จิ่งเริ่น
bsky.app/profile/im-v...

ลมหายใจขาดช่วง อากาศทั้งหมดถูกแย่งชิง

ของเหลวใสไหลเลอะเปรอะผ้าปูที่นอน ดวงตาเหลือกลอย ก่อนสติจะสูญสิ้น กลับสู่วัฎสงสาร รอคอยเวลาเพียงชั่วครู่ เพื่อกลับมาเกิดใหม่

" อย่างไรท่านก็ไม่มีทางดับสูญ เช่นนั้น จนกว่าจะตายตกไป ท่านจะเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว "

ปลายลิ้นที่สอดเข้าไปรุกล้ำ ถูกป้องกันจากคมเขี้ยวด้วยอุ้งมือสิงห์ที่ยกบีบกรามอีกฝ่ายไม่ยอมให้ตอบโต้

เป็นความป่าเถื่อนที่แสดงออกแค่ชั่วครู่ แต่เริ่นก็รู้ดีว่า หากขัดขืน คนตรงหน้าสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้มากนัก อยู่ไม่สู้ตายเป็นอย่างไร ร่างกายนี้รับรู้เป็นอย่างดี

ปลายหางตาฉ่ำแฉะจากการขาดอากาศ ระบายแต่งแต้มสีเลือดฝาดดูน่ามอง ปลายเล็บจิกทึ้งลงบนลาดไหล่ ไล้ขรูดไปตามแผ่นหลัง

ไล้จุมพิตไปตามแผลเป็น ลากลิ้นเลียผ่านร่องรอยบุ๋มตามผิวเนื้อ

เวลานั้นถึงได้มีคนอดรนทนไม่ได้ สุดท้ายกระชากกลุ่มก้อนสีขาวพองฟูเสียเต็มมือ

น่าหงุดหงิดใจกว่าเดิมที่เจ้าโง่เง่าตรงหน้าทำเพียงแค่ส่งยิ้มหวานให้ดั่งคนที่ได้รับความสนใจ

จิ่งหยวนขยับใบหน้าเข้าใกล้ เรี่ยวแรงของอดีตช่างตีดาบคงไม่อาจสู้ศิษย์เอกของปรมจารย์ดาบ

ริมฝีปากถูกครอบครอง ลมหายใจถูกช่วงชิง

ดวงตาปรือปรอย ง่วงซึม จวบจนกระทั่งเห็นแพขนตาสีดำสนิทสั่นไหวแผ่วเบา

เรียวคิ้วสีขนกาขมวดเข้าเป็นปม มองจ้องชายหน้าเหม็นบนตัก หยดแต้มหมึกที่หางตายิ่งพินิจดูยิ่งชวนให้รำคาญใจ

" เกอๆ ท่านหนีจากข้าไปไม่ได้ "

น้ำเสียงเฉื่อยชา รอยยิ้มเรียบเรื่อย หากไม่พินิจจากเรื่องที่พูด คงไม่ต่างจากบทสนทนาเรื่อยเฉื่อยทั่วไป

เส้นไหมสีขาวสยายกว้างอย่างขี้เกียจ ผินใบหน้าเจ้าของเข้าหาหน้าท้อง

จิ่งเริ่น
bsky.app/profile/im-v...