ฮิโซกะมันไม่ได้ช่วยเพราะเห็นใจหรือว่าอยากช่วยหรอกนะ

แต่ที่มันช่วย ก็เพราะว่าตัวมันเห็นคิลกับกอนเป็นลูกไก่ในกำมือของมันที่รอให้มันเชือดในอนาคตอยู่

พูดง่าย ๆ เลยก็คือ ฮิโซกะจะทำทุกทางเพื่อให้กอนกับคิลแข็งแกร่งพอที่จะไปสู้กับมันได้แบบจริงจัง

เพราะฉะนั้นอย่าให้มันรู้เด็ดขาดนะคิล" (155)

น่าสนุกมากกก😂😂

เป็นเสียงของซันซัสที่หันไปพูดกับสควอโล่ออกมาอย่างถูกอกถูกใจ แล้วแทนที่สควอโล่จะเข้าไปห้าม เจ้าตัวกลับเลือกที่จะยืนดูอยู่เฉย ๆ แทน

"ดูพวกแม่งทะเลาะกับตัวเองก็สนุกดีเหมือนกัน ลุซซูเรีย ไปถ่ายวิดีโอคู่นั้นให้หน่อย ขอแบบชัด ๆ เก็บทุกช็อตเลยนะ" (60)

สวัสดีปีใหม่นะคะคุณการ เขียนฟิคให้เราอ่านอีกเยอะๆเลยนะคะ สุขภาพแข็งแรงๆ
นร้าา✌️😍✌️

'ไม่เป็นไรนะซาสึเกะ เดี๋ยวคราวนี้พ่อจะเป็นคนปกป้องพวกลูก ๆ เอง คืนนี้ไปนอนที่บ้านนารูโตะนะ คอยดูแลนารูโตะคุงให้ดีนะซาสึเกะ' ซึ่งตัวซาสึเกะเองก็สามารถเข้าใจความหมายแฝงที่พ่อตัวเองต้องการจะสื่อออกมาได้ทั้งหมดเลย

'ครับพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้เลย' (687)

ถึงเวลาสนุกแล้วสิ ถึงเวลาสนุกแล้วสิ
ถึงเวลาสนุกแล้วสิ ฮิฮิ~

มันส์มาก ลุ้นทุกตอนว่าคุณพ่อจะทำอะไรอีก ตื่นเต้น

หัวใจของคุชินะค่อย ๆ เต้นถี่ระรัวขึ้นมาเรื่อย ๆ เพราะเธอรู้ดีว่าสิ่งที่พวกชาวบ้านรู้ในตอนนี้ มันก็เป็นเพียงแค่สิ่งที่สามีของเธออยากให้รู้เท่านั้น

'อ่า ตายแล้วสินะ มินาโตะนี่แย่ชะมัดเลย ไม่เห็นจะชวนเราสักคำ' และถึงแม้ว่าภายในใจของคุชินะจะคิดขึ้นมาแบบนี้ แต่ปากของเธอยังคงพูดเสียใจออกไปอยู่ดี (667)

คิดถึงมากๆเลยค่าาาา ไม่มีอะไรอ่านเลย เศร้ามากกก

ทั้ง ๆ ที่ผมอุตส่าห์ไว้ใจให้ดูแลนารูโตะคุงแท้ ๆ แต่เขาก็ยังดูแลแบบทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ จนนารูโตะคุงต้องย้อนเวลากลับมาหาผมแบบนี้..."

ในตอนนั้นฟุงาคุก็สัมผัสได้ถึงความแค้นที่มันกำลังแผ่ออกมาจากตัวของมินาโตะ แต่แทนที่ฟุงาคุจะห้ามปรามออกไป เจ้าตัวกลับสนับสนุนในสิ่งที่มินาโตะเพิ่งจะตัดสินใจไปแทน

"จะให้ผมช่วยวางแผนจัดฉากว่ารุ่นที่ 3 มีเรื่องบาดหมางกับดันโซเลยไหมครับท่านรุ่นที่ 4" (657)

Begin again งับ เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นเลย🤩

นารูโตะจึงยืนนิ่งอยู่สักพัก ก่อนที่จะพูดออกไปทั้งน้ำตาว่า

"ตอนที่นายยังไม่มาโลกนี้ ฉันก็คิดที่จะไปช่วยตระกูลของนายเหมือนกันนั่นแหละ!

แล้วตัวฉันในโลกนี้ก็ไม่ใช่ร่างสถิตของเก้าหางอีกแล้วนะ เพราะฉะนั้นกาอาระในโลกนี้ก็จะไม่มีทางดึงตัวเองออกมาจากความมืดมิดได้อีกเลย

ให้ฉัน---

"งี่เง่า คิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่คอยกอบกู้โลกรึไง แม่ง ถ้าแกจะไป ฉันก็จะไปกับแกด้วยนารูโตะ" (645)

"ก็แบบว่า...พอสู้กับคางุยะเสร็จ...ผมกับซาสึเกะก็ไปสู้กันเองต่อจนปางตายน่ะครับ แฮะ แฮะ"

สิ้นเสียงที่นารูโตะได้พูดตอบออกมา มันก็เกิดความเงียบขึ้นมาปกคลุมไปทั่วโต๊ะอาหารทันที...

เพราะสิ่งที่นารูโตะตอบออกมานั้น มันก็อยู่เหนือความคาดหมายของทุกคนไปไกลแบบมาก ๆ เลยจริง ๆ (609)

เพราะผมจะได้ดูแลนารูโตะคุงบ้าง ไม่ใช่ให้ท่านรุ่นที่ 4 กับคุชินะซังมาดูแลซาสึเกะอยู่ฝ่ายเดียว"

เมื่อฟุงาคุไม่ได้มีท่าทีต่อต้านอะไรออกมาอีก แล้วสิ่งที่ฟุงาคุขอมา มันก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับมินาโตะเลยด้วยซ้ำ มินาโตะถึงได้รับปากออกไป แล้วปัญหานี้ก็สามารถหาทางออกที่ดีมากที่สุดได้ โดยที่ไม่ต้องแยกนารูโตะกับซาสึเกะออกจากกัน (568)

ว่าแล้วซาสึเกะก็เอื้อมมือไปดึงแขนนารูโตะให้กลับมานอนอยู่ข้าง ๆ กันเหมือนเดิม ส่วนนารูโตะที่ได้รู้เหตุผลของซาสึเกะแล้ว ความน้อยใจทั้งหมดก็หายไปเลยทันที

"ทีหลังก็ช่วยพูดให้มันกระจ่างหน่อย ใครจะไปเดาใจนายได้กัน ฉัน---

"ฉันไม่มีทางทิ้งแกไปไหนอีกแล้วนารูโตะ ก็เคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าแกอยู่ไหน ฉันก็อยู่ที่นั่นด้วย" (559)

แล้วสึนะถึงได้เดินไปหาโกคุเดระกับยามาโมโตะต่อเป็นห้องสุดท้าย

และทันทีที่โกคุเดระได้หันมาเห็นใบหน้าของคนที่ตัวเองเคารพรักอย่างสุดหัวใจ เจ้าตัวก็รีบวิ่งมากอดเอวของสึนะไว้แน่นทันที โดยที่ยามาโมโตะเองก็มายืนอยู่ข้าง ๆ สึนะด้วยเช่นกัน

"ในที่สุดผมก็ได้กลับมาอยู่กับรุ่นที่ 10 แล้ว!!! ฮือ ไม่เอาแบบนี้แล้วนะครับ ผมรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเลย" (177)

THE END.

"ก็ที่มันเป็นแบบนี้ ไม่ใช่เป็นเพราะว่าโดนนักฆ่ากับแก๊งมาเฟียหล่อหลอมมารึไง"

เพราะหลังจากที่สึนะกับคนอื่น ๆ ได้กลับไปในอดีตกันเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็ยังได้เอาความทรงจำจากในอนาคตไปเป็นของฝากให้กับคนที่ไม่ได้ข้ามเวลาไปจัดการเบียคุรันด้วย

แล้วสึนะในวัย 14 ปี ก็ได้พี่เลี้ยงเป็นแก๊งนักฆ่าชื่อดังของอิตาลีมาคอยขัดเกลาฝีมือ (?) ให้นั่นเอง (163)

นารูโตะจึงเอื้อมมือทั้ง 2 ข้างมาจับ ๆ ที่ช่วงคอของตัวเองใหญ่ ก่อนที่จะหันไปโวยวายใส่ซาสึเกะว่า

"มันเจ็บนะซาสึเกะ แต่ก็เอาเถอะ ครั้งนี้ฉันจะยอมให้นายก็ได้ แล้วก็นะ ถ้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว ก็กลับไปนอนสักที

ฉันง่วงแล้วเนี่ยไอ้ตูดเป็ด ให้ไวเลย" (538)