เอโตะขยับสายตาตามมือที่ลูบแผลตรงลำคอของอีกฝ่ายเพียงชั่วครู่ ก่อนจะละสายตาลงอย่างสุภาพ ไม่ได้จ้องซ้ำ

"ห้องB... ถ้าเป็นปี3ก็แสดงว่าเราจะได้อยู่ห้องเดียวกันใช่ไหมครับ ผมเองก็อยู่ปี3ห้องBด้วย"

เขาเบิกตากว้างอย่างมีความหวัง ก่อนจะกล่าว

“ถ้าได้อยู่ห้องเดียวกันจริงๆก็คงดีครับ อย่างน้อยก็คงไม่ต้องเริ่มจากศูนย์คนเดียว”

ได้ยินดังนั้นก็ชื่นใจ ยิ้มระรื่นใหญ่

"ไม่รู้เหมือนกันครับว่าทำได้ยังไง คงจะเป็นพรสวรรค์ล่ะมั้ง ฮ่ะฮ่ะ ดีใจที่ชอบครับ"

เขาเอ่ยเสียงซื่อ พลางลูบหลังหัวเบาๆ ก็เรื่องใช้ฝีมือนี่เขาถนัดล่ะนะ แม้จะยังไม่ทราบที่มาก็ตาม

คำชมนั้นคงจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดทางใจจากเหตุการณ์ก่อนหน้าไปไม่มากก็น้อยเลย

"ว่าแต่.. คุณโยรุฮาระอยู่ปีไหนห้องไหนครับ"

"คุณ.. คนที่นั่งข้างกันในอาคารนี่ อากาศดีจริงๆนะครับ"

ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นผู้ทักทายมาก่อนแล้ว มีหรือที่เขาจะไม่ตอบโต้อะไรเลย

"คิดว่าที่นี่ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ไหม"

เขายืนอยู่ไม่ไกลจากอีกฝ่ายมากนัก แต่ก็ไม่ได้สบตากันตรงๆ คำถามนั้นดูเหมือนจะเป็นคำถามลอยๆที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหันหน้ากลับมามองกันตรงๆอีกครั้ง

"จำผมได้ไหมครับ ผมคนที่นั่งข้างๆคุณ"

หลังจากนั้นเขาไม่ได้รีบพูดต่อทันที ปล่อยให้ความเงียบแทรกซึมเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติ

“ถ้าวันหนึ่ง ภาพเหล่านั้นเป็นความทรงจำของเราจริงๆ ถ้ามันเริ่มทำให้รู้สึกเจ็บขึ้นมาจริงๆ คุณคิดว่าตัวเองจะรับมือยังไงเหรอครับ”

เขาถามเหมือนต้องการแนวทาง เอโตะไม่ได้มองหน้าเพื่อรอคำตอบ เพียงยืนอยู่ตรงนั้น เปิดพื้นที่ให้คำถามลอยค้าง

เขาพยักหน้าเบาๆ ตั้งใจฟังทุกคำพูด เอโตะฟังจนอีกฝ่ายพูดจบโดยไม่แทรกคำใดๆ

"ก็จริงอย่างว่าครับ ได้เห็นภาพสุดท้ายของตัวเองก่อนตายนี่ ราวกับอยู่ในละครแหนะ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมเผยความรู้สึกของตัวเองออกมาเล็กน้อย

“ผมเองกลับมองแบบนั้นไม่ได้เลย ถึงจะอยากก็ตาม ไม่รู้ว่าเป็นของจริงไหม แต่เหมือนจะเผลอเชื่อไปแล้วน่ะครับ”

(+)

"...?"

เขาไม่รู้หรอกว่าเป็นเพราะอะไรทำไมอีกฝ่ายถึงอยากให้เขาลงบันไดไปก่อน แต่ดูจากท่าทีแล้วก็เดาๆได้ว่าเธออาจจะกลัวการลงบันไดก็ได้

"จะจับแขนเสื้อผมระหว่างลงบันไดก็ได้นะครับ ผมไม่ถือ"

ว่าจบก็เดินลงบันไดให้ดูก่อนตามคำขอก่อนจะขึ้นบันไดอีกครั้งเพื่อมารับเธอ

เอโตะไม่ได้เชื่อทั้งหมด แต่ไม่ว่าจะจริงหรือโกหก เขาก็ยังให้ความสำคัญกับเรื่องราวนั้นอยู่ดี เขามีวิธีรับมือของตัวเอง

หากได้รู้จักกันมากกว่านี้ เขาอาจจะได้รู้เกี่ยวกับอีกฝ่ายมากขึ้นก็ได้ สักวันความจริงก็คงจะเปิดเผยออกมาเอง

"จะว่าไปแล้ว คุณชื่ออะไรครับ เกือบลืมถามไปเลยแฮะ"

"ถ้าไม่รังเกียจ มาเป็นเพื่อนกับผมไหม"

"งั้นเหรอ นั่นน่าเศร้ามากๆเลย..."

เอโตะโฟกัสที่การสูญเสียมากกว่าความจริงว่าอีกฝ่ายโกหกหรือไม่ เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ

“ไม่ใช่ทุกคนจะพูดเรื่องแบบนั้นได้ง่ายๆ ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะครับ เจอเรื่องเลวร้ายแบบนั้นมา แต่ยังร่าเริงได้”

“ผมว่าไม่ใช่ใครก็ทำได้ง่ายๆหรอกครับ ผมเองก็อยากทำได้อย่างงั้นได้บ้างนะ”

เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เหมือนออกแนวอิจฉานิดๆ

(+)

เอโตะชะงักหลังได้ยินคำถาม

“ครับ.. ทุกอย่างที่นี่ดูแปลก เรื่องหน้ากากก็ด้วย ผมกังวลเรื่องนั้นอยู่ ผมเลยแยกตัวมาเดินคิดๆดูว่าจะทำยังไงต่อดี“

”แต่ก็ดีใจที่ได้เพื่อนเพิ่มครับ ว่าแต่คุณโทคิฮะเป็นยังไงบ้างครับ“

เอโตะก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนเอ่ยเรียก

“โรโดส— เอ่อ โรสุ…รอส”

ด้วยนิสัยติดเรียกนามสกุล เขาจึงพยายามจะออกเสียงชื่อที่ดูเหมือนภาษาต่างประเทศดู

“ขอโทษนะครับ ผมออกเสียงผิดสินะ”

เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย สีหน้าจริงจังแต่ไม่กดดัน

“ถ้าอย่างงั้น ขออนุญาตเรียกโทคิฮะนะครับ”

เขาลูบหลังคอเบาๆ ไม่ค่อยชินกับการเรียกคนเพิ่งรู้จักด้วยชื่อนัก

(+)

”ครับ“

เขายังคงแอบกลุ้มใจกับเรื่องก่อนหน้านิดๆ แต่ก็ตัดสินใจเล่าออกไปโดยไร้ซึ่งความระแวง ไม่แม้แต่จะสงสัยอะไรในตัวอีกฝ่ายเลย

“ตอนปฐมนิเทศน่ะครับ ผมไม่กล้าลงลึกนัก แต่ผมได้ยินเสียงกระซิบประหลาดๆกับเห็นภาพที่ไม่น่าเห็นครับ“

เอโตะหันไปทิศอื่น สายตาของเขาเหลือบมองมือที่เต็มไปด้วยรอยไหม้ของตัวเอง ก่อนจะพูดต่อ

”คุณเจออะไรแบบนั้นมาเหมือนกันมั้ยครับ..“

ไม่ทันไร เอโตะก็มัดผมให้อีกฝ่ายเสร็จแล้ว แต่ดันเป็นทรงเปียเนี่ยสิ ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจจะแกล้งเพื่อทำให้อารมณ์ขึ้นหรือเพราะซื่อเกินไปกันแน่

“เป็นไงบ้างครับ ถ้าไม่ชอบก็ให้ผมแก้เป็นทรงหางม้าตามที่คุณต้องการได้นะ”

เขาก้มตัวลงถามอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล แววตาดูภาคภูมิใจในผลงาน

“ทรงอื่นก็ได้สินะ งั้นขออนุญาตนะครับ”

เอโตะใช้มือหยาบของเขาค่อยๆช้อนผมขึ้นมาถักอย่างเบามือ และระหว่างนั้นเขาก็พูดคุยไปด้วย แม้จะผ่านเรื่องเลวร้ายมา แต่เขากลับทำเหมือนไม่เป็นอะไรเลย

“ผม คันซากิ เอโตะ ครับ อยู่ปี3ห้องB ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณโยรุฮาระ”

”เรียบร้อยครับ“

(+)

(แวะมาบวกด้วยค่ะ🫴)

“อ่า.. ผมสบายดีขึ้นมากแล้วครับ“

ยังไม่ทันที่จะได้รู้จักอีกฝ่าย เขาก็ตอบรับคำขอมาก่อนแล้ว

“ได้ครับ คุณ..อยากได้ทรงไหนเป็นพิเศษไหมครับ รู้สึกเหมือนผมจะทำได้หลายทรงแฮะ”

พูดจบก็ก้าวไปด้านหลังพร้อมขอยางจากคนตรงหน้า

“จะว่าไป คุณเป็นไงบ้างครับ? สบายดีขึ้นเหมือนกันไหม”

( แว้บมาลงชินดันค่ะ เกือบลืมเลย )

เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูเป็นห่วงมากขนาดนี้ก็แอบตกใจไม่น้อย

“ฮ่ะๆ ผมไม่กลัวมากหรอกครับ ไม่ต้องห่วง“

น่าแปลกใจที่เธอไม่ยิ้มเลย แต่เขากลับรู้สึกเหมือนว่ากำลังเห็นเธอมีความสุขอยู่

เอโตะเบิกตากว้างทันทีหลังจากที่อีกฝ่ายไม่รังเกียจที่จะมาเป็นเพื่อนเขา และเขาก็ตอบรับคำเชิญชวนอย่างไม่ลังเล

“แน่นอนครับ ไปกันเถอะ”

ระหว่างนี้เขาก็พยายามชวนอีกฝ่ายคุยด้วยทักษะมนุษย์สัมพันธ์ที่แทบจะติดลบของเขา—

เขาค่อยๆหันไปทางต้นเสียง ก่อนจะกล่าวทักทายกลับไปด้วยท่าทีสุภาพๆ

“สวัสดีครับ”

”ผม คันซากิ เอโตะ ครับ เรียกได้ตามสะดวก คุณชื่ออะไรครับ?“

นับว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อยที่อีกฝ่ายเป็นคนเข้ามาทักก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องใช้เวลาทำใจอยู่นาน กว่าจะกล้าเดินเข้าไปทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่สักคน

“อื้ม.. พอดีผมว่าง เลยมาหาอะไรทำให้สงบใจอย่างการเดินเล่นน่ะครับ คุณก็มาสำรวจคนเดียวหรอ“

“คุณคือ..”

เอโตะถามออกไปทันที หลังจากเจอชายหนุ่มแปลกหน้าที่สวมกักคุรันเช่นเดียวกับเขาเข้ามาทัก

สำหรับเขาแล้ว ท่าทีของอีกฝ่ายดูค่อนข้างเป็นมิตร ไม่น่ามีพิษมีภัยอะไร เขาเลยตัดสินใจเป็นฝ่ายแนะนำตัวไปก่อน

“ผม คันซากิ เอโตะ ครับ ผมไม่เป็นไรนักหรอก“

เขามองมือที่อีกฝ่ายยื่นมาด้วยสีหน้างงๆราวกับไม่รู้ว่าเขาต้องทำอะไรต่อ

“?”

( ต่อโรลตั้งแต่ตรงนี้ได้เลยนะคะ!🫴🏻 )

หลังพิธีปฐมนิเทศสิ้นสุดลง เขาเดินออกมาพร้อมกับคนอื่นๆก่อนจะแยกตัวไปเพียงลำพัง เดินสำรวจรอบๆอย่างไร้จุดหมาย ความหวาดกลัวก่อนหน้านั้นถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน

ขณะเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ไม่นานนักสายตาของเขาก็ไปสบเข้ากับใครบางคนที่อยู่ไม่ไกลนัก เพียงชั่วครู่ก่อนที่เขาจะละสายตาออกมา บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ เปิดโอกาสให้ใครก็ตามจะเป็นฝ่ายเริ่มต้นการพบกันครั้งแรกได้ตามใจเลือก

คันซากิ เอโตะ กัดฟันแน่น ฝืนปฏิบัติตามขั้นตอนของพิธีต่อไปโดยไม่ขัดคำสั่งใดๆ ใจยังเต็มไปด้วยความคลางแคลงและหวังให้พิธีปฐมนิเทศนี้จบลงโดยเร็ว

ทันใดนั้น ภาพปริศนาก็ผุดขึ้นในความคิด ร่างของเขานอนจมกองเลือด ท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ และในเสี้ยววินาทีนั้น เขาก็เข้าใจว่า…ตนเองได้ตายไปแล้ว และนั่นคงเป็นที่มาของรอยแผลไหม้ทั่วทั้งแขนของเขา

(+)