بچه که بودم میخواستم ابر شوم. از لبه کوه دِراک پرواز کنم و روی باغ‌های خرمالو‌ی قصرالدشت ببارم. بعد‌ها از سرم افتاد و هروقت پرسیدن ابر شدی؟ گفتم نه، قلوه سنگی ساکت، صبور و تسلیم در شب ‌های کوهستانی بابا‌کوهی شدم، کنار نیمکتی مُشرف به “حافظیه”.

دیشب خواب دیدم توی نمک‌زار جاده سیرجان؛ با دختری که نمی‌شناختم می‌رقصیدم؛ باد توی موهاش پناه گرفته بود؛ دامنش چسبیده بود به ساق پاش. می‌خندید، گفتم منو می‌شناسی؟ خندید، گفت مهمه؟ گفتم نه! گفت پس دستتو بذار دور کمرم سرتو بذار روی شانه‌هام و حافظ بخون!

گفتم:

“چو گَرد در پی‌اش اُفتم؛
چو باد بُگریزد”

و تو در میان غزل‌های سعدی و حافظ می‌خَندی؛ می‌رَقصی؛ می‌دَوی؛ می‌‌وَزی؛ و من چه حریصانه مشغول به خواندن و زندگی‌کردن توام.

دور از رخِ تو،
چشمِ مرا نور نماندست!

#حافظ

مرا روزی مباد آن دَم که بی یادِ تو بنشینم

#حافظ

هرگزم نقشِ تو،
از لوحِ دل و جان نَرَوَد

#حافظ

برای ‌یه جفت قمری لانه ساختم و امروز دیدم دارن با چوپ پرش میکنن که بعدش هم تخم بذارن و جوجه کنه و این صوبتا…

مرا مهرِ سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

#حافظ

بفرمایید شیراز نیمه بارونی:))

دانی که چیست دولت؟
دیدار یار دیدن
دیدار یار دیدن
دیدار یار دیدن
دیدار یار دیدن

حافظ

شیخم به طنز گفت: حرام است، مِی، مَخور

گفتم به چشم، گوش به هر خَر نمیکنم

مباش در پي آزار و هر چه خواهي کن
که در شريعت ما غير از اين گناهي نيست

مِی به خمخانه به جوش آمد و مِی باید خواست