ท้อตัวเองที่ต้องใช้เวลาคิดเวลาพูดในการจะล้มแบบเด็ก ไม่อยากให้รู้สึกเฟลมันมีทั้งดีทั้งไม่ดีอยากคอมเม้นด้วยเหตุผลแบบใจเย็นไม่อยากให้เด็กเจอคำพูดฝังใจเลยรู้สึกอ้อมประมาณนึงแบบประดิษฐ์คำในหัว อีกปัญหาคือคนอื่นบอกตรวจละเอียดตรวจนานคิดแบบให้เด็กแล้ว ก็พ้มยังหาตรงกลางไม่เจอ🥲

ยังไม่ได้ไล่ตามหานักเขียนนักวาดที่เคยตามเลยโล่งไปหมด