"ดอกไม้นี้ผ่านการให้พรแล้วค่ะ" ชาร์ลีนอธิบายเพิ่มเล็กน้อย "เป็นพรที่ขอให้ผู้รับนั้น ได้มีความสุขและมีความรักที่ดี ให้ได้พบคู่ที่ทำให้อยากรู้ด้วยกันไปตลอดชีวิต"

"แต่เครื่องรางนี้จะได้ผลดี หากผู้ที่รับมันไป มีความตั้งใจ และมีความเชื่อว่าคนจะได้พบเจอเรื่องราวนั้นด้วย"

"และฉันขอให้พี่สาวได้พบความรักแบบนั้นนะคะ
ความรักที่งดงาม
ความรักที่ทำให้พี่สาวมีความสุข
ความรักที่อยากอยู่เคียงคู่"

(ขอบคุณค่า🤏🏻🤍🤍)

(คิกคิก)

"...แฮปปี้เบิร์ธเดย์..ทู..ยู"

สิ้นเสียงร้องประโยคสุดท้ายเขาก็ส่งสายตาหวานไปให้มาฮาล

"พี่อธิษฐานรึยังครับ" คำถามสั้นๆเอ่ยออกไปเพราะก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่ามาฮาลนั่งทำอะไรอยู่ และไม่แน่ใจว่าการมาทำแบบนี้จะดูแปลกรึเปล่า

ทว่าแสงเทียนที่กำลังจะมอดดับไปเพราะเทียนเล่มน้อยกำลังจะละลายหมดลงโดยไร้ซึ่งคำขอมันช่างน่าเสียดายเหลือเกิน

"ข้าจะอธิษฐานให้พี่ด้วยเหมือนกัน เรามาอธิษฐานด้วยกันนะครับ"

"เจอแล้ว!" สายตาแวววาวที่สะท้อนกับแสงเทียนในยามท้องฟ้ามืด ย่างก้าวเล็กเดินตรงไปหามาฮาลคล้ายกับว่าเจอคนที่กำลังตามหา

"พี่ครับ ทำไมมาอยู่ตรงนี้ ข้าหาพี่ไปทั่ว" คำพูดแกมบ่นออกมาจากปากเซอร์เรียส แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็บ่งบอกว่าตนดีใจที่ได้เจอ

และเมื่อเห็นเค้กที่อยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายยังไม่ถูกดับเทียน คนตัวเล็กจึงถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆและเริ่มเอ่ยร้องเพลงที่เหมาะสำหรับวันแบบนี้
+

หลังจากจบการอธิบายเรื่องไซเรน เบสเตียห์ก็มองเฮทตี้ที่ลงน้ำไปก่อน พลางแอบขำนิดหน่อยตอนเห็นท่าทางตอนอีกคนเกาะขอบสระนั่น

และก่อนที่ตนจะหย่อนตัวตามลงไปในน้ำ สัมผัสอุ่นจากมือของเพื่อนสนิทก็วางทาบลงบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา พร้อมเสียงร้องที่หวานละมุนจนแทบลืมหายใจ..

'Come seek us where our voices sound...

We cannot sing above the ground...'

+

“ไม่มีทางอื่นเลยหรือ?”

”ต้องแต่งงาน แล้วก็อยู่รับใช้ศาสนาไปแบบนั้นอย่างเดียวน่ะเหรอ?“

เจเรเมียกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ในขณะที่คนเดินผ่านไปมา เขาก็ยังคงยืนนิ่งจดจ้องคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้น

“…เป็นฉันได้ไหม ชาร์ลีน”

ไม่อยากให้เธอต้องพึ่งดวงชะตา หรือโดนทำนายอนาคตอีกแล้ว

“ถ้าเธอไม่ได้คิดจะมีใคร”

“…”

“แต่งงานกับฉันไหม”

”จะศาสนจักรหรืออะไร ฉันก็จะปกป้องเธอเอง“

”แต่ถ้าไม่ชอบก็…“ ใบหน้าแต้มรอยยิ้มขณะที่ปริปากเอ่ยออกมา

”ก็ทิ้งมันไปเถอะค่ะ“ หญิงสาวไหวไหล่ราวไม่ได้ใส่ใจอะไร และไม่คิดที่จะอธิบายอะไรต่อเพิ่มเติม เพราะเธอไม่คิดว่ามีอะไรจำเป็นจะต้องอธิบายให้อีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ

เขาชะงักเล็กน้อยกับท่าทางสบาย ๆ ของอีกฝ่ายเป็นธรรมชาติราวกับอยู่บนพื้นดินจริง ๆ

เซอร์เรียสหลุบตามองต่ำลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบเบา ๆ

“แค่…อยากลองกางปีกดูน่ะครับ”

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองท้องฟ้าเหนือหัว

“เห็นว่าท้องฟ้าเวลานี้เงียบดี เลยคิดว่าน่าจะเหมาะครับ”

คำพูดสุดท้ายจางลงตามเสียงลม แต่ก็ปิดบังไม่ได้ว่าในคำพูดมีแววประหม่าและเขินอายเจืออยู่ชัดเจน