Hiç önemli değil Nihan Hanım, nezaketiniz yeterli.

Kendinizi zorunda hissetmenizi istemem. Daha sonra müsait olunca aklınıza konu ile alakalı kitap önerisi bile gelse olur.

Kendinize dikkat edin. 🖐🏻🙏🏻

5. Bu noktada gerçek bir yüzleşme yoksa, sanatçı o noktaya yükselemiyorsa onu tutan sadece sanatıyla kendini ifade etmeye devam etmek midir? Yani süreklilikle tutunmak ve handikabından kurtulmak? (Burada soru sorma ritmim düştü. İç konuşmalarımı biraz buraya boca etmişim gibi oldu, kusura bakmayın.)

Postun altında çok alakasız durmasın diye:

4. Mesela buradaki müziği dinlerken zihnim melodi ve ritmi takip ederek bazı duygulardan sıyrılıyor, gevşiyorum ve bazı duyguları da takip ediyor. İşte yükten kurtuldum. Eserin sahibi ise her notayı yazarken bir ifade anı yani rahatlama yaşıyor.

3. Sanatın her dalının sağaltım yapıp sanatçıyı eseriyle huzurlu tuttuğuna inanıyorum fakat sanatın sizce hangi dalı sağaltımdan da ileri giderek köklü bir yüzleşmeye vesile oluyor dersiniz? Mesela bunun başlı başına yazarlık olduğunu düşünür müsünüz? Ya da başka dallar? Teşekkürler, selamlar.

2. Biz psikoterapideki yüzleşmelerde sağaltımın sadece işin bir yönü olduğunu biliyoruz. Yani misal utançlarını anlatarak sağlanan bir sağaltım yaşama hali. Fakat bunun üzerine karşılıklı konuşmalar, psikoterapi ile daha derine inilir. Benim sorum sanat üzerineydi.

1. Nihan Hanım merhaba. Sanatın psikolojik sağaltım katmanları ve imkânları üzerine bir soru sormak istiyorum. Mesela resim sanatı, ressamın direkt ruh halini yansıtırken sağaltımını da yaşadığı bir sanat dalı fakat burada travmatik enerjiyi örtük olarak yansıtarak sağaltım sağlanıyor.

O en iyisi zaten hocam, afiyet şeker olsun.

Yazılarınızı çok beğeniyorum. Yazdıkça adım adım açılan, her bir cümle birbirini takip eden, hep bağlamda kalan ve sanki siz yazdıkça sizi de iyileştiren, yazarken iyileştiğinize tanık olduğumuz ve tabii bize de ilham verdiğiniz bir, çok güzel yazma biçiminiz var. Kaleminize sağlık tekrardan.

Şu da var ilişki nasıl yüzleştirici ise muhtemelen çocuk-ebeveyn ilişkisi çok daha fazla yüzleştirici çünkü çocuk sünger gibi ailede ne görürse alıyor ve hareket haline geçince bunları yansıtıyor. Okulda sakin çocuk da anne babasını yansıtmış olur, zorba çocuk da anne babasını yansıtmış olur gibi.

Hayırlı olsun, ne güzel. (inşirah düsturu)

Bu düşünce alışkanlığı önemli bir zihinsel oyun. İnsanı anlık gelen duygusal yüklerden kurtarıyor ve şükran duyma moduna alıyor. Duygusal yük yıkıcı bir şekilde bizi işlevsiz kılacaksa bu alışkanlık zorunlu ve sizin verdiğiniz bir ufacık örnekti ama zaten bu ufaklıklar hayatımızı oluşturmuyor mu?

Jim Carrey