【 自在 夜月 |Yozuki Jizai | 1 年】💥🍝
-Dm(24hr.)✅(บวกได้ตลอด)
DOC: urlkub.co/0nbFkb
จิไซหยุดเดินใต้ต้นซากุระที่กำลังร่วงหล่น เธอหันไปสบตาเดซี่แล้วยื่นนิ้วก้อยออกมาด้วยท่าทีประหม่าแต่จริงใจ
"คุณเดซี่... ขอบคุณที่ทักกันนะคะ ถ้าไม่รังเกียจ เรามา เป็นเพื่อนกันจริงๆ ตั้งแต่วันนี้เลยได้ไหม? มีอะไรก็มาแชร์กันนะ!"
จิไซหยุดเดินใต้ต้นซากุระที่กำลังร่วงหล่น เธอหันไปสบตาเดซี่แล้วยื่นนิ้วก้อยออกมาด้วยท่าทีประหม่าแต่จริงใจ
"คุณเดซี่... ขอบคุณที่ทักกันนะคะ ถ้าไม่รังเกียจ เรามา เป็นเพื่อนกันจริงๆ ตั้งแต่วันนี้เลยได้ไหม? มีอะไรก็มาแชร์กันนะ!"
จิไซยิ้มกว้างจนตาปิด ความรู้สึกหม่นหมองเมื่อครู่ปลิวหายไปทันทีที่ได้ยินคำตอบตกลง ทั้งคู่ก้าวเดินเคียงข้างกันออกจากตึก
"ขอบคุณนะคะที่เรียกชื่อฉัน ถึงจะออกเสียงยากไปนิดแต่ฟังแล้วน่ารักดีค่ะ"
จิไซหัวเราะเบาๆ พลางชวนคุยต่อเมื่อทั้งคู่เดินมาหยุดอยู่ใต้ต้นซากุระต้นใหญ่ที่กำลังออกดอกสะพรั่ง
จิไซยิ้มกว้างจนตาปิด ความรู้สึกหม่นหมองเมื่อครู่ปลิวหายไปทันทีที่ได้ยินคำตอบตกลง ทั้งคู่ก้าวเดินเคียงข้างกันออกจากตึก
"ขอบคุณนะคะที่เรียกชื่อฉัน ถึงจะออกเสียงยากไปนิดแต่ฟังแล้วน่ารักดีค่ะ"
จิไซหัวเราะเบาๆ พลางชวนคุยต่อเมื่อทั้งคู่เดินมาหยุดอยู่ใต้ต้นซากุระต้นใหญ่ที่กำลังออกดอกสะพรั่ง
หญิงสาวเซไปเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา
"ไม่เป็นไรค่ะ คุณดูเหนื่อยๆ นะ"
เมื่อเห็นเหงื่อที่ซึมตามไรผมและท่าทางกระวนกระวาย ฉันจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดในกระเป๋ายื่นให้
"ซับหน้าหน่อยไหมคะ? พักสักนิดเถอะ ท่าทางคุณดูไม่ค่อยโอเคเลย"
เธอส่งยิ้มให้หวังจะช่วยลดความตึงเครียดในใจของเขาได้บ้าง
หญิงสาวเซไปเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา
"ไม่เป็นไรค่ะ คุณดูเหนื่อยๆ นะ"
เมื่อเห็นเหงื่อที่ซึมตามไรผมและท่าทางกระวนกระวาย ฉันจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดในกระเป๋ายื่นให้
"ซับหน้าหน่อยไหมคะ? พักสักนิดเถอะ ท่าทางคุณดูไม่ค่อยโอเคเลย"
เธอส่งยิ้มให้หวังจะช่วยลดความตึงเครียดในใจของเขาได้บ้าง
เธอตอบพลางเกาแก้มแก้เขิน
"จริงๆ ก็แอบหนักใจนิดหน่อยค่ะ เพราะยังไม่ค่อยชินเลย แต่พอเดซี่เข้ามาทักแบบนี้ ก็รู้สึกเหมือนได้เพื่อนคนแรกเลยล่ะ"
เธอมองชุดนักเรียนม.ปลายที่ยังดูใหม่เอี่ยมของทั้งคู่แล้วนึกอะไรบางอย่างออก
"นี่... ถ้ายังไม่รีบไปไหนเดินสำรวจโรงเรียนด้วยกันไหมคะ? ฉันอยากรู้ว่าที่นี่มีอะไรบ้างน่ะค่ะ"
เธอตอบพลางเกาแก้มแก้เขิน
"จริงๆ ก็แอบหนักใจนิดหน่อยค่ะ เพราะยังไม่ค่อยชินเลย แต่พอเดซี่เข้ามาทักแบบนี้ ก็รู้สึกเหมือนได้เพื่อนคนแรกเลยล่ะ"
เธอมองชุดนักเรียนม.ปลายที่ยังดูใหม่เอี่ยมของทั้งคู่แล้วนึกอะไรบางอย่างออก
"นี่... ถ้ายังไม่รีบไปไหนเดินสำรวจโรงเรียนด้วยกันไหมคะ? ฉันอยากรู้ว่าที่นี่มีอะไรบ้างน่ะค่ะ"
เธอกระพริบตาเรียกสติพลางหันมองมือเล็กๆ ที่เพิ่งผละออก ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้ความหม่นหมองในใจทุเลาลงอย่างน่าประหลาด
"ขอบคุณที่เข้ามาทักนะคะ... พอดีบรรยากาศหลังปฐมนิเทศมันชวนให้คิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะค่ะ"
เธอสังเกตุสีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูกังวลเล็กน้อยจึงเอ่ยถามออกไป
" แล้วคุณล่ะคะ? ชื่อ....?เอาเป็นว่า งานวันนี้เป็นยังไงบ้างคะ หนักหนาสำหรับคุณหรือเปล่า? "
เธอกระพริบตาเรียกสติพลางหันมองมือเล็กๆ ที่เพิ่งผละออก ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้ความหม่นหมองในใจทุเลาลงอย่างน่าประหลาด
"ขอบคุณที่เข้ามาทักนะคะ... พอดีบรรยากาศหลังปฐมนิเทศมันชวนให้คิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะค่ะ"
เธอสังเกตุสีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูกังวลเล็กน้อยจึงเอ่ยถามออกไป
" แล้วคุณล่ะคะ? ชื่อ....?เอาเป็นว่า งานวันนี้เป็นยังไงบ้างคะ หนักหนาสำหรับคุณหรือเปล่า? "
"ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะคุณเรนจิ... ฉันแค่ไม่อยากเห็นใครต้องฝืนน่ะค่ะ"
เธอก้มลงเก็บผ้าเช็ดหน้าเบาๆ หันไปมองคนตรงหน้าและยกยิ้มขึ้น
"ไม่ได้อยากรู้อะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ แค่คิดว่าถ้าคุณมีชื่อให้เรียก... เราก็คงไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกันแล้วใช่ไหมคะ?"
"ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะคุณเรนจิ... ฉันแค่ไม่อยากเห็นใครต้องฝืนน่ะค่ะ"
เธอก้มลงเก็บผ้าเช็ดหน้าเบาๆ หันไปมองคนตรงหน้าและยกยิ้มขึ้น
"ไม่ได้อยากรู้อะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ แค่คิดว่าถ้าคุณมีชื่อให้เรียก... เราก็คงไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกันแล้วใช่ไหมคะ?"