دوست دارم از اولین بوسه بنویسم ولی هنوز برای نوشتنش آماده نیستم … به زودی مینویسم تا به یاد بیارم چقدر شیرین بود و تا مدت ها و هنوز طعم لب هاش که با حس شرم و عشق و خواستن همراه بود زیر زبونمه

اولین باری که دستم رو گرفت توی ماشینش، توی میدان طالقانی به سمت بیلیونرز میرفتیم و اون دستمو گرفت و با نوک انگشتاش ساعد دست چپ منو تاچ میکرد، دنده رو عوض میکرد ، دوباره دستم رو میگرفت و تاچ میکرد و من هر بار عاشق تر میشدم و هر بار میمردم براش و هر بار بیشتر میخواستمش… با لمس دستاش تمام تنم گر میگرفت

وقتی که دستش رو برای اولین بار گرفتم داغی وجود که از نگاه کردن بهش شکل گرفته بود، توی دستام بود و به دستاش منتقل شد، اولین باری ک دستش رو گرفتم و اولین باری که توی ماشینش دستمو گرفت و منو تاچ کرد
این اتفاق بعد از اولین بوسیدنش بود… ولی اولین باری که منو تاچ کرد بدنم لرزید، عاشق تر شدم
اون پر از حسه

این عشق فقط یک ماه و چند روز طول کشید ولی انگار یک عمر بود، این عشق طوری بود که انگار یه رویای شیرین بود،
وقتی نگاهش میکردم دنیا و زمان توی چشماش خلاصه میشد، قلبم تند میزد و نفسم تند میشد انگار که قلبم آب بشه و بریزه توی سینم ، انگار که نگاهش خورشید بود
داغ داغ…

و اینکه چند بار ازم خواسته در مورد احساسم حرفی نزنم تا این قضیه پررنگ نشه، ولی مطمئن نیستم که با حرف نزدن من چیزی عوض بشه چون حالا اونم از من خوشش میاد و دائما از من سوال میپرسه یا چیزایی میگه که مرتبط با اون حسه… با اینکه ازم خواسته چیزی نگم…

واقعا ازش خوشم‌میاد با اینکه انگار ممنوعه‌س…

حالا این هیچی ، انقدر دلم میخواد بش محبت کنم و جذبش کنم که خودم فکر میکنم این یک خلأ و بیماری روحیه که من دچارشم…
ولی هر چیزی که هست من باید خیلی مراقب خودم باشم… من آدم احساسی هستم ولی نباید خر باشم

ولی خیلی حسی که دارم برام عجیبه، انگار قرار نیست این احساسات در من تموم بشه ، چون هر بار نسبت به یک نفر تکرار میشه و همیشه هم میدونم این قضیه امکان پذیر نیست…
چطور ممکنه که هر بار این حالت برای تکرار بشه و احساساتم تازه بشه و یه جوری بشه که انگار اولین باره!!!
ولی این یکی رو کامل تو دستم گرفتم

و اون فقط میخنده ، انگار که یه بچه دیده ! منم یکم خودمو جمع و جور کردم، کم تر باهاش ور رفتم و کم تر بهش گفتم، بیشتر روی خودم تمرکز کردم باز تا فاصله بگیرم از این فضای سمی ، ولی احساسم میگه اون خوشش اومده از این همه توجه … انگار که بهش احتیاج داره…
دو شب کامل بهش فکر کردم ولی حیف که نشدنیه

خیلی پشیمونم از اینکه حرفای دلمو به این آدم زدم و باهاش وقت گذروندم،… در حقیقت اشتباه کردم ! فقط دیگه نمیخوام با این آدما وقت بگذرونم… هرکسی باید یه فاصله ای داشته باشه و بیش از حد نزدیک نشه…
دارم به این نتیجه میرسم که همه چیزمو برای آدما رو نکنم…

بدم میاد که اینجپری راجع به من فکر میکنه! درسته که هر روز پیش منی و توی خونه مایی ، ولی دلیل نمیشه من رو قضاوت کنی! هر کسی توی زندگیش یک سری چالش هارو گذروندم که به اینجا رسیده٫حالا تو از راه رسیدی میخوای به من درس اخلاق بدی؟
من صد تا مثل تورو درس میدم!
البته مقصر خودمم که با هر کسی درد دل میکنم