(อ่ยเอ็นดู🥺 ขอบคุณน้า)

ไคโตะมองตามการกระทำของคนตรงหน้าอย่างสงสัย

เจ้าตัวควานหาบางอย่างอยู่สักพักก่อนจะแสดงสีหน้าผิดหวังออกมาบางๆ ไม่รู้ทำไมแต่เขาแอบรู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายขึ้นมาอยู่หน่อยๆ

"นาย...ชื่ออะไร"

"ซาซากิ ไคโตะ" เขาตอบ แอบคิ้วกระตุกเล็กๆเมื่ออีกฝ่ายมองหน้าเขาแล้วถอนหายใจ

"ก็ตายไปแล้วจริงๆไง!" ไคโตะกระแทกเสียงใส่ เสียงของเขาแห่บพร่าเหมือนคนที่เพิ่งขาดอากาศหายใจมา

เขายกมือขึ้นแตะลำคออย่างเผลอตัว "พวกเรา'เคย'ตายไปแล้ว"

"ชั้นรู้แค่นั้น" เขาตอบอย่างไม่สบอารมณ์

"……" พอได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อตัวเองเขาก็ขะงักไป 'คิซารางิ'? เขามัดรวบให้อีกฝ่ายจนเสร็จก่อนจะค้นเอาบัตรนักเรียนขึ้นมาดูอีกครั้ง

ไคโตะค้นพบว่าเขาเพิ่งจะพูดชื่อตัวเองผิด…

"ห้ะ อ่า เช่นกัน" เขารีบเงยหน้าขึ้นมาตอบ

"เรียกไคเฉยๆเถอะ" ไคโตะรีบเก็บอาการ ปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติดังเดิมตอนที่อีกฝ่ายหันกลับมา

(อุบไว้ลูก เดี๋ยวเสียฟอร์ม😭)

"อ่า" เขาตอบรับก่อนจะเขย่งเท้าเพื่ออำนวยตัวเอง

"…ความรู้สึกตอนกำลังตาย…ไม่มีใครไหวกับมันหรอก" เขาเอ่ยราบเรียบพลางสางผมให้ด้วยนิ้ว 'แย่หน่อยที่ไม่มีหวี' เขาคิด

"ฉันคิซารางิ ไคโตะ ปีสาม ที่เหลือจำไม่ได้" ไคโตะเปรยขึ้น

"นายล่ะ?" เขาว่าพลางใช้มือรวบผมอีกฝ่ายให้ตึง

ไคโตะหันกลับมาก่อนจะมองตามสายตาคนเรียก เขายกมันขึ้นมาให้คนตรงหน้าดู

รอยคล้ำสีม่วงเข้มพาดผ่านบนมือเป็นรอยเด่นหรา รูปร่างมันคล้ายกับนิ้วทั้งห้าที่กำลังกอบกุมมือข้างนี้อยู่

"…ได้มาเมื่อกี้น่ะ ตอนที่ใส่หน้ากาก" เขาไม่ได้อธิบายอะไรมากกว่านั้น

ไคโตะกำ-แบไล่ความปวดหนึบบนมือเบาๆระหว่างยื่นมือค้างไว้ให้คนตรงหน้าดู

เขามองอีกฝ่ายที่เอ่ยปากขอโทษอยู่อึดใจหนึ่งก่อนจะตอบไป

"…ช่างเถอะ–" แต่ก่อนที่เขาจะจบคำพูดอีกฝ่ายก็ถามขึ้นมา

"เจ็บไหม"

"…?" ไคโตะชะงักก่อนจะมองตามนิ้วคนแปลกหน้า

"อ่า นี่เหรอ" เขายกมือขึ้นแล้วพลิกไปมา มันมีรอยช้ำขึ้นเป็นรูปนิ้วที่เหมือนกำลังกุมมือเขาเอาไว้

"…ก็นิดนึง…แต่ช่างเถอะ ฉันเองก็ขอโทษด้วย" เขากลับมาสบตาคุณ ก่อนที่จะกล่าวขอโทษเช่นกัน

และสีแดงนั้นถูกรังสรรค์ ...ให้สร้างลวดลาย

ลวดลายของจิ้งจอกที่กำลังร่ำไห้
สีแดงยังคงดำเนินต่อ
วาดตัวเองเลี้ยวลดขดเข้าหากัน

คล้ายกับ [ ผิวหนังมนุษย์ที่ถูกฉีกออก ]

มันคือลวดลายของบาป
และ ‘สันดานดิบ’
ที่ใครบางคนーอาจไม่มีวันรู้

ตัวเขายังคงนิ่งงัน มือประนมอยู่อย่างนั้น
คล้ายกับรูปปั้น หรือพระคุณเจ้าในอารามศักดิ์สิทธิ์

หากแต่...ภายใต้หน้ากาก
กลับไม่เป็นเช่นนั้น

|

(แวะมา+)

"...." เขาไม่ได้ตอบคำถามแรก เพียงแค่มองหน้าแล้วเหลือบมองยางมัดผมในมือคุณ

"แปลกดีนะสำหรับคนที่มีผมยาว" เขาเอ่ย

"หันหลังสิ...อยากได้มัดสูงหรือต่ำ?" น้ำเสียงอ่อนแรง เขายังรู้สึกถึงความเจ็บปวดอยู่จางๆ