|| 神崎 叡人 — Kanzaki Eito
|| Y.3 B | ■■■■ | 🇯🇵🇻🇳
DOC : https://docs.google.com/document/d/1ArH-atVa-uNYddpT5ROJI0jQyKuazWadTivqeFvyAr0/edit?usp=drivesdk
C0/RP DM24/7 📮 (ผปค.แอคทีฟช่วงเย็น-ดึก)
#SKZ_Commu
————
“เรื่องนี้ผมยังไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลยนะ”
神崎 叡人 | คันซากิ เอโตะ | Y.3 | 🇯🇵🇻🇳
◜︎ D0c : docs.google.com/document/d/1...
————
C0/RO DM24/7 ผู้ปกครองค่อนข้างเฟรนลี่ ทักมาเล่นได้เสมอค่ะ !
#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
冬里 希望矢 | ฟุยุซาโตะ คิโบวยะ
175 - Y3-A
⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄
"ทำไมถึงชอบยิ้ม ?"
"เอ๊— แล้วมีเหตุผลข้อไหนที่ห้ามไม่ให้เรายิ้มล่ะครับ"
"เนอะ"
⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄
Co/Role dm - 24/7
Doc in bio
冬里 希望矢 | ฟุยุซาโตะ คิโบวยะ
175 - Y3-A
⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄
"ทำไมถึงชอบยิ้ม ?"
"เอ๊— แล้วมีเหตุผลข้อไหนที่ห้ามไม่ให้เรายิ้มล่ะครับ"
"เนอะ"
⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄⋄
Co/Role dm - 24/7
Doc in bio
Tw. Blood
; โรลเปิด
ท่ามกลางแรงกดดัน ความสงสัยใคร่รู้ของเด็กหนุ่ม สิ่งที่เลือกเผชิญล้วนแล้วนแต่เป็นความต้องการของเขาทั้งสิ้น
เขาไม่รู้อะไรเลย นอกจากชื่อ
กับ เขามักจะทำตามใจตัวเอง
ทำสิ่งต่างๆ
และ
ในความคิด
จนมาถึงจุดนี้จุดที่ตรงหน้าเป็นเพียงหน้ากากที่ต้องสวม เขาลังเล แต่ก็สวมมันไปแล้ว
’ ฉั่บ ‘
( + )
Tw. Blood
; โรลเปิด
ท่ามกลางแรงกดดัน ความสงสัยใคร่รู้ของเด็กหนุ่ม สิ่งที่เลือกเผชิญล้วนแล้วนแต่เป็นความต้องการของเขาทั้งสิ้น
เขาไม่รู้อะไรเลย นอกจากชื่อ
กับ เขามักจะทำตามใจตัวเอง
ทำสิ่งต่างๆ
และ
ในความคิด
จนมาถึงจุดนี้จุดที่ตรงหน้าเป็นเพียงหน้ากากที่ต้องสวม เขาลังเล แต่ก็สวมมันไปแล้ว
’ ฉั่บ ‘
( + )
[เปิดโรล | แยกรูท]
ท่ามกลางความวุ่นวายและบรรยากาศกระอักกระอ่วน ชายหนถ่มผมสีขาวทรงประหลาดยืนอย่างสงบอยู่ริมกำแพง
เขาดูเป็นห่วงและเดินมาหาคุณ
“ ไม่ต้องกลัวนะ อย่าร้องเลย ไม่เป็นไรหรอก“
”ผมจะคอยอยู่ข้างๆเอง“
ชายหนุ่มพูดปลอบด้วยน้ำเสียงสดใสใจดี เขาเอื้อมมือไปหาคุณ เพื่อจะขอมือคุณมากุมใว้
[เปิดโรล | แยกรูท]
ท่ามกลางความวุ่นวายและบรรยากาศกระอักกระอ่วน ชายหนถ่มผมสีขาวทรงประหลาดยืนอย่างสงบอยู่ริมกำแพง
เขาดูเป็นห่วงและเดินมาหาคุณ
“ ไม่ต้องกลัวนะ อย่าร้องเลย ไม่เป็นไรหรอก“
”ผมจะคอยอยู่ข้างๆเอง“
ชายหนุ่มพูดปลอบด้วยน้ำเสียงสดใสใจดี เขาเอื้อมมือไปหาคุณ เพื่อจะขอมือคุณมากุมใว้
ท่ามกลางเสียงกระซิบที่ทับซ้อนกันมากมายก็มีเสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้น ฟังดูอ่อนโยนและชัดเจนกว่าเสียงไหนๆ
"ในที่สุดเธอก็มาถึง..ตามเสียงของฉันมาสิ ที่นี่เธอจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว"
ความสงบนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ไม่นานก็มีเสียงหัวเราะคิกคักที่บิดเบี้ยวตามมา เขาอดตั้งคำถามไม่ได้ว่าข้อความเมื่อครู่นั้นหมายถึงอะไรกันแน่ เป็นความจริง หรือเพียงคำลวงเพื่อปั่นหัวเขา
(+)
ท่ามกลางเสียงกระซิบที่ทับซ้อนกันมากมายก็มีเสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้น ฟังดูอ่อนโยนและชัดเจนกว่าเสียงไหนๆ
"ในที่สุดเธอก็มาถึง..ตามเสียงของฉันมาสิ ที่นี่เธอจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว"
ความสงบนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ไม่นานก็มีเสียงหัวเราะคิกคักที่บิดเบี้ยวตามมา เขาอดตั้งคำถามไม่ได้ว่าข้อความเมื่อครู่นั้นหมายถึงอะไรกันแน่ เป็นความจริง หรือเพียงคำลวงเพื่อปั่นหัวเขา
(+)
ภายใต้เสียงกระซับของฝูงชนที่ร้องไห้และโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง กลับมีประโยคที่ชายหนุ่มผมสีขาวได้ยินข้างหูชัดเจนราวกับจงใจ
[ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว!]
เสียงชายหญิง ทุ้มสูง เด็กแก่พูดปะปนกันจนยากจะแยก แต่มันนั้นทำให้ใบหน้าของเซย์ยะภายใต้หน้ากากยิ้มออกมา
(+)
ภายใต้เสียงกระซับของฝูงชนที่ร้องไห้และโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง กลับมีประโยคที่ชายหนุ่มผมสีขาวได้ยินข้างหูชัดเจนราวกับจงใจ
[ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว!]
เสียงชายหญิง ทุ้มสูง เด็กแก่พูดปะปนกันจนยากจะแยก แต่มันนั้นทำให้ใบหน้าของเซย์ยะภายใต้หน้ากากยิ้มออกมา
(+)
[ โรลเปิด | แยกรูท ]
หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ผู้คนต่างเริ่มแยกย้ายส่วนเขาที่ยังไม่ได้ไปไหนจึงสะกิดเรียก [ คุณ ] ที่อยู่แถวนั้น
" ไง เธอน่ะ "
" เป็นยังไงบ้าง? "
หนุ่มเจ้าสูงเพรียวเอ่ยทักทายคุณด้วยน้ำเสียงเริงร่าคล้ายจะชวนคุยให้รู้สึกผ่อนคลายลงหลังจากเจอพิธีปฐมนิเทศไป
เขา ? ไม่รู้สิ เขาดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเท่าไหร่เลยนะ ?
( +ได้ตามสบายเลยค่ะ🤩 )
[ โรลเปิด | แยกรูท ]
หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ผู้คนต่างเริ่มแยกย้ายส่วนเขาที่ยังไม่ได้ไปไหนจึงสะกิดเรียก [ คุณ ] ที่อยู่แถวนั้น
" ไง เธอน่ะ "
" เป็นยังไงบ้าง? "
หนุ่มเจ้าสูงเพรียวเอ่ยทักทายคุณด้วยน้ำเสียงเริงร่าคล้ายจะชวนคุยให้รู้สึกผ่อนคลายลงหลังจากเจอพิธีปฐมนิเทศไป
เขา ? ไม่รู้สิ เขาดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเท่าไหร่เลยนะ ?
( +ได้ตามสบายเลยค่ะ🤩 )
ว่ากันว่าวิธีจัดการกับเสียงน่ารำคาญคือการไม่สนใจ
“ … ”
” น่าเสียดาย ผมคงต้องขอปฏิเสธ “
เขาตอบเสียงน่ารำคาญพวกนั้นส่งท้ายก่อนเดินออกจากอาคารปฐมนิเทศ มือหนึ่งถอดหน้ากากออก สองตากวาดมองรอบ ๆ
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากยุ่งกับพวกคุณเท่าไหร่
( + ได้ค่ะ โปรดมารับเลี้ยงอินโทรไมโครซอฟต์เวิร์ดตัวนี้ )
ว่ากันว่าวิธีจัดการกับเสียงน่ารำคาญคือการไม่สนใจ
“ … ”
” น่าเสียดาย ผมคงต้องขอปฏิเสธ “
เขาตอบเสียงน่ารำคาญพวกนั้นส่งท้ายก่อนเดินออกจากอาคารปฐมนิเทศ มือหนึ่งถอดหน้ากากออก สองตากวาดมองรอบ ๆ
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากยุ่งกับพวกคุณเท่าไหร่
( + ได้ค่ะ โปรดมารับเลี้ยงอินโทรไมโครซอฟต์เวิร์ดตัวนี้ )
[ พนมมือ...และหลับตาลงเสีย ]
ยูยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียงชิดกัน เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความมืดปิดทับสายตา และในทันทีนั้นเอง เมื่อโลกทั้งใบเงียบลง เหลือเพียงจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นแรงเกินจำเป็น จนมีเสียงบางอย่างก็แทรกเข้ามา
+
[ พนมมือ...และหลับตาลงเสีย ]
ยูยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียงชิดกัน เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความมืดปิดทับสายตา และในทันทีนั้นเอง เมื่อโลกทั้งใบเงียบลง เหลือเพียงจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นแรงเกินจำเป็น จนมีเสียงบางอย่างก็แทรกเข้ามา
+
นั่นคือความโกรธแค้น หรือความห่วงใย หรือใดๆทีเขาไม่อาจรับรู้ได้ แต่อย่างหน่อยก็ทำให้เขาได้สติในความสับสนนั้น
หลังสิ้นพิธีเด็กหนุ่มก้าวเดินออกมายืนเพียงลำพัง
ภายใต้หน้าการเผยในหน้าที่เคยซ่อนไว้มันยังคงยิ้มโดยไร้สีสันใดๆ
" ไม่เข้าใจเลย ผมควรทำยังไงต่อไปดีนะ "
เขาจ้องมองลงที่หน้ากาก ถามไถ่กับอากาศโดยอาจไม่ได้คาดหวังถึงคำตอบจากสิ่งใดเลย
นั่นคือความโกรธแค้น หรือความห่วงใย หรือใดๆทีเขาไม่อาจรับรู้ได้ แต่อย่างหน่อยก็ทำให้เขาได้สติในความสับสนนั้น
หลังสิ้นพิธีเด็กหนุ่มก้าวเดินออกมายืนเพียงลำพัง
ภายใต้หน้าการเผยในหน้าที่เคยซ่อนไว้มันยังคงยิ้มโดยไร้สีสันใดๆ
" ไม่เข้าใจเลย ผมควรทำยังไงต่อไปดีนะ "
เขาจ้องมองลงที่หน้ากาก ถามไถ่กับอากาศโดยอาจไม่ได้คาดหวังถึงคำตอบจากสิ่งใดเลย
หลังพิธีประถมนิเทศ(0/2)
เสียงเหล่านั้นเสียงกระซิบมากมายที่ดังก้องในโสตประสาทแล่นไปมาดุจคลื่นสัญญาณของโทรทัศน์เก่าๆ ที่ดังพร้อมหน้าจอซ่าซ่า
'เธอไม่ควรได้รับโอกาสนี้ด้วยซ้ำ'
เสียงที่แล่นเด่นชัดจนทำให้ใบหน้าสวยซีดลงครู่หนึ่งก่อนที่ดวงกมลจะเริ่มหันมองบรรยากาศโดยรอบและเฝ้ายลผู้คนโดยไม่เข้าใจซึ่งเหตุผลด้วยซ้ำ
(ลองแวะมาเปิดโรลพร้อมเช็คการมองเห็นค่ะ)
หลังพิธีประถมนิเทศ(0/2)
เสียงเหล่านั้นเสียงกระซิบมากมายที่ดังก้องในโสตประสาทแล่นไปมาดุจคลื่นสัญญาณของโทรทัศน์เก่าๆ ที่ดังพร้อมหน้าจอซ่าซ่า
'เธอไม่ควรได้รับโอกาสนี้ด้วยซ้ำ'
เสียงที่แล่นเด่นชัดจนทำให้ใบหน้าสวยซีดลงครู่หนึ่งก่อนที่ดวงกมลจะเริ่มหันมองบรรยากาศโดยรอบและเฝ้ายลผู้คนโดยไม่เข้าใจซึ่งเหตุผลด้วยซ้ำ
(ลองแวะมาเปิดโรลพร้อมเช็คการมองเห็นค่ะ)
วันแห่งการเริ่มต้นสิ้นสุดไปแล้ว
เหลือเพียงเศษซากของสิ่งที่ผ่านมาเฉกเช่นทุกครั้ง
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ค่อยๆถูกลากมาเก็บไว้
"....ดูมีเรื่องในหัวเยอะนะ"
"ยืนอยู่ทำไมล่ะ มาช่วยฉันเก็บก่อนสิ"
วันแห่งการเริ่มต้นสิ้นสุดไปแล้ว
เหลือเพียงเศษซากของสิ่งที่ผ่านมาเฉกเช่นทุกครั้ง
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ค่อยๆถูกลากมาเก็บไว้
"....ดูมีเรื่องในหัวเยอะนะ"
"ยืนอยู่ทำไมล่ะ มาช่วยฉันเก็บก่อนสิ"
________________________
月宮 暁夜
Tsukimiya Akiya
18 years old | 172 / 66
________________________
role | dm 24/7
doc : shorturl.asia/w2j7f
________________________
月宮 暁夜
Tsukimiya Akiya
18 years old | 172 / 66
________________________
role | dm 24/7
doc : shorturl.asia/w2j7f
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง เปลือกตาปิดสนิทลง
กระทั่งลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากให้มีลวดลาย พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบจากทั่วสารทิศแทรกแซงเข้ามา จนโสตประสาทไม่อาจรับไหว
ไม่นานเสียงเหล่านั้น กลับกลายเป็นเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ปรื้มปิติ แม้กระทั่งเสียงร้องไห้
“ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว”
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง เปลือกตาปิดสนิทลง
กระทั่งลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากให้มีลวดลาย พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบจากทั่วสารทิศแทรกแซงเข้ามา จนโสตประสาทไม่อาจรับไหว
ไม่นานเสียงเหล่านั้น กลับกลายเป็นเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ปรื้มปิติ แม้กระทั่งเสียงร้องไห้
“ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว”
[ 3年 | 177/74 | ชมรมศิลปะ ]
…
♦ Doc : bio
♦ Co / Role / Talk ✓ ✓
[ 3年 | 177/74 | ชมรมศิลปะ ]
…
♦ Doc : bio
♦ Co / Role / Talk ✓ ✓
โฮมุระยืนอยู่ข้างนอกอาคารอเนกประสงค์ สถานที่ที่ซึ่งมีผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา ในมือเขาถือหน้ากากจิ้งจอกสีขาวที่บัดนี้มีลวดลายปรากฎขึ้นอย่างน่าฉงน ชายหนุ่มกลืนคำถามในสมองลงคอไปจนหมดสิ้น
มีเพียงความเงียบเท่านั้น
...ที่อยู่รอบ ๆ
หรืออาจเป็นเพราะเขาเลือกที่จะปิดหู เลิกสนใจทุกอย่างรอบกาย โฮมุระเหม่อมองไปยังที่ไกลแสนไกล ไม่ใช่อาคารไหนหรือคนใด...
โฮมุระยืนอยู่ข้างนอกอาคารอเนกประสงค์ สถานที่ที่ซึ่งมีผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา ในมือเขาถือหน้ากากจิ้งจอกสีขาวที่บัดนี้มีลวดลายปรากฎขึ้นอย่างน่าฉงน ชายหนุ่มกลืนคำถามในสมองลงคอไปจนหมดสิ้น
มีเพียงความเงียบเท่านั้น
...ที่อยู่รอบ ๆ
หรืออาจเป็นเพราะเขาเลือกที่จะปิดหู เลิกสนใจทุกอย่างรอบกาย โฮมุระเหม่อมองไปยังที่ไกลแสนไกล ไม่ใช่อาคารไหนหรือคนใด...
TW : สีแดงแสบตานิดหน่อย
*ยื่นหน้าไปดมกลิ่นคุณ*
“ไม่ถนัดเท่าไหร่เลยแฮะ ใช้ความคิดเยอะมันยุ่งยากออกนี่เนอะ!”
“…อย่าทำแบบนั้นอีกละ คราวหน้าฉันจะไม่ใจดีด้วยแล้วนะ”
__________________________
狼谷 狼牙 • คามิทานิ โรวกะ
2年 | 188/81 | ชมรมเบสบอล
——Doc : docs.google.com/document/d/1...
——(โค,เวิ่น,โรล or DM👌✅! อาจตอบกลับดีเลย์มากๆ)
TW : สีแดงแสบตานิดหน่อย
*ยื่นหน้าไปดมกลิ่นคุณ*
“ไม่ถนัดเท่าไหร่เลยแฮะ ใช้ความคิดเยอะมันยุ่งยากออกนี่เนอะ!”
“…อย่าทำแบบนั้นอีกละ คราวหน้าฉันจะไม่ใจดีด้วยแล้วนะ”
__________________________
狼谷 狼牙 • คามิทานิ โรวกะ
2年 | 188/81 | ชมรมเบสบอล
——Doc : docs.google.com/document/d/1...
——(โค,เวิ่น,โรล or DM👌✅! อาจตอบกลับดีเลย์มากๆ)
ตรวจสอบรายชื่อได้ที่นี่: docs.google.com/spreadsheets...
:เพิ่มเติม: ข้อมูลใช้ระบบสุ่มเลือกห้องทั้งหมด
หากรายชื่อท่านใดตกหล่นให้ทัก @tensei-skz.bsky.social
ตรวจสอบรายชื่อได้ที่นี่: docs.google.com/spreadsheets...
:เพิ่มเติม: ข้อมูลใช้ระบบสุ่มเลือกห้องทั้งหมด
หากรายชื่อท่านใดตกหล่นให้ทัก @tensei-skz.bsky.social
" คุณชอบรสชาติอาหารแบบไหนงั้นหรอคะ ? "
" หวังว่ามันจะถูกปากของคุณนะคะ <3 "
ーーーーーーーーーーー
✨ 家入・友世 | Ieiri・Tomoyo
✨ 1 年 A 組
ーーーーーーーーーーー
Doc : bit.ly/46dcPyS
Role / co / dm 24/7 ✨🤏😉
" คุณชอบรสชาติอาหารแบบไหนงั้นหรอคะ ? "
" หวังว่ามันจะถูกปากของคุณนะคะ <3 "
ーーーーーーーーーーー
✨ 家入・友世 | Ieiri・Tomoyo
✨ 1 年 A 組
ーーーーーーーーーーー
Doc : bit.ly/46dcPyS
Role / co / dm 24/7 ✨🤏😉
[ โรลเปิด | แยกรูท | ทางเดินบริเวรอาคารหลังใกล้ๆลานซากุระ ]
ช่างมันประไรเรื่องที่ตัวเองไม่เข้าใจในตอนนี้
สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มันมีแค่การทำตัวให้เหมือนเดิมอย่างเช่นเคย
เด็กหนุ่มเดินมองไปรอบๆ ก้าวเท้าช้าๆอย่างคนประหยัดพลังงาน มองไปรอบๆค่อยๆเก็บรายละเอียดไปทีละอย่างโดยไม่เร่งรีบ
มองคนนั้นทีมองคนนี้ที แต่ก็ไม่ได้เข้าไปทักคุยกับใครหรอกสำหรับเด็กคนนี้
[ โรลเปิด | แยกรูท | ทางเดินบริเวรอาคารหลังใกล้ๆลานซากุระ ]
ช่างมันประไรเรื่องที่ตัวเองไม่เข้าใจในตอนนี้
สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มันมีแค่การทำตัวให้เหมือนเดิมอย่างเช่นเคย
เด็กหนุ่มเดินมองไปรอบๆ ก้าวเท้าช้าๆอย่างคนประหยัดพลังงาน มองไปรอบๆค่อยๆเก็บรายละเอียดไปทีละอย่างโดยไม่เร่งรีบ
มองคนนั้นทีมองคนนี้ที แต่ก็ไม่ได้เข้าไปทักคุยกับใครหรอกสำหรับเด็กคนนี้
ท่ามกลางเสียงกระซิบมากมาย
โทวยะ กลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ
เขาหันไปมองข้างหลัง
ตามสัญชาตญาณที่ถูกปลูกฝั่งมาโดยธรรมชาติ
นั้นทำให้เขาได้พบเข้ากับ ' เด็กผู้หญิง ? '
( + )
ท่ามกลางเสียงกระซิบมากมาย
โทวยะ กลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อ
เขาหันไปมองข้างหลัง
ตามสัญชาตญาณที่ถูกปลูกฝั่งมาโดยธรรมชาติ
นั้นทำให้เขาได้พบเข้ากับ ' เด็กผู้หญิง ? '
( + )
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน