”เซี่ยเซียนซือ บุญคุณช่วยชีวิตหรงอันรับไว้ด้วยใจ หากมีโอกาสย่อมตอบแทนอย่างถึงที่สุด แต่ชีวิตหนึ่งมีบ้างพึงกระทำ มีบ้างมิอาจไม่กระทำ ข้าติดค้างคนผู้นั้นมากมาย เมื่อเป็นหนี้ย่อมต้องชดใช้ ส่วนของท่านหากโชคร้ายจริง ชาติหน้าข้าตามชดใช้ให้เป็นอย่างไร?”
”เซี่ยเซียนซือ บุญคุณช่วยชีวิตหรงอันรับไว้ด้วยใจ หากมีโอกาสย่อมตอบแทนอย่างถึงที่สุด แต่ชีวิตหนึ่งมีบ้างพึงกระทำ มีบ้างมิอาจไม่กระทำ ข้าติดค้างคนผู้นั้นมากมาย เมื่อเป็นหนี้ย่อมต้องชดใช้ ส่วนของท่านหากโชคร้ายจริง ชาติหน้าข้าตามชดใช้ให้เป็นอย่างไร?”
ระยะเวลาอาจดูไม่มาก แต่ความเข้าใจในตัวเหล่ามนุษย์นั้นกลับไม่น้อย
มีหลายคนที่เริ่มมีน้ำหนักในใจของปีศาจต้นไหวมากขึ้นทุกวัน ซือคงฉางเฟิงที่สนิทสนมที่สุดนั่นยังไม่จำเป็นต้องรีบกล่าวถึง
คนที่หลีหลุนสนิทสนมรองลงมากลับเป็นหัวหน้าแม่ครัวมือหนึ่งของจวนเจ้าเมือง
ระยะเวลาอาจดูไม่มาก แต่ความเข้าใจในตัวเหล่ามนุษย์นั้นกลับไม่น้อย
มีหลายคนที่เริ่มมีน้ำหนักในใจของปีศาจต้นไหวมากขึ้นทุกวัน ซือคงฉางเฟิงที่สนิทสนมที่สุดนั่นยังไม่จำเป็นต้องรีบกล่าวถึง
คนที่หลีหลุนสนิทสนมรองลงมากลับเป็นหัวหน้าแม่ครัวมือหนึ่งของจวนเจ้าเมือง
“เจ้ารักเย่อวิ๋น”
ซือคงฉางเฟิงโพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำเอาคนถูกกล่าวหาสำลักสุราค่อกแค่ก
“ข้า?” ไป๋หลี่ตงจวินเลิกคิ้วถามอย่างขบขัน
“ฟังดูจากการที่เจ้าพยายามเพื่อเขามากมาย มันก็น่าจะเป็นเช่นนั้นมิใช่หรือ?”
คุณชายแห่งจวนเจิ้นซีโหวกลั้นยิ้ม
“ข้ามิชอบพี่อวิ๋น”
“หืม?”
“ข้าชอบเจ้า”
“แค่ก”
“ข้าล้อเล่น”
“อ้อ”
“ซะที่ไหน”
“อะไรของเจ้าเนี่ย!”
“เจ้ารักเย่อวิ๋น”
ซือคงฉางเฟิงโพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำเอาคนถูกกล่าวหาสำลักสุราค่อกแค่ก
“ข้า?” ไป๋หลี่ตงจวินเลิกคิ้วถามอย่างขบขัน
“ฟังดูจากการที่เจ้าพยายามเพื่อเขามากมาย มันก็น่าจะเป็นเช่นนั้นมิใช่หรือ?”
คุณชายแห่งจวนเจิ้นซีโหวกลั้นยิ้ม
“ข้ามิชอบพี่อวิ๋น”
“หืม?”
“ข้าชอบเจ้า”
“แค่ก”
“ข้าล้อเล่น”
“อ้อ”
“ซะที่ไหน”
“อะไรของเจ้าเนี่ย!”
ที่แล้วมาปีศาจต้นไหวเป็นประเภทที่แบ่งแยกบุญคุณความแค้นชัดเจนยิ่งนัก
ท่านดีต่อเขาหนึ่งส่วนเขาย่อมให้คืนสิบส่วน ท่านร้ายต่อเขาย่อมต้องโดนเอาคืนเป็นเท่าตัวเช่นกัน
ที่แล้วมาปีศาจต้นไหวเป็นประเภทที่แบ่งแยกบุญคุณความแค้นชัดเจนยิ่งนัก
ท่านดีต่อเขาหนึ่งส่วนเขาย่อมให้คืนสิบส่วน ท่านร้ายต่อเขาย่อมต้องโดนเอาคืนเป็นเท่าตัวเช่นกัน
“เจ้าเอาแต่มองข้าเหมือนอยากพูดอะไร เป็นอะไรรึเปล่า”
แพทย์หนุ่มตัดสินใจเอ่ยถามกับหนุ่มน้อยที่นั่งเอาเท้าแช่น้ำอยู่บนโขดหินไม่ยอมขึ้นฝั่งแถมยังเอาแต่จ้องตนไม่วางตา
.
ทำตัวเหมือนถ้าคลาดสายตาข้าจะหาย
เขาก็แค่คิด แต่ใครจะกล้าพูด คุณชายน้อยนี่ขี้งอนเอาใจยากเสียยิ่งกว่าอะไร
“เจ้าเอาแต่มองข้าเหมือนอยากพูดอะไร เป็นอะไรรึเปล่า”
แพทย์หนุ่มตัดสินใจเอ่ยถามกับหนุ่มน้อยที่นั่งเอาเท้าแช่น้ำอยู่บนโขดหินไม่ยอมขึ้นฝั่งแถมยังเอาแต่จ้องตนไม่วางตา
.
ทำตัวเหมือนถ้าคลาดสายตาข้าจะหาย
เขาก็แค่คิด แต่ใครจะกล้าพูด คุณชายน้อยนี่ขี้งอนเอาใจยากเสียยิ่งกว่าอะไร
หลีหลุนนั่งมองหมอประจำตัวที่นอนจับไข้อยู่ที่ขอบเตียงเงียบๆ ถึงจะโดนแกล้งเอาจนโกรธก็เถอะ แต่เห็นแก่ความเป็นห่วงที่วิ่งตามหาเขาทั้งคืนจริงๆก็หายโกรธไปนานแล้ว
เป็นมนุษย์ที่แปลกมากจริงๆ กลัวต้นไม้จับไข้เพราะตากฝน
“ฉางเฟิง ข้าจะไปซื้อยา”
หลีหลุนนั่งมองหมอประจำตัวที่นอนจับไข้อยู่ที่ขอบเตียงเงียบๆ ถึงจะโดนแกล้งเอาจนโกรธก็เถอะ แต่เห็นแก่ความเป็นห่วงที่วิ่งตามหาเขาทั้งคืนจริงๆก็หายโกรธไปนานแล้ว
เป็นมนุษย์ที่แปลกมากจริงๆ กลัวต้นไม้จับไข้เพราะตากฝน
“ฉางเฟิง ข้าจะไปซื้อยา”
เสียงจอแจของเหล่าปีศาจต้นไหวน้อยที่ยังพัฒนาร่างไม่สมบูรณ์แต่ก็ติดพี่ชายคนโปรดเป็นอย่างยิ่งพากันกรูเข้ามาต้อนรับเมื่อร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำสนิทกลับคืนสู่แดนปีศาจ
เสียงจอแจของเหล่าปีศาจต้นไหวน้อยที่ยังพัฒนาร่างไม่สมบูรณ์แต่ก็ติดพี่ชายคนโปรดเป็นอย่างยิ่งพากันกรูเข้ามาต้อนรับเมื่อร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำสนิทกลับคืนสู่แดนปีศาจ
ข้าอยากทดสอบตัวเองว่าจะต้องแตกสลายอีกสักกี่ครั้งถึงจะเลิกรักเจ้า จึงได้เพียรพยามไปพบหน้าให้ถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เพราะเหตุใดงั้นหรือ
เพราะเหตุใดตัวเลือกของเจ้าจึงไม่เคยมีข้า
ทั้งที่ข้ามีเพียงเจ้าผู้เดียวมาตลอด
หัวใจของข้าถูกทุบทิ้งอย่างไม่ไยดีอีกครั้งและอีกครั้งโดยไม่รู้ว่าข้าผิดต่อเจ้าตรงที่ใด
ข้าอยากทดสอบตัวเองว่าจะต้องแตกสลายอีกสักกี่ครั้งถึงจะเลิกรักเจ้า จึงได้เพียรพยามไปพบหน้าให้ถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เพราะเหตุใดงั้นหรือ
เพราะเหตุใดตัวเลือกของเจ้าจึงไม่เคยมีข้า
ทั้งที่ข้ามีเพียงเจ้าผู้เดียวมาตลอด
หัวใจของข้าถูกทุบทิ้งอย่างไม่ไยดีอีกครั้งและอีกครั้งโดยไม่รู้ว่าข้าผิดต่อเจ้าตรงที่ใด
แต่เรื่องที่สำนึกเสียใจในชั่ววินาทีสุดท้ายของชีวิตกลับมีเพียงเรื่องเดียว
คือรักคนผิด
—————
อยากเขียนแต่ง่วงเกิน /กำทราย
แต่เรื่องที่สำนึกเสียใจในชั่ววินาทีสุดท้ายของชีวิตกลับมีเพียงเรื่องเดียว
คือรักคนผิด
—————
อยากเขียนแต่ง่วงเกิน /กำทราย
วันหนึ่งเขาเปิดซีรีย์เรื่องหนึ่งที่ชื่อว่า 'ห้วงฝันหวนคืน' ดู
เขาดูไปขมวดคิ้วไป ในหัวก็เริ่มวินิจฉัยอาการของตัวเอกอย่าง 'จูเยี่ยน' ปีศาจวานรดราม่าควีนที่สับเปลี่ยนบุคลิกไวยิ่งกว่าคนเป็นไบโพล่าร์
ไหนจะอาการอยากตายทุกวี่ทุกวันนั่นอีก...
"ไอ้นี่มันลิงดีเพรส" แพทย์หนุ่มพึมพำ
ยิ่งดูไปถึงตอนใต้ท้าวจั๋วฉีกเสื้อ เซี่ยจือกวงยิ่งอยากกรีดร้อง
วันหนึ่งเขาเปิดซีรีย์เรื่องหนึ่งที่ชื่อว่า 'ห้วงฝันหวนคืน' ดู
เขาดูไปขมวดคิ้วไป ในหัวก็เริ่มวินิจฉัยอาการของตัวเอกอย่าง 'จูเยี่ยน' ปีศาจวานรดราม่าควีนที่สับเปลี่ยนบุคลิกไวยิ่งกว่าคนเป็นไบโพล่าร์
ไหนจะอาการอยากตายทุกวี่ทุกวันนั่นอีก...
"ไอ้นี่มันลิงดีเพรส" แพทย์หนุ่มพึมพำ
ยิ่งดูไปถึงตอนใต้ท้าวจั๋วฉีกเสื้อ เซี่ยจือกวงยิ่งอยากกรีดร้อง
“ฝันกลางวัน”
“ใครบ้างไม่ฝัน อย่างน้อยก็มีกำลังใจใช้ชีวิต”
“…”
“เจ้าล่ะ มีเรื่องที่อยากทำหรือไม่?”
“ไม่มี”
“ไม่มีจริงหรือ”
“ไม่มี ข้าไม่ต้องการสิ่งใดเพิ่มให้ตัวเอง”
ข้าต้องการให้เจ้า
ทว่า
จะให้บอกออกไปได้อย่างไร ว่าฝันของข้าคือการทำให้ฝันของเจ้าเป็นจริง
น่าอายเกินไปแล้ว
“ฝันกลางวัน”
“ใครบ้างไม่ฝัน อย่างน้อยก็มีกำลังใจใช้ชีวิต”
“…”
“เจ้าล่ะ มีเรื่องที่อยากทำหรือไม่?”
“ไม่มี”
“ไม่มีจริงหรือ”
“ไม่มี ข้าไม่ต้องการสิ่งใดเพิ่มให้ตัวเอง”
ข้าต้องการให้เจ้า
ทว่า
จะให้บอกออกไปได้อย่างไร ว่าฝันของข้าคือการทำให้ฝันของเจ้าเป็นจริง
น่าอายเกินไปแล้ว
หมอจำเป็นเอ่ยอย่างขอไปทีพลางมองบุคคลคุ้นตาที่พยามวาดมุทราแต่กลับไม่อาจสร้างอภินิหารออกมาได้
มือหยาบค่อยๆหยิบจับสมุนไพรพอกทารอยแผลไฟไหม้เหวอะหวะตามท่อนแขนและขาของอีกฝ่ายอย่างประณีต
หมอจำเป็นเอ่ยอย่างขอไปทีพลางมองบุคคลคุ้นตาที่พยามวาดมุทราแต่กลับไม่อาจสร้างอภินิหารออกมาได้
มือหยาบค่อยๆหยิบจับสมุนไพรพอกทารอยแผลไฟไหม้เหวอะหวะตามท่อนแขนและขาของอีกฝ่ายอย่างประณีต
บาดเจ็บ อ่อนแอ แม้แต่พลังปีศาจในกายก็เบาบางจนแทบไม่เหลือ
หากแต่จอมปีศาจไม่สำนึกเสียใจกับเรื่องนี้ อย่างไรเสียมันก็ได้มอบสิ่งที่มีให้กับคนที่ต้องการมอบให้ไปจนหมดแล้ว
ให้จูเยี่ยน เพื่อให้พลังนี้ช่วยคุ้มครองดูแล
ให้จั๋วอี้เฉิน เพื่อฝากฝังจูเยี่ยนและต้าฮวง
จากนั้นจึงพาตัวเองเข้าสู่ความตาย เพื่อปิดจบบทละครชีวิตที่แสนทรมาน
บาดเจ็บ อ่อนแอ แม้แต่พลังปีศาจในกายก็เบาบางจนแทบไม่เหลือ
หากแต่จอมปีศาจไม่สำนึกเสียใจกับเรื่องนี้ อย่างไรเสียมันก็ได้มอบสิ่งที่มีให้กับคนที่ต้องการมอบให้ไปจนหมดแล้ว
ให้จูเยี่ยน เพื่อให้พลังนี้ช่วยคุ้มครองดูแล
ให้จั๋วอี้เฉิน เพื่อฝากฝังจูเยี่ยนและต้าฮวง
จากนั้นจึงพาตัวเองเข้าสู่ความตาย เพื่อปิดจบบทละครชีวิตที่แสนทรมาน
เหยียนอันค้อมตัวแนบกับพื้นโต๊ะ มองเม็ดฝนที่พร่างพรมกระทบราวระเบียง หยดน้ำกระเด็นเป็นฝอย ทั้งที่วันนี้เป็นวันเกิดเขา แต่การไม่ได้รับการเอาอกเอาใจจากแฟนนี่มันช่าง
อา...
เขากลายเป็นคนเอาแต่ใจไปเสียแล้ว
อาจจะเหมือนอย่างที่เฉิงเหล่ยบอก ว่าวันธรรมดาใครๆ ก็ต้องทำงานทั้งนั้น เรื่องส่วนตัวเอาไว้คุยกันหลังเลิกงานก็ได้
เหยียนอันค้อมตัวแนบกับพื้นโต๊ะ มองเม็ดฝนที่พร่างพรมกระทบราวระเบียง หยดน้ำกระเด็นเป็นฝอย ทั้งที่วันนี้เป็นวันเกิดเขา แต่การไม่ได้รับการเอาอกเอาใจจากแฟนนี่มันช่าง
อา...
เขากลายเป็นคนเอาแต่ใจไปเสียแล้ว
อาจจะเหมือนอย่างที่เฉิงเหล่ยบอก ว่าวันธรรมดาใครๆ ก็ต้องทำงานทั้งนั้น เรื่องส่วนตัวเอาไว้คุยกันหลังเลิกงานก็ได้
#ศฤงคารเป็นผู้หวง
ชีวิตของคุณศฤงคารช่างมีสีสัน ซะที่ไหน ตอนนี้มันโคตรไร้สีสันเลย มันดำมืดไม่มีสีอื่นใดอีกเลยตั้งแต่วันที่ได้พบกับคนคนนั้น
"พี่ครับ คิดถึง"
"ครับ พี่ฟังอยู่" เพียงพิทักษ์กำลังวาดรูปเหล่าแมวเมี๊ยวของตนอยู่ เขาจึงไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่ทรัพย์พูดนัก ได้แต่ส่งเสียงเออออไปเรื่อย
"ตั้งแต่เจอพี่โลกของผมก็เปลี่ยนไปเป็นสีดำ"
"ครับ แล้วสวยไหม"
"สวยครับ สวยที่สุดเลย"
"ดีแล้วครับ"
#ศฤงคารเป็นผู้หวง
ชีวิตของคุณศฤงคารช่างมีสีสัน ซะที่ไหน ตอนนี้มันโคตรไร้สีสันเลย มันดำมืดไม่มีสีอื่นใดอีกเลยตั้งแต่วันที่ได้พบกับคนคนนั้น
"พี่ครับ คิดถึง"
"ครับ พี่ฟังอยู่" เพียงพิทักษ์กำลังวาดรูปเหล่าแมวเมี๊ยวของตนอยู่ เขาจึงไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่ทรัพย์พูดนัก ได้แต่ส่งเสียงเออออไปเรื่อย
"ตั้งแต่เจอพี่โลกของผมก็เปลี่ยนไปเป็นสีดำ"
"ครับ แล้วสวยไหม"
"สวยครับ สวยที่สุดเลย"
"ดีแล้วครับ"
พร้อมเผยอนาคตลิขิตฟ้าให้ได้ยลวับแวม
หลี่หลุนสงสัยในความแปรปรวนนั้นจึงก้าวเข้าไปในห้วงมิติ ย้อนไปสู่อดีต เมื่อครั้งวันวาน
#ฟิคจรอนันต์
พร้อมเผยอนาคตลิขิตฟ้าให้ได้ยลวับแวม
หลี่หลุนสงสัยในความแปรปรวนนั้นจึงก้าวเข้าไปในห้วงมิติ ย้อนไปสู่อดีต เมื่อครั้งวันวาน
#ฟิคจรอนันต์
"ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะปกป้องพี่เอง ไว้ใจได้เลย"
"ขอบคุณครับ คนเก่ง"
เรื่องราวของจิ้งจอกหนุ่มที่หมายมั่นจะเป็นคนที่ดีกว่าเดิม แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เพื่อปกป้องสุดที่รักแสนบอบบางของตนเอง
โดยหารู้ไม่ว่า...
#ฟิคจรอนันต์
"ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะปกป้องพี่เอง ไว้ใจได้เลย"
"ขอบคุณครับ คนเก่ง"
เรื่องราวของจิ้งจอกหนุ่มที่หมายมั่นจะเป็นคนที่ดีกว่าเดิม แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เพื่อปกป้องสุดที่รักแสนบอบบางของตนเอง
โดยหารู้ไม่ว่า...
#ฟิคจรอนันต์
คุณส่งข้อความมา นัดเวลาและสถานที่ ผมยิ้มกับสองบับเบิลในรอบหลายวัน มองรูปโปรไฟล์คุณที่หันข้าง สวมแว่นกันแดดสีดำแต่ยังมองเห็นรอยยิ้มแต้มริมฝีปาก
"แล้วเจอกันครับ"
ฝากประโยคตอบกลับไปกับลมกับฟ้า แอบหวังในใจว่ามันจะพัดส่งไปถึงคุณ
So I'll set love free, If it's meant to be,
Then you'll be back, back, back~
Boy, you'll be back into my arms again
youtu.be/q8HIVK0KqAg?...
คุณส่งข้อความมา นัดเวลาและสถานที่ ผมยิ้มกับสองบับเบิลในรอบหลายวัน มองรูปโปรไฟล์คุณที่หันข้าง สวมแว่นกันแดดสีดำแต่ยังมองเห็นรอยยิ้มแต้มริมฝีปาก
"แล้วเจอกันครับ"
ฝากประโยคตอบกลับไปกับลมกับฟ้า แอบหวังในใจว่ามันจะพัดส่งไปถึงคุณ
อย่าเดินออกนอกเส้นทางแม้ว่ารัศมีกระจ่างจะนำพาไปยังแห่งที่
“หลงเหรอครับ? ให้ผมช่วยมั้ย”
เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาสายทอประกายเป็นห่วง ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดกระทบม่านบางประดับระเรื่อเรืองรอง
ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร แต่คำตอบถูกเอ่ยออกไปแล้วก่อนที่สมองจะประมวลเสร็จสิ้นดี
“รบกวนพาผมไปส่งที่ตีนเขาหน่อยนะครับ”
“ตามมาครับ”
#ฟิคจรอนันต์
อย่าเดินออกนอกเส้นทางแม้ว่ารัศมีกระจ่างจะนำพาไปยังแห่งที่
“หลงเหรอครับ? ให้ผมช่วยมั้ย”
เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาสายทอประกายเป็นห่วง ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดกระทบม่านบางประดับระเรื่อเรืองรอง
ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร แต่คำตอบถูกเอ่ยออกไปแล้วก่อนที่สมองจะประมวลเสร็จสิ้นดี
“รบกวนพาผมไปส่งที่ตีนเขาหน่อยนะครับ”
“ตามมาครับ”
#ฟิคจรอนันต์
#ฟิคจรอนันต์
#ฟิคจรอนันต์
"แล้วไง"
"..."
"แค่รักเฉย ๆ แต่ไม่ทำอะไรเลยแบบนี้ ต่อให้มึงรักเขาให้ตายเขาก็ไม่รู้หรอก"
"กูไม่กล้าบอกนี่ กูกลัวเค้าหายไป แอบชอบแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วป่ะ" รอยยิ้มนั้นกันมามอง "หรือมึงว่าไง?"
"อืม... ก็ตามนั้น" สุดท้ายก็ได้แค่รับคำเออออตามเงียบ ๆ
ถ้อยคำในใจไม่ถูกเอ่ยบอกออกไป
'ก็เหมือนที่มึงไม่เคยรู้ ว่ากูเองก็รักมึงไม่แพ้ที่มึงรักเค้าไง'
#ฟิคจรอนันต์
"แล้วไง"
"..."
"แค่รักเฉย ๆ แต่ไม่ทำอะไรเลยแบบนี้ ต่อให้มึงรักเขาให้ตายเขาก็ไม่รู้หรอก"
"กูไม่กล้าบอกนี่ กูกลัวเค้าหายไป แอบชอบแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วป่ะ" รอยยิ้มนั้นกันมามอง "หรือมึงว่าไง?"
"อืม... ก็ตามนั้น" สุดท้ายก็ได้แค่รับคำเออออตามเงียบ ๆ
ถ้อยคำในใจไม่ถูกเอ่ยบอกออกไป
'ก็เหมือนที่มึงไม่เคยรู้ ว่ากูเองก็รักมึงไม่แพ้ที่มึงรักเค้าไง'
#ฟิคจรอนันต์
“ใครจะเหมือนผู้กองล่ะครับ วันๆเอาแต่ทำงานไม่ยอมดูแลตัวเอง หนวดก็ไม่ยอมโกน ปล่อยตัวอย่างกับโจรแน่ะ”
“....”
“ไม่รู้ชาตินี้จะมีแฟนกับเขาไหม น่าสงสารจังเลยนะครับ”
“ถ้าสงสารผมมากคุณก็มาเป็นแฟนผมสิคนสวย”
#ฮ่าวกวง
“ใครจะเหมือนผู้กองล่ะครับ วันๆเอาแต่ทำงานไม่ยอมดูแลตัวเอง หนวดก็ไม่ยอมโกน ปล่อยตัวอย่างกับโจรแน่ะ”
“....”
“ไม่รู้ชาตินี้จะมีแฟนกับเขาไหม น่าสงสารจังเลยนะครับ”
“ถ้าสงสารผมมากคุณก็มาเป็นแฟนผมสิคนสวย”
#ฮ่าวกวง
“ผมไม่ได้มองเขา ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าไปได้แผลมาได้ไง ไม่ได้สนใจเลยว่าจะเจ็บมากหรือเปล่า”
“อ้อ พี่จะทำเป็นเชื่อแล้วกัน” คนเป็นพี่เอ่ยแค่นั้นแล้วเดินออกไป
แต่ไม่วายหันกลับไปมองน้องชายที่ยืนมองแฟนเก่าตัวเองด้วยความเป็นห่วง คนเขามาง้อถึงที่แล้วจะใจแข็งไปได้แค่ไหนกันเจ้าเด็กคนนี้
หวังว่าจะไม่มีหมาบ้ามาเฉาตายหน้าบ้านเขานะ
#เจี๋ยกวง
“ผมไม่ได้มองเขา ไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าไปได้แผลมาได้ไง ไม่ได้สนใจเลยว่าจะเจ็บมากหรือเปล่า”
“อ้อ พี่จะทำเป็นเชื่อแล้วกัน” คนเป็นพี่เอ่ยแค่นั้นแล้วเดินออกไป
แต่ไม่วายหันกลับไปมองน้องชายที่ยืนมองแฟนเก่าตัวเองด้วยความเป็นห่วง คนเขามาง้อถึงที่แล้วจะใจแข็งไปได้แค่ไหนกันเจ้าเด็กคนนี้
หวังว่าจะไม่มีหมาบ้ามาเฉาตายหน้าบ้านเขานะ
#เจี๋ยกวง
“หุบปากเน่าๆของนายไปซะไอพวกฮันเตอร์กระจอก”
“ถึงจะกระจอกแต่ก็ทำให้คุณแวมไพร์ปากแตกได้นะครับ”
ฮันเตอร์หนุ่มผมแดงมองมุมปากของแวมไพร์ตรงหน้าที่แตกเพราะฝีมือตัวเองด้วยสายตาพราวระยับ นึกถึงคืนนั้นที่ได้ลิ้มลองความหวานจากมันก็เผลอกลืนน้ำลายแล้วเลียปากอย่างกระหาย
ไม่คิดว่าแวมไพร์ที่ควรเป็นสิ่งมีชีวิตไร้หัวใจจะหอมหวานได้ขนาดนี้
#เจี๋ยกวง
“หุบปากเน่าๆของนายไปซะไอพวกฮันเตอร์กระจอก”
“ถึงจะกระจอกแต่ก็ทำให้คุณแวมไพร์ปากแตกได้นะครับ”
ฮันเตอร์หนุ่มผมแดงมองมุมปากของแวมไพร์ตรงหน้าที่แตกเพราะฝีมือตัวเองด้วยสายตาพราวระยับ นึกถึงคืนนั้นที่ได้ลิ้มลองความหวานจากมันก็เผลอกลืนน้ำลายแล้วเลียปากอย่างกระหาย
ไม่คิดว่าแวมไพร์ที่ควรเป็นสิ่งมีชีวิตไร้หัวใจจะหอมหวานได้ขนาดนี้
#เจี๋ยกวง