ในคราวนี้เคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่าความคิดของตน

เจ้ามนุษย์อวดดีนั่น
มันกล้าดียังไงถึงช่วยข้า
ทั้งๆที่พึ่งรู้จักกันมาไม่กี่วันแท้ๆ

ด้านล่างเป็นอะไร?
รังของมันหรือไม่?
แล้วถ้าถูกทรายขังไว้ล่ะ?
หรือเป็นบ่อของพิษสีดำที่อยู่ในปากมัน?

ต้องคล้องโซ่ไว้เผื่อใช้ขึ้นกลับไป
ไม่มีเวลาทดสอบต่อความน่าจะเป็นแล้ว

"หลุมนี่อาจเป็นทางออก จับมือข้าไว้!!!"

แต่ต่อให้มันจะไม่ใช่ ไม่ว่าอย่างไร
เธอจะต้องกลับขึ้นมาให้ได้

เพราะงั้นคลื่นอารมณ์ทั้งหลายที่เคยถูกปกปิดไว้ได้จึงเริ่มพังทลายออกมา

ผิดหวัง ชิงชัง โกรธแค้น
ต่อทุกอย่างที่ทำให้ตนต้องมาอยู่ ณ จุดๆนี้

ในหอคอยแย่ๆนี่

ความอัดอั้นทั้งหลายที่สะสมมานานแรมปีได้ปะทุออกมาอีกครา
—น้ำตาหนึ่งหยดไหลอาบแก้มก่อนตกลงสู่พื้นเงียบๆ

วิเวียนรีบดึงฝ่ามือหนึ่งข้างกลับมาเช็ดมันออกแทบจะทันที

'น่าสมเพชสิ้นดี...'

ทั้งๆที่เคยตั้งมั่นว่า จะไม่ร้องไห้อีก ไปแล้วแท้ๆ

ชั่วขณะแห่งความเป็นตายนั้น บางสิ่งพุ่งแหวกผ่านอากาศ ปักลงคั่นกลางระหว่างคุณกับอสูรร้ายอย่างแม่นยำ สะบั้นเมือกเหนียวที่พันธนาการคุณไว้ให้ขาดออก

คือดาบอันปราณีตเล่มหนึ่ง ประกายจากคมของมันส่องสะท้อนยามต้องแสงแดด

ดอกเฟยาริสผลิบานอย่างผิดแผกกลางทะเลทราย

“จับมือข้าไว้ เร็วเข้า!”

ร่างของผู้ช่วยเหลือปรากฏขึ้นหลังม่านฝุ่นควัน ยื่นมือให้คว้าจับหวังพาสหายออกจากที่ตรงนี้ให้ได้โดยไว