yıllardır hayatımda ilerleyen bir süreç yok. başkasının hayatının ilerlemesini görmek bile geriyor, film izleyemiyorum bu yüzden

askerde badim "neden insanları arıyorsun? içeride olan sensin. ben ailem dışında kimsenin numarasını kaydetmeden geldim." demişti. haklılığı içimi huzursuz ediyor. insanları 30 kere aradıysam 2 kere de onlar beni aramıştır

askere gidiyorum, eylül’de görüşürüz. bornova’da ilk gördüğüm kırtasiyeden sevk belgemi çıkarttım. bir tane de not defteri aldım. kafam attığımda, düşünceler durmadığında ya microblog sitelerine ya da arkadaşlarıma (her zaman cevap vermeseler de) yazarım. mecbur birazcık da kağıda dökeceğiz.

napıyonuz lan mutsuz insanlar

rahmetli dedem 10 yaşında karabük'te karakola gitmiş. "ben istanbul'a gitmek istiyorum" diyip fikirtepe'ye gelmiş, köşkte bahçıvanlık yapmış. 17 yaşında ailemize apartman olacak arsayı amcasının üstünden satın almış. ben 22 yaşındayım ve aile evinden ayrılıp kirada yaşamayı bile hayal edemiyorum

yaklaşık 3 hafta önce iğneada'dan dönüş yolunda bir benzincide durduk. kahvelerimizi aldık, dışarıya geçtik. yan masadan boş sandalye aldıktan hemen sonra o masadan adımla seslenildi. 10 yıldır görmediğim anaokulu-ilkokul-ortaokul arkadaşım alper yan masamızdaymış. halasıyla araba bakmaya gidiyormuş

merhaba, twitter'da içimi dökmek için yeteri kadar anonim değilim. anasayfayı kirleten haber sayfaları alıntıları gelmediği sürece buradayım. biz bu microblogging işinin hastasıyız...