سه سال و نیم از رابطه ی ممنوعه ی ما گذشته… و چقدر زود گذشت… حالا عشقم پخته تر شده! حسم همونه ، هنوز عاشقشم، هنوز کنارشم، هنوزم خطری براش ندارم… ولی من خیلی حس کمبود دارم
با اینکه اون تمام تلاششو میکنه…
من اوکیم باهاش ، ولی همیشه میخوام ۱۰۰٪ مال من باشه

ما باهم بودیم، حسای عاشقانه ای بینمون شکل گرفت، با هم تجربه کردیم ، عاشقی کردیم و شیرین ترین عاشقی ها بین ما بود، از اولین نگاه عاشقانمون، اولین بوسیدن عاشقانه، اولین بغل عاشقانه و اولین باری که با هم بودیم،همه شیرین بود تا آخرین بار و آخرین بوسیدن
همش شیرین بود و همونطور ک قبلا گفتم ممنوعه

حالا رسما از من رابطه خواست بعد خودش پشیمون‌شد و حالا خودش میخواد منو از خودش دور نگه داره… خودش دیگه نمیخواد ادامه بدیم…. ولی من دیگه ملو شدم، حالا دیگه دلم فقط میخواد بیخیال باشم و دوسش داشته باشم و ب دوست داشتنش ادامه بدم

حالا دیگه اونم به من حس داره و دیگه علنا اعلام کرد، دیگه کاملا حس دو طرفس، فقط از این میترسه که اتفاقی بینمون بیفته واقعیت اینه که منم ار این قضیه میترسم، نمیخوام این اتفاق بیفته، برای من همون عشق بازی و تاچ و بغل و ابراز علاقه کافیه از اون جلو تر نمیخوام برم، و از طرفی میترسم اون جلو بیاد

چه حال بدیه مستی، چرا من مستدکردم گریه کردم؟
ریدم که!
از مستی متنفرم
الان یکم پریده ، ولی هنوز اثرش هست
از مستی متنفرم

احساسات زیادی نسبت بهش دارم، عاشقش شدم انگار، البته که یه عشق ممنوعه هست ولی بهش اطمینان دادم خطری براش ندارم!
اصلا درک نمیکنم چرا اینطوریم ، در حال حاضر احساساتم خیلی دچار بحران شده
حس زیادی نسبت به این دارم که توی کلاسمونه ولی میدونم که ته نداره و بهش فقط محبت میکنم!

طرف یا خودش رو زده ب نفهمی یا واقعا نمیفهمه ، که البته گزینه ۱ محتمل تره

قطعا خودشو زده به نفهمی ! انتظار داره برم جشنش ؟ بعد انتظار داره بهش زنگ بزنم بگم مرسی ک گند زدی تو زندگی من؟

تنها راه اینکه زندگیمو نجات بدم اینه ک اینطور آدم ها رو از زندگیم بیرون کنم !

اینقدر این روزا حالم گرفتس که نمیدونم از این حال خراب به کجا و ب کی پناه ببرم … حتی خودم هم دیگه نمیتونن خودم رو آروم نگه دارم…

ذهنیت برنده اون چیزیه که چند روزه دارم بهش فکر میکنم تا خودم رو به اون مرحله برسونم! در حقیقت باید ذاتا اینجوری بود اما خب اگه نبودم حداقل میشه تلاش کرد و به دست آورد!
این ذهنیت برنده میتونه کمکم کنه تا از هر سختی بگذرم

دکمه ی اعتمادم به آدما خراب شده…
احساس ضعفیذکه این روزا دارم، حال خرابی که دارم نمیتونم راجع بش بنویسم انگار…
و این شکست های پی در پی داره مثل خوره منو نابود میکنه…
الان ک بارون میاد آرزوی ته قلبمو میگم …. تا فقط بارون بشنوه

دیگه نسبت بهش خشم ندارم، الان آروم ترم و فکر میکنم درک شدم البته نه توسط اون آدم بلکه از طرف بهترین آدم زندگیم

خشم زیادی نسبت به رفتار این آدم نسبت به خودم حس میکنم! انگار که شخصیت منو بی عرضه و به درد نخور میبینه و اونجوری رفتار میکنه، و یادش رفته خودش هر چیزی داره از پول باباش داره! شرایط زندگیش با من فرق داره! من توی این زندگی بی عرضه نبودم هیچ وقت ولی این حس که ب من منتقل میکنه آزار دهنده هست

من دیگه صدای گریه ی مامان و خاله و‌ داییم رو نمیتونم ….
کاش اگر خدایی وجود داشت کاری برامون میکرد…

همیشه پر از اعتماد به نفس هستم ولی همیشه در یه حالت «من نمیدونم اینکار درسته یا نه» هم به سر میبرم ولی الان فهمیدم که وقتی این حالت دوم رو به دیگران نشون میدم، اون ها فکر میکنن چیزی بارم نیست!
به این نتیجه رسیدم که حتی اگر گند هم بزنم بازم جوری حرف بزنم که نگار راهی جز اونی که من میگم وجود نداره!

تنها چیزی که الان حالمو خوب میکنه اینه ک زودتر به درآمد برسم و خودم رو از این فلاکت نجات بدم… از بیرون همه چیز خوبه ولی از درون دارم داغون میشم

وقتی جمع دوستامو عوض کنم ، بیشتر با همسن و سالای خودم باشم ، حس بهتری دارم، حتی اعتماد به نفسم بالاتره و خوبیش اینه که الان یاد گرفتم که دیگه شوخی کم آری بکنم, حال بهتری دارم الان ..

دلم میخواد مدتی از همه ی جمع ها دور باشم… احساس میکنم زیاد با جمع بودن به شخصیتم ضربه میزنه

حس شرم و خجالتی که از خودم دارم داره هر روز بزرگ تر میشه ، قدش داره بلند میشه و هیکلش درشت، انقدری که دیگه اگه یکم دیگه بزرگ تر بشه نتونم سرمو بیارم بالا تا بهش غلبه کنم، این منو خورد میکنه.. باید قبل از اینکه منو نابود کنه به پاهاش حمله کنم، امیدوارم دیر نشه..