ก่อนจะตามด้วยเสียงพลุกระดาษและเสียงร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดที่ถือว่าดังแบบไม่ต้องแอบฟังก็ยังได้ยิน

เพียงแต่จะฟังอย่างเดียวจริงหรอ? ไม่มาลองส่องคนโดนเซอร์ไพร์สในตอนนี้หรือไงน๊า...

แต่ถ้่แวะมาก็จะเก็นเค้กผลไม้แบบที่ไม่มีนมวัว ดูรู้ว่าครูคนนี้แพ้นมวัวเลยเป็นเค้กไม่มีนมซะเลย

“สุขสันต์วันเกิดค่ะเซนเซย์”
“สุขสันต์วันเกิดยูนะเซนเซย์”
“อยู่สอนพวกเรานานๆนะคะ”

ท่าทางเด็กๆ จะรักครูคนนี้นะ?

[06/03, ช่วงเลิกเรียน, รร.เมย์จิโระ เคนชิน]
===
หลังเลิกเรียนที่มีเสียงออดดังแจ้งเตือน เหบ้าเด็กมากมายที่กรูออกมาจากโรงเรียนเพื่อแยกย้ายไปพักผ่อนหลังสอบเสร็จ แต่ก็มีเด็กจำนวนหนึ่งที่ตรงมายังสวนแปลงเพาะปลูกที่มีครูเกษตรแสนเฉื่อยแฉะพรวนดินด้วยท่าทีเอื่อยๆ เป็นภาพชินตาของพวกเขา

เสียงทักทาย เสียงสนทนา สวนเกษตรที่ถูกแบ่งก่อสร้างถัดไปทำให้เขายังต้องอยู่ที่โรงเรียน

+

ตาสีนิลสนิทที่แสนลึกลับแต่ก็เต็มเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน จับจ้องมองคุณด้วยท่าทีสงสัยอยู่บ้าง เพราะจำไม่ได้ว่าอีกคนคือใคร และเพราะดูสนิท(?)กับเมย์โกะและมาสึกิ เธอจึงไม่ถามมากมาย เตรียมอาหารใส่ถาดและส่งให้คุณอย่างว่าง่าย ทำให้พี่สาวแท้ๆ แอบเบ้ปากขัดใจอย่างช่วยไม่ได้

”นี่จ้ะ“
”เป็นชิราชิซูชิที่ และก็ซุปมิโสะหอย ให้มาสึกิคุงทานซุปเยอะๆนะ และก็มีขนมด้วยนะจ้ะ“ แม้จะใจดีชวนให้โล่งใจ

+

เพราะแขกที่มา คือครอบครัวเซย์ชิน คุณพยาบาล 'ริริโกะ' ที่ในวันนี้พาลูกสาวตัวน้อยและสามีมาเยี่ยมเยือนมาสึกิ และมาร่วมงานเทศกาลเด็กผู้หญิงด้วยนั่นเอง
"รบกวนเมย์โกะจังมากๆ เลยรอบนี้ เพราะสัปดาห์นี้ฉันยังต้องทำงานโรงพยาบาลมินาโตะ เลยยังแวะกลับที่บ้านไม่ได้ ไม่งั้นคงได้จัดโต๊ะตุ๊กตาให้หนูฮิโนโกะได้แล้ว"
.
"เอาน่ะ ใช้ของฉันก่อนก็ได้ เซตพิธีของฉันกับริริโกะจังเป็นอันที่ซื้อด้วยกันสมัยเด็กนี่"
+

แต่ก็ครู่เดียวที่ต้องรู้สึกหน้าร้อนกับคำพูดต่อมาจนพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ก็ดังพอให้คุณได้ยิน "อะไรเนี่ย มันใช่หรอครับ?"

คางถูกแตะจูบเบาๆ เหมือนจะทิ้งท้ายแต่ก็ยังนัวเนียกันและกัน และคนถูกกระทำก็สมยอมด้วยความชื่นชอบสัมผัสที่ห่างหายเพียงไม่นานก็ชวนคิดถึงอีกแล้ว
.
.

อยากอยู่แบบนี้ต่อไปจัง
.
.

"ทาไดมะ---" ถ้าไม่ติดว่าเสียงประตูเปิดพร้อมหลานชายแสนร่าเริงทาเครุดังขึ้นมาจากทางเข้าห้องซะก่อน

ฟังแบบนั้นเจ้าตัวมีหัวเราะคิกคักเบาๆ และตอบกลับด้วยสีหน้าพริ้มภายใต้ผ้าห่มห่อประหลาด

“มาฮิโระคุงก็รู่นี่หน่าว่าผมไม่ไล่ใครหรอก” แต่ยูนะคนพี่น่ะไม่แน่ (...)

ชั้นตุ๊กตาฮินะมัตสึริของตระกูลยูนะเป็นแบบจัดเต็ม ขนมเครื่องถวายเองก็เป็นของทำมือที่พิถีพิถัน จานที่คุณหยิบขึ้นมาเป็นฮาราโมจิแบบโบราณ จานข้างๆ มีซากุระโมจิ ฮินะมัตสึริ และสาเกหวานเพรียบพร้อม

เรียกได้ว่าน่าทานสุดๆ ถ้าไม่ติดว่า

+

หากแต่ในห้องไม่ได้มีเพียงคนป่วยที่ดูเป็นจุดเด่น
ในพื้นที่ที่เคยวางมีโต๊ะพับที่ดูแข็งแรงวางไว้ใกล้โต๊ะเครื่องแป้งในห้อง มีตุ๊กตาแสนสวย ประณีต และอลังการพร้อมขนมต่างๆ วางประดับ พอให้คุณได้รู้ว่านี่คือ 'ฮินะ มัตสึริ' เพราะวันนี้เป็นวันเทศกาลเด็กผู้หญิงนั่นเอง

คาดไว้ว่าเป็นของคนพี่คือคนที่เอามาจัดตั้งตามประสาเด็กผู้หญิงเพียงคนเดียวในบ้าน และคงมีเตรียมของกินมื้อเย็นที่ต้อนรับเทศกาลนี้ด้วยเช่นกัน

🥬: มาฮิโระคุงคงต้องเดินทางเองแล้ว รอผมซะ 2 วันน่าจะหายดีแล้วล่ะครับ เมย์โกะเน่ซังเตรียมยาและอาหารให้พร้อมแล้ว ผมดูแลตัวเองได้ไม่ต้องกังวลนะครับ
🥬: ตั้งใจสอบนะ

แถมสติ๊กเกอร์น้องผักร้องไห้ และคุณก้ไม่ได้รับแจ้งเตือนใดๆ จากเจ้าตัวอีกเลยจนถึงเย็น
.
.

จะแวะมาหาไหม? คอนโดของมาสึกิยังคงเหมือนเดิม ติดตรงขึ้นไปหาไม่ได้ อาจจะต้องอยู่ในห้องโถงรับรองแขกที่หรูหราแต่เรียบหรู

[โรลปิด]
02/03/2569
คอนโดของมาสึกิ
@maamaakun.bsky.social
=====
ต้นเดือนมีนาคมกับฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมาเยือน ดูเหมือนปีนี้จะอากาศเย็นเป็นพิเศษเสียจนทำให้มีใครบางคนนอนซมอยู่บนเตียง ไอค่อกแค่ก และปวดหัวอย่างหนักจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ

กล่องข้อความในตอนกลางคืนของคุณจึงไม่ได้มีการเคลื่อนไหวจนช่วงประมาณตี 5
🥬: โกเมนนาไซ ผมป่วยน่ะครับ

+

"แต่ผมเชื่อนะ... ว่ามาฮิโระคุงต้องสอบผ่านแน่นอน" ต่อให้มันเป็นคะแนนเส้นยาแดงผ่าแปด ผ่านก็คือผ่าน เต็มเปี่ยมคำปลอบประโลมจนนายเริ่มลุกขึ้น ดึงตัวเขาและดันให้กลับเข้าไปในห้องหลีกหนีการปะทะกับลมแรงก่อนหมดลมหนาว

ประจวบเหมาะที่ปลาได้ที่ เขาเตรียมทำเมนูต่อจนได้ข้าวเย็นเป็นข้าวราดน้ำชาแสนน่ากิน กลิ่นหอมพร้อมรับประทาน และข้าวกล่องมื้อกลางวันที่ไม่จำเป็นต้องอุ่นใหม่ก็ทานได้อร่อย

+

เจ้าตัวจึงหันมามองที่ระเบียงในรอบที่ 1 จึงเห็นว่าคุณไปที่ระเบียงพร้อมผ้าพันคอโพกหัว?... ถึงจะแปลกๆ แต่เห็นคุณสนใจต้นถั่ว ก็ไม่ได้แวะไปทักทายหรือเดินไปหา เนื่องจากไม่นานนัก คำสั่งซื้อก็มาถึง เขาจึงต้องแวะไปเอาของและทำอาหารต่ออยู่อีกสักพัก...
.
.

จนสิ่งแรกที่เสร็จก่อนคงเป็นมื้อเช้าของนาย ที่เป็นแซนวิทไข่มายองเนส ที่สามารถเก็บเย็นก็ยังทานได้อย่างเอร็ดอร่อย ใส่ผักที่อุดมของเสริมสมอง
+

ใบหน้าคนหมดเรี่ยวแรงประจักษ์ในสายตร มาสึกิอมยิ้มมองด้วยความรู้สึกเอ็นดู แถมอดมิวายขยับมาจุ๊บปากแฟนตัวเองอีกรอบ คล้ายว่าจะคลั่งรัก...? แถมอีกทีสองที

จนลุกจากที่นอนสำเร็จ บิดขี้เกียจยืดเส้นเสียงดังกร๊อบๆ นิดหน่อย
.
.

เสียงดังในครัวเริ่มขึ้น สองมือซีดเซียวแสนคุ้นเคยลงมือทำอาหารเช่นทุกที กลิ่นไข่ที่กำลังถูกผัดในกระทะ แพนเค้กที่กำลังหอมชวนหิวสุดๆ ทยอยเสิร์ฟวางบนโต๊ะโทคัสสึอย่างดี

+

ระหว่างนายเข้าห้องน้ำไม่ว่านานแค่ไหน ก็พอช่วยซื้อเวลาในการทำอาหารของเขาไม่น้อย จนได้แซลม่อนต้มซีอิ๊วน่าทาน คู่กับไข่หวาน และมิโซะไข่ผสมสาหร่าย

พร้อมมีเวลาได้เตรียมผลไม้อย่างสตอว์เบอร์รี่ในช่วงราคาถูกๆ ก่อนจะหมดฤดูหนางนี้ไป ล้างและแกะกลีบเลี้ยงอย่างดี เรียกได้ว่าเข้าปากได้เลยสบายๆ แถมด้วยราชเบอร์รี่กับบลูเบอร์รี่ ครบถ้วนวิตามิน B12 ช่วยเรื่องสายตาสำหรับติวหนังสือ...

+

"เย็นนี้ผมจะทำแซลม่อนต้มซีอิ๊วน่ะครับ ใช้เวลาทำอยู่ ระหว่างนี้ทบทวนอ่านหนังสือและสมุดโน๊ตไปก่อนนะครับ" แค่ชื่อเมนูก็รู้แล้วว่าพร้อมเอามาเสริมสมองนายแบบ 100%

ส่วนเครื่องเคียงคงต้องลุ้นเอาว่าเจ้าตัวจะเนรมิตอะไรมาให้

แน่นอนเพราะต้องรอเขาทำกับข้าว เพื่อไม่ให้นายง่วงหรืออ่านแบบขี้เกียจ(?) ก็เสิร์ฟ ลูกอมน้ำตาลชุดที่สองมาให้ เป็นรสสตอเบอร์รี่สีแดงสดสวยตามฤดูกาล หวานอมเปรี้ยวตื่นแน่นอน-

"ก็เหมาะกับมาฮิโระอยู่นะครับ" หรือคือการบอกอ้อมๆ ว่านายมันเรียนรู้ได้ด้วยนิทานเด็กเท่านั้นในความคิดของมาสึกิน่ะนะ (...)
แน่นอนว่าครูสอนเกษตรคนนี้ไม่รู้หรอก ว่าปกติโน๊ตของเด็กสาวม.ปลายเป็นยังไง แต่ที่เขาทำก็อ้างอิงจากหนังสือนิทานและสื่อการสอนของหลานตัวเองล้วนๆ

เรียกได้ว่านิทานเด็กของจริงไม่ติงนัง

"อ้อ มิมิจังอยู่นี่ครับ" พลางชี้ให้เห็น ภาพของเหล่าผักที่ไม่ได้แตกต่างจากปกติ

+

(หน้าตาลูกอม งั่มๆ)

แต่จากบรรยากาศคงไม่ใช่เชิงลบหรอกมั้ง...? จนสะดุดกับประโยคที่นายเขียนทิ้งไว้ในเนื้อหาฝึกผันตาม sentence ราวกับอ้ำอึ้งไปว่าที่คุณเขียนหมายถึงใคร

... เป็นเขาได้ไหม? คนที่นายเขียนถึงน่ะ

"..."แต่เขาไม่ได้ทักจนปิดหนังสือเรียน ทานข้าวให้ปากไม่ว่างเสียหน่อย แล้วเริ่มเลือกสมุดจดเล่มบางขนาด A5 ได้ ส่งใส่มือให้นาย
หน้าปกเป็นตัวการ์ตูนน่ารัก พอเปิดสมุดอ่านจะพบตัวอักษรหัวกลมอ่านง่าย
+

ตั้งกระทะให้ร้อน หุงข้าวเตรียมไว้ และทำมิโซะหม้อใหญ่เผื่อกินทั้งกลางวันและเย็น

ใช้เวลาทำไม่นานก็ได้เมนูหน้าตาน่ากินทาวางที่โต๊ะคล้ายมาช่วยเติมพลังงาน... หรือมาทำให้อิ่มจนหนังตาหย่อนกันนะ

เมนูที่ว่าคือออมเลทแหละ เพียงแต่ซอสมะเขือเทศของมาสึกิวางเรียบง่าย แต่ของนายมีตกแต่งตัวอักษรไว้ว่า
‘กัมบาโร่’

พยายามให้กำลังใจแหละ

“เรามาติวไป ทานข้าวไปแล้วกันครับ”

(ภาพประกอบลิ้นจี่ที่ได้รับมาเมื่อวีคที่แล้ว นานจะได้เห็นหน้าตามัน เกริ่นไว้ว่าเป็นลิ้นจี่ที่ว่ามาจากต้นไม้โบราณอายุเป็น 100 กว่าปีได้)

ก๊อกๆๆ-
เสียงเคาะประตูดังดุจเสียงสวรรค์ปีะทานเทวดาผู้กอบกู้วันสอบ(?) เปิดออกมาจะพบกับครูสอนเกษตรอันแสนคุ้นเคย ใส่เสื้อกระดุมแขนยาวสีฟ้าอมเทาลายตารางถี่ทับด้วยเสื้อสเวทเตอร์สีฟ้าเข้มไหมพรมลวดลายเส้นสายสีฤดูใบไม้ร่วง กางเกงยีนสีเทาเข้มเจือสนิม รองเท้าผ้าใบลาคอสที่กำลังถอดออก เสื้แโค้ทที่ตัวบางลงเพราะอากาศที่กำลังหนาวน้อยลงสีกากี

สะพายสัมภาระพร้อมกระเป๋าเดินทางที่...

+

มาสึกิมองภาพในไอจีของคุณ ตาปรืบๆ ก่อนจะเปิดมือถือเสิร์ทหาข้อมูลไปพลางๆ นึกอะไรในหัวไปด้วยระหว่างพิมเสิร์ท
“พวกทาร์ต... สินะครับ”
“ลองเป็นสูตรเชอร์รี่ลิชี(ลิ้นจี่)ครีมไหมครับ?“ พร้อมชูภาพที่เสิร์ทเทียบจากเน็ตให้ดู เชอร์รี่อาจจะคุ้น แค่หลังอันเชอร์รี่นายคงมีตาปริบๆ ว่ามันคืออะไรนะ (...)

”.. อะ“
”มาฮิโระคุงไม่รู้จักสินะครับ ลิชีน่ะ มัยเป็นผลไม้ทางอาเซียน หวานๆ เปรี้ยวๆ“

+

มันคืออาศัยช่วงที่นายไม่ได้อยู่ดู และพอนายออกมาคงเห็นหนุ่มผมสีเปลือกไม้ตะโกจัดโต๊ะเรียบร้อยพร้อมอาหารเช้าคล้าบแบบฝรั่งแต่แป้งเป็นแพนเค้ก ฟีลของคาวของหวานฟิวชั่นกัน? แต่รับรองความอร่อยของมันแน่นอน

"มาฮิโระคุงอยากได้เครื่องปรุงไหม?" เขาถาม

(ลืมแปะมิมิจัง)

"เรียบร้อยแล้วล่ะ มาฮิโระคุงลองชิมหน่อยไหมครับ?" และช้อนที่มีน้ำแข็งส้มปั่นจ่อปากนายให้ลองชิม

เมื่อลองทานจะรับรู้รสชาติของความเปรี้ยวที่ดรอปลง มีความหวานซ่าของน้ำผึ้ง กลมกล่อมกำลังดีจนไม่น่าเชื่อว่าคือน้ำส้มแสนเปรี้ยวขวดนั้น (...)

เอื้อมหยิบทิชชู่มาเช็ดหน้าตาแต่ก็ไม่ได้สะอาดหมดจดนัก เพราะเขาต้องตระเตรียมข้าวกลางวัน ตักเข้าใส่จาน ทยอยเอาไข่แช่ซีอิ้วออกมาหั่น โรยสาหร่าย และผงข้าวเสริมอีกนิดหน่อย เป็นอันเสร็จเมนูเรียบง่ายที่ดูน่ากิน ใครๆ ก็ทำได้เองที่บ้าน (?)

"ปะ ทานข้าวกันเถอะ" เขาชวนคุณให้มาพักเบรกนั่งทานอยู่ที่โต๊ะโคทัตสึตัวเดิมที่แม้เก่าก็สะอาดเพราะมาสึกิคอยดูแลอย่างดี