักสะอาดจะสามารถจินตนาการได้นิ!?
ครูฝ่ายวินัยคุมระเบียบที่อาวุโสกว่าเขาถึงสองรอบปรากฎตามทิศทางที่คุณส่งสายตาและเริ่มแวบไปแอบ(?) มาสึกิที่ไม่เคยเจอสถานการณ์จึงอ้ำอึ้งไปไม่เป็น
และเตรียมจะรับมือกับผู้ใหญ่ที่เหมือนกำลังจะสังเกตเห็นเขาที่ของเต็มไม้เต็มมือ ก็ดันถูกดึงเข้ามาในซอกที่แบบว่า..
เด็กอนามัยอย่างเข้านิ่งงันและแสดงสีหน้าไม่พึงพอใจแสนเศร้าอย่างชัดเจน แทบจะกลั้นหายใจเลยก็ว่าได้
หรือว่ากลัวโดนจับเพราะบุกรร.?
+
และเตรียมจะรับมือกับผู้ใหญ่ที่เหมือนกำลังจะสังเกตเห็นเขาที่ของเต็มไม้เต็มมือ ก็ดันถูกดึงเข้ามาในซอกที่แบบว่า..
เด็กอนามัยอย่างเข้านิ่งงันและแสดงสีหน้าไม่พึงพอใจแสนเศร้าอย่างชัดเจน แทบจะกลั้นหายใจเลยก็ว่าได้
หรือว่ากลัวโดนจับเพราะบุกรร.?
+
January 20, 2026 at 3:59 PM
ครูฝ่ายวินัยคุมระเบียบที่อาวุโสกว่าเขาถึงสองรอบปรากฎตามทิศทางที่คุณส่งสายตาและเริ่มแวบไปแอบ(?) มาสึกิที่ไม่เคยเจอสถานการณ์จึงอ้ำอึ้งไปไม่เป็น
และเตรียมจะรับมือกับผู้ใหญ่ที่เหมือนกำลังจะสังเกตเห็นเขาที่ของเต็มไม้เต็มมือ ก็ดันถูกดึงเข้ามาในซอกที่แบบว่า..
เด็กอนามัยอย่างเข้านิ่งงันและแสดงสีหน้าไม่พึงพอใจแสนเศร้าอย่างชัดเจน แทบจะกลั้นหายใจเลยก็ว่าได้
หรือว่ากลัวโดนจับเพราะบุกรร.?
+
และเตรียมจะรับมือกับผู้ใหญ่ที่เหมือนกำลังจะสังเกตเห็นเขาที่ของเต็มไม้เต็มมือ ก็ดันถูกดึงเข้ามาในซอกที่แบบว่า..
เด็กอนามัยอย่างเข้านิ่งงันและแสดงสีหน้าไม่พึงพอใจแสนเศร้าอย่างชัดเจน แทบจะกลั้นหายใจเลยก็ว่าได้
หรือว่ากลัวโดนจับเพราะบุกรร.?
+
”สภาพของมาฮิโระเอง ก็ดูพร้อมนอนตลอดเวลาจริงๆนะครับ“ เอ่ยทักพรางเริ่มเดินไปตามทาง พยายามนึกสถานที่เลี้ยงวันเกิดของตัวเองแบบไม่มีหมุดหมายแน่ชัดเท่าไร
“ที่อยากไป... นอกจากไปสวนก็คงนึกไม่อ...??” รู้สึกได้ว่าตัวเองเดินนำหน้าทั้งที่ขนายข้างมาตลอดเลยหันมามองว่านายเบรกเพราะอะไร
“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ที่อยากไป... นอกจากไปสวนก็คงนึกไม่อ...??” รู้สึกได้ว่าตัวเองเดินนำหน้าทั้งที่ขนายข้างมาตลอดเลยหันมามองว่านายเบรกเพราะอะไร
“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
January 20, 2026 at 3:02 PM
”สภาพของมาฮิโระเอง ก็ดูพร้อมนอนตลอดเวลาจริงๆนะครับ“ เอ่ยทักพรางเริ่มเดินไปตามทาง พยายามนึกสถานที่เลี้ยงวันเกิดของตัวเองแบบไม่มีหมุดหมายแน่ชัดเท่าไร
“ที่อยากไป... นอกจากไปสวนก็คงนึกไม่อ...??” รู้สึกได้ว่าตัวเองเดินนำหน้าทั้งที่ขนายข้างมาตลอดเลยหันมามองว่านายเบรกเพราะอะไร
“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ที่อยากไป... นอกจากไปสวนก็คงนึกไม่อ...??” รู้สึกได้ว่าตัวเองเดินนำหน้าทั้งที่ขนายข้างมาตลอดเลยหันมามองว่านายเบรกเพราะอะไร
“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
มาสึกินิ่งงันไป ท่าทีง้องอนเริ่มเลิ่กลั่กขึ้นมาเพราะคำว่า ‘เด็กๆ’ ในตอนนี้ของเขา มันไม่ได้หมายถึงผักอย่างที่เคยเป็นมา
อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป ความเห่อผักของเขาเหมือนจะปนเปไปกับชีวิตปกติที่ควรจำเป็นกลับมา ทีละนิด ทีละนิด
กลายเป็นไม่มีการตอบบทสนทนาอะไร นอกจากความสับสนในตัวเองที่มีแต่เพิ่มความขวยเขินที่มีมากขึ้นและมากขึ้น
”.. ฮะๆ...“ พยายาทหัวเราะกลบเกลื่อน
+
อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป ความเห่อผักของเขาเหมือนจะปนเปไปกับชีวิตปกติที่ควรจำเป็นกลับมา ทีละนิด ทีละนิด
กลายเป็นไม่มีการตอบบทสนทนาอะไร นอกจากความสับสนในตัวเองที่มีแต่เพิ่มความขวยเขินที่มีมากขึ้นและมากขึ้น
”.. ฮะๆ...“ พยายาทหัวเราะกลบเกลื่อน
+
January 20, 2026 at 3:02 PM
มาสึกินิ่งงันไป ท่าทีง้องอนเริ่มเลิ่กลั่กขึ้นมาเพราะคำว่า ‘เด็กๆ’ ในตอนนี้ของเขา มันไม่ได้หมายถึงผักอย่างที่เคยเป็นมา
อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป ความเห่อผักของเขาเหมือนจะปนเปไปกับชีวิตปกติที่ควรจำเป็นกลับมา ทีละนิด ทีละนิด
กลายเป็นไม่มีการตอบบทสนทนาอะไร นอกจากความสับสนในตัวเองที่มีแต่เพิ่มความขวยเขินที่มีมากขึ้นและมากขึ้น
”.. ฮะๆ...“ พยายาทหัวเราะกลบเกลื่อน
+
อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป ความเห่อผักของเขาเหมือนจะปนเปไปกับชีวิตปกติที่ควรจำเป็นกลับมา ทีละนิด ทีละนิด
กลายเป็นไม่มีการตอบบทสนทนาอะไร นอกจากความสับสนในตัวเองที่มีแต่เพิ่มความขวยเขินที่มีมากขึ้นและมากขึ้น
”.. ฮะๆ...“ พยายาทหัวเราะกลบเกลื่อน
+
“ถ้ามาฮิโระเหนื่อยหรือง่วง ผมจะได้ทำอาหารที่ห้องแทนดีไหม? สอบมาน่าจะเหนื่อยนี่หน่า” ยังไงสำหรับเขาสุขภาพแฟนสำคัญกว่าวันเกิดตัวเองอยู่แล้ว ตามประสาคนที่มากมองตัวเองสำคัญลำดับรองลงมาเสมอ
January 20, 2026 at 2:33 PM
“ถ้ามาฮิโระเหนื่อยหรือง่วง ผมจะได้ทำอาหารที่ห้องแทนดีไหม? สอบมาน่าจะเหนื่อยนี่หน่า” ยังไงสำหรับเขาสุขภาพแฟนสำคัญกว่าวันเกิดตัวเองอยู่แล้ว ตามประสาคนที่มากมองตัวเองสำคัญลำดับรองลงมาเสมอ
ได้ยินคำแซวนับตั้งแต่เจอหน้ากัน เจ้าตัวเริ่มหน้าแดงด้วยความอาย ตามด้วยแสดงท่าทีที่รู้ได้ว่ากำลังงอนอีกคนแบบนั้น
“ผ ผมบอกแล้วว่าผมมีธุระต่อ เด็กๆ เขาจะจัดปาร์ตี้เอง ผมเลยให้หัวหน้าชมรมรับผิดชอบเรือนชมรมแล้ว“
”ผมไม่ได้ทำทำตัวไม่ดีซะหน่อย“
เห็นว่าพองแก้มนิดนึงด้วย...?
ตาสีสวยเหมือนท้องทะเลมองท่าทางอิดโรยของคุณ สังเกตพร้อมใช้ความคิดสักพักจนตัดสินใจได้ว่า
“งั้นเราแวะที่พักกันก่อน”
+
“ผ ผมบอกแล้วว่าผมมีธุระต่อ เด็กๆ เขาจะจัดปาร์ตี้เอง ผมเลยให้หัวหน้าชมรมรับผิดชอบเรือนชมรมแล้ว“
”ผมไม่ได้ทำทำตัวไม่ดีซะหน่อย“
เห็นว่าพองแก้มนิดนึงด้วย...?
ตาสีสวยเหมือนท้องทะเลมองท่าทางอิดโรยของคุณ สังเกตพร้อมใช้ความคิดสักพักจนตัดสินใจได้ว่า
“งั้นเราแวะที่พักกันก่อน”
+
January 20, 2026 at 2:33 PM
ได้ยินคำแซวนับตั้งแต่เจอหน้ากัน เจ้าตัวเริ่มหน้าแดงด้วยความอาย ตามด้วยแสดงท่าทีที่รู้ได้ว่ากำลังงอนอีกคนแบบนั้น
“ผ ผมบอกแล้วว่าผมมีธุระต่อ เด็กๆ เขาจะจัดปาร์ตี้เอง ผมเลยให้หัวหน้าชมรมรับผิดชอบเรือนชมรมแล้ว“
”ผมไม่ได้ทำทำตัวไม่ดีซะหน่อย“
เห็นว่าพองแก้มนิดนึงด้วย...?
ตาสีสวยเหมือนท้องทะเลมองท่าทางอิดโรยของคุณ สังเกตพร้อมใช้ความคิดสักพักจนตัดสินใจได้ว่า
“งั้นเราแวะที่พักกันก่อน”
+
“ผ ผมบอกแล้วว่าผมมีธุระต่อ เด็กๆ เขาจะจัดปาร์ตี้เอง ผมเลยให้หัวหน้าชมรมรับผิดชอบเรือนชมรมแล้ว“
”ผมไม่ได้ทำทำตัวไม่ดีซะหน่อย“
เห็นว่าพองแก้มนิดนึงด้วย...?
ตาสีสวยเหมือนท้องทะเลมองท่าทางอิดโรยของคุณ สังเกตพร้อมใช้ความคิดสักพักจนตัดสินใจได้ว่า
“งั้นเราแวะที่พักกันก่อน”
+
เปลี่ยนมาสวมรองเท้าหนังสีเข้มดีๆ โบกมือร่ำลากับเด็กๆ ที่กำลังทานขนมเอร็ดอร่อย แน่นอนว่าสองมือของเขาคือตะกร้าผักและตุ๊กตามิมิจังแสนน่ารัก
ถึงจะเขินอายช่วงแรก แตาพอได้เจอะเจอนายจริงๆ ใบหน้าของเขากลับยิ้มร่า แววตาดูเปล่งประกายของคนที่กำลังดีใจที่นายแวะมารับ
“คอมบังวะ” เขาทักทายก่อน
“เราแวะไปที่ไหนก่อนดีครับ?”
ถึงจะเขินอายช่วงแรก แตาพอได้เจอะเจอนายจริงๆ ใบหน้าของเขากลับยิ้มร่า แววตาดูเปล่งประกายของคนที่กำลังดีใจที่นายแวะมารับ
“คอมบังวะ” เขาทักทายก่อน
“เราแวะไปที่ไหนก่อนดีครับ?”
January 20, 2026 at 10:44 AM
เปลี่ยนมาสวมรองเท้าหนังสีเข้มดีๆ โบกมือร่ำลากับเด็กๆ ที่กำลังทานขนมเอร็ดอร่อย แน่นอนว่าสองมือของเขาคือตะกร้าผักและตุ๊กตามิมิจังแสนน่ารัก
ถึงจะเขินอายช่วงแรก แตาพอได้เจอะเจอนายจริงๆ ใบหน้าของเขากลับยิ้มร่า แววตาดูเปล่งประกายของคนที่กำลังดีใจที่นายแวะมารับ
“คอมบังวะ” เขาทักทายก่อน
“เราแวะไปที่ไหนก่อนดีครับ?”
ถึงจะเขินอายช่วงแรก แตาพอได้เจอะเจอนายจริงๆ ใบหน้าของเขากลับยิ้มร่า แววตาดูเปล่งประกายของคนที่กำลังดีใจที่นายแวะมารับ
“คอมบังวะ” เขาทักทายก่อน
“เราแวะไปที่ไหนก่อนดีครับ?”
ข้อความที่ได้รับตอบกลับแทบทันที ดึงความสนใจของเขาให้กลับมาจับจ้องหน้าจอที่เห็นเป็นวิดิโอที่ยังไม่ได้เล่น แต่ภาพตัวอย่างที่เป็นรูปเขาที่หันข้างให้ มากพอให้เริ้มหันซ้ายขวาหาคนต้นตอถ่ายวิดิโอ เห็นนายอยู่ใกล้ๆ ก็เริ่มอายเหมือนคนโดนจับได้ว่าเถลไถล(?) ทั้งที่นี่ก็ที่ทำงานตัวเองแท้ๆ
เจ้าตัวจึงขอตัวเปลี่ยนเสื้อกลับมาเป็นชุดทำงานปกติในสีพาทเทลเขียวอ่อนซีด เนคไทสีมอส และกางเกงสแลทสีดำ
+
เจ้าตัวจึงขอตัวเปลี่ยนเสื้อกลับมาเป็นชุดทำงานปกติในสีพาทเทลเขียวอ่อนซีด เนคไทสีมอส และกางเกงสแลทสีดำ
+
January 20, 2026 at 10:44 AM
ข้อความที่ได้รับตอบกลับแทบทันที ดึงความสนใจของเขาให้กลับมาจับจ้องหน้าจอที่เห็นเป็นวิดิโอที่ยังไม่ได้เล่น แต่ภาพตัวอย่างที่เป็นรูปเขาที่หันข้างให้ มากพอให้เริ้มหันซ้ายขวาหาคนต้นตอถ่ายวิดิโอ เห็นนายอยู่ใกล้ๆ ก็เริ่มอายเหมือนคนโดนจับได้ว่าเถลไถล(?) ทั้งที่นี่ก็ที่ทำงานตัวเองแท้ๆ
เจ้าตัวจึงขอตัวเปลี่ยนเสื้อกลับมาเป็นชุดทำงานปกติในสีพาทเทลเขียวอ่อนซีด เนคไทสีมอส และกางเกงสแลทสีดำ
+
เจ้าตัวจึงขอตัวเปลี่ยนเสื้อกลับมาเป็นชุดทำงานปกติในสีพาทเทลเขียวอ่อนซีด เนคไทสีมอส และกางเกงสแลทสีดำ
+
ตะกร้าผักสดที่เป็นของขวัญสุดแปลกแต่ก็กลายเป็นของขวัญที่เหมาะกับครูวิชาเกษตรได้อย่างน่าประหลาด การถ่ายรูปจากกล้องฟิล์มโพลาลอยด์ทีสองที ลองชิมเค้กสุดแปลกที่เด็กๆ รังสรรค์ไปหามาให้ได้ด้วยความประทับใจ
แน่นอนว่าปาร์ตี้อาจจะยังอยู่ต่อ แต่ตัวเจ้าของวันเกิดต้องเตรียมกลับแล้ว อย่างก่อนกลับอย่างน้อยเขาก็แชทมาถามนายว่า
🥬: มาฮิโระคุงถึงยังครับ ถ้าถึงแล้วผมจะได้เก็บของออกมาหาครับ
แน่นอนว่าปาร์ตี้อาจจะยังอยู่ต่อ แต่ตัวเจ้าของวันเกิดต้องเตรียมกลับแล้ว อย่างก่อนกลับอย่างน้อยเขาก็แชทมาถามนายว่า
🥬: มาฮิโระคุงถึงยังครับ ถ้าถึงแล้วผมจะได้เก็บของออกมาหาครับ
January 20, 2026 at 5:37 AM
ตะกร้าผักสดที่เป็นของขวัญสุดแปลกแต่ก็กลายเป็นของขวัญที่เหมาะกับครูวิชาเกษตรได้อย่างน่าประหลาด การถ่ายรูปจากกล้องฟิล์มโพลาลอยด์ทีสองที ลองชิมเค้กสุดแปลกที่เด็กๆ รังสรรค์ไปหามาให้ได้ด้วยความประทับใจ
แน่นอนว่าปาร์ตี้อาจจะยังอยู่ต่อ แต่ตัวเจ้าของวันเกิดต้องเตรียมกลับแล้ว อย่างก่อนกลับอย่างน้อยเขาก็แชทมาถามนายว่า
🥬: มาฮิโระคุงถึงยังครับ ถ้าถึงแล้วผมจะได้เก็บของออกมาหาครับ
แน่นอนว่าปาร์ตี้อาจจะยังอยู่ต่อ แต่ตัวเจ้าของวันเกิดต้องเตรียมกลับแล้ว อย่างก่อนกลับอย่างน้อยเขาก็แชทมาถามนายว่า
🥬: มาฮิโระคุงถึงยังครับ ถ้าถึงแล้วผมจะได้เก็บของออกมาหาครับ
วันเกิดแสนเรียบง่ายที่จะจบด้วยการพาไปกินเลี้ยงร้านดังกับครอบครัวเพียง 1 ครั้ง วันนี้มันกลายเป็นถูกจัดก่อนถึงเวลานัดหมายที่ควรจะเป็น บทสนทนาจากปากของเขาเบาหวิวเมื่อลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน แต่สีหน้าที่กำลังยิ้มปนเปก็น้ำตาคลอเล็กๆ ด้วยความตื้นตันในใจ
ก็คงพอบอกได้ว่ามาสึกิกำลังดีใจที่ได้รับความรักจากเด็กๆ
ทั้งรับของขวัญที่ไม่ได้มากมายอะไรไปกว่าตุ๊กตามิมิจังใส่ชุดนักเรียนด้วยความรัก
+
ก็คงพอบอกได้ว่ามาสึกิกำลังดีใจที่ได้รับความรักจากเด็กๆ
ทั้งรับของขวัญที่ไม่ได้มากมายอะไรไปกว่าตุ๊กตามิมิจังใส่ชุดนักเรียนด้วยความรัก
+
January 20, 2026 at 5:37 AM
วันเกิดแสนเรียบง่ายที่จะจบด้วยการพาไปกินเลี้ยงร้านดังกับครอบครัวเพียง 1 ครั้ง วันนี้มันกลายเป็นถูกจัดก่อนถึงเวลานัดหมายที่ควรจะเป็น บทสนทนาจากปากของเขาเบาหวิวเมื่อลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน แต่สีหน้าที่กำลังยิ้มปนเปก็น้ำตาคลอเล็กๆ ด้วยความตื้นตันในใจ
ก็คงพอบอกได้ว่ามาสึกิกำลังดีใจที่ได้รับความรักจากเด็กๆ
ทั้งรับของขวัญที่ไม่ได้มากมายอะไรไปกว่าตุ๊กตามิมิจังใส่ชุดนักเรียนด้วยความรัก
+
ก็คงพอบอกได้ว่ามาสึกิกำลังดีใจที่ได้รับความรักจากเด็กๆ
ทั้งรับของขวัญที่ไม่ได้มากมายอะไรไปกว่าตุ๊กตามิมิจังใส่ชุดนักเรียนด้วยความรัก
+