ไม่มีใครรู้ว่าอิซางิหายไปไหน ขนาดเอโกะหรือแม้กระทั่งพ่อแม่ของอิซางิก็ยังไม่รู้เลยว่าลูกชายเพียงคนเดียวหายไปไหน (1)
#ออลอิซา #คลังฟิคของกานดา
'ทำไม่ได้หรอก ก็ฮิโอริไม่ได้ชอบฉันนี่นา ขืนพูดออกไป คงได้เสียเพื่อนกันแน่ ๆ เลย' (38)
'ทำไม่ได้หรอก ก็ฮิโอริไม่ได้ชอบฉันนี่นา ขืนพูดออกไป คงได้เสียเพื่อนกันแน่ ๆ เลย' (38)
อิซางิที่ไม่สามารถรับความเขินไปได้มากกว่านี้แล้ว เจ้าตัวจึงเป็นลมล้มพับไปทันที แต่โชคดีที่ฮิโอริจับตัวอิซางิขึ้นมาอุ้มเอาไว้ได้ทัน
"เฮ้อ ป่วยเห็น ๆ เลยเนี่ยอิซางิ ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย" (28)
อิซางิที่ไม่สามารถรับความเขินไปได้มากกว่านี้แล้ว เจ้าตัวจึงเป็นลมล้มพับไปทันที แต่โชคดีที่ฮิโอริจับตัวอิซางิขึ้นมาอุ้มเอาไว้ได้ทัน
"เฮ้อ ป่วยเห็น ๆ เลยเนี่ยอิซางิ ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย" (28)
"ไอ้ด้ายบ้านี่! หายไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! แกกำลังทำให้ฉันมอง---
"นี่นายกำลังคุยกับใครอยู่น่ะอิซางิ?" เป็นเสียงของฮิโอริที่ดังแทรกขึ้นมาอย่างเป็นห่วงพร้อมกับเสียงรอยเท้าที่เดินเข้ามาเรื่อย ๆ จนมาหยุดยืนอยู่ที่ห้องด้านในสุดที่อิซางิอยู่
"เป็นอะไรหรือเปล่า วันนี้นายดูแปลก ๆ ไปนะอิซางิ" (19)
"ไอ้ด้ายบ้านี่! หายไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! แกกำลังทำให้ฉันมอง---
"นี่นายกำลังคุยกับใครอยู่น่ะอิซางิ?" เป็นเสียงของฮิโอริที่ดังแทรกขึ้นมาอย่างเป็นห่วงพร้อมกับเสียงรอยเท้าที่เดินเข้ามาเรื่อย ๆ จนมาหยุดยืนอยู่ที่ห้องด้านในสุดที่อิซางิอยู่
"เป็นอะไรหรือเปล่า วันนี้นายดูแปลก ๆ ไปนะอิซางิ" (19)
และทันทีที่โกคุเดระได้หันมาเห็นใบหน้าของคนที่ตัวเองเคารพรักอย่างสุดหัวใจ เจ้าตัวก็รีบวิ่งมากอดเอวของสึนะไว้แน่นทันที โดยที่ยามาโมโตะเองก็มายืนอยู่ข้าง ๆ สึนะด้วยเช่นกัน
"ในที่สุดผมก็ได้กลับมาอยู่กับรุ่นที่ 10 แล้ว!!! ฮือ ไม่เอาแบบนี้แล้วนะครับ ผมรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเลย" (177)
THE END.
และทันทีที่โกคุเดระได้หันมาเห็นใบหน้าของคนที่ตัวเองเคารพรักอย่างสุดหัวใจ เจ้าตัวก็รีบวิ่งมากอดเอวของสึนะไว้แน่นทันที โดยที่ยามาโมโตะเองก็มายืนอยู่ข้าง ๆ สึนะด้วยเช่นกัน
"ในที่สุดผมก็ได้กลับมาอยู่กับรุ่นที่ 10 แล้ว!!! ฮือ ไม่เอาแบบนี้แล้วนะครับ ผมรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเลย" (177)
THE END.
"ไม่ไหวแล้วโว้ย!!!" อิซางิจึงลืมตัวเผลอตะโกนขึ้นมาเสียงดังลั่นไปทั่วสนาม
เอโกะกับพวกเพื่อน ๆ ร่วมทีมจึงพากันหันมามองทางอิซางิอย่างตกใจเลยทันที (10)
"ไม่ไหวแล้วโว้ย!!!" อิซางิจึงลืมตัวเผลอตะโกนขึ้นมาเสียงดังลั่นไปทั่วสนาม
เอโกะกับพวกเพื่อน ๆ ร่วมทีมจึงพากันหันมามองทางอิซางิอย่างตกใจเลยทันที (10)
เพราะหลังจากที่สึนะกับคนอื่น ๆ ได้กลับไปในอดีตกันเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็ยังได้เอาความทรงจำจากในอนาคตไปเป็นของฝากให้กับคนที่ไม่ได้ข้ามเวลาไปจัดการเบียคุรันด้วย
แล้วสึนะในวัย 14 ปี ก็ได้พี่เลี้ยงเป็นแก๊งนักฆ่าชื่อดังของอิตาลีมาคอยขัดเกลาฝีมือ (?) ให้นั่นเอง (163)
เพราะหลังจากที่สึนะกับคนอื่น ๆ ได้กลับไปในอดีตกันเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็ยังได้เอาความทรงจำจากในอนาคตไปเป็นของฝากให้กับคนที่ไม่ได้ข้ามเวลาไปจัดการเบียคุรันด้วย
แล้วสึนะในวัย 14 ปี ก็ได้พี่เลี้ยงเป็นแก๊งนักฆ่าชื่อดังของอิตาลีมาคอยขัดเกลาฝีมือ (?) ให้นั่นเอง (163)
ซันซัสจึงจิ๊ปากขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นเดินเข้ามาหาคนเด็กกว่า
"ไม่ได้เครียด แล้วก็จะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว เลิกร้องไห้สักที มันน่ารำคาญ" แล้วซันซัสก็เอื้อมมือของตัวเองไปวางไว้บนศีรษะของคนเด็กกว่าด้วย (153)
ซันซัสจึงจิ๊ปากขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นเดินเข้ามาหาคนเด็กกว่า
"ไม่ได้เครียด แล้วก็จะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว เลิกร้องไห้สักที มันน่ารำคาญ" แล้วซันซัสก็เอื้อมมือของตัวเองไปวางไว้บนศีรษะของคนเด็กกว่าด้วย (153)
ซึ่งมันก็สามารถทำให้สองคนนี้รู้สึกอึ้งขึ้นมาจนทำอะไรต่อไม่ถูกเลยสักนิด แถมเรื่องที่จะตีกันเมื่อกี้นี้ โกคุเดระกับยามาโมโตะก็ได้ลืมมันไปหมดสิ้นแล้ว
"แทนคำขอบคุณของฉันนะโกคุเดระ ยามาโมโตะ เพราะถ้าไม่มีพวกนายอยู่ด้วย ฉันก็คงแย่แน่ ๆ เลย" (133)
ซึ่งมันก็สามารถทำให้สองคนนี้รู้สึกอึ้งขึ้นมาจนทำอะไรต่อไม่ถูกเลยสักนิด แถมเรื่องที่จะตีกันเมื่อกี้นี้ โกคุเดระกับยามาโมโตะก็ได้ลืมมันไปหมดสิ้นแล้ว
"แทนคำขอบคุณของฉันนะโกคุเดระ ยามาโมโตะ เพราะถ้าไม่มีพวกนายอยู่ด้วย ฉันก็คงแย่แน่ ๆ เลย" (133)
อารุกะจำได้ว่านี่คือเสียงของพี่ชายคนโตอย่างอิรูมิ เธอจึงหันขวับไปมองอย่างไม่เข้าใจว่าอิรูมิจะมาพูดแบบนี้กับเธอทำไมกัน
"ขอบคุณทั้งเธอและนานิกะที่ช่วยพาคิลกลับมาหากอน และจนกว่าที่คิลจะมารับเธอไป ฉันก็จะพาเธอออกไปข้างนอกเอง" (33)
อารุกะจำได้ว่านี่คือเสียงของพี่ชายคนโตอย่างอิรูมิ เธอจึงหันขวับไปมองอย่างไม่เข้าใจว่าอิรูมิจะมาพูดแบบนี้กับเธอทำไมกัน
"ขอบคุณทั้งเธอและนานิกะที่ช่วยพาคิลกลับมาหากอน และจนกว่าที่คิลจะมารับเธอไป ฉันก็จะพาเธอออกไปข้างนอกเอง" (33)
"เมื่อไหร่จะกลับไปสืบทอดกิจการของตระกูล ทุกคนกำลังรอ---
"พ่อแม่ฉันไม่ได้มีฉันเป็นลูกแค่คนเดียว ถ้าหาคนอื่นมาทำแทนไม่ได้ ก็ปล่อยให้มันเจ๊งไป มานี่อารุกะ พวกเราจะไปกันแล้ว" (11)
"เมื่อไหร่จะกลับไปสืบทอดกิจการของตระกูล ทุกคนกำลังรอ---
"พ่อแม่ฉันไม่ได้มีฉันเป็นลูกแค่คนเดียว ถ้าหาคนอื่นมาทำแทนไม่ได้ ก็ปล่อยให้มันเจ๊งไป มานี่อารุกะ พวกเราจะไปกันแล้ว" (11)
ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง เพราะหลังจากที่แยกกัน คิรัวร์ก็ยังจำได้ว่ากอนก็ยังคอยส่งข้อความมาทักทายและถามไถ่ถึงสารทุกข์สุกดิบอยู่เสมอ
ต่อให้คิรัวร์จะตอบช้าไปยังไง แต่กอนก็ไม่เคยเงียบหายไปนานเลยสักครั้ง (1)
#คลังฟิคของกานดา
ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง เพราะหลังจากที่แยกกัน คิรัวร์ก็ยังจำได้ว่ากอนก็ยังคอยส่งข้อความมาทักทายและถามไถ่ถึงสารทุกข์สุกดิบอยู่เสมอ
ต่อให้คิรัวร์จะตอบช้าไปยังไง แต่กอนก็ไม่เคยเงียบหายไปนานเลยสักครั้ง (1)
#คลังฟิคของกานดา
เพราะภาพที่เจ้าตัวเห็นก็คือ นัตสึยืนอยู่บนเตียง โดยที่มีพวกสัตว์กล่องของวาเรียอยู่ด้านล่าง เสมือนกับว่าพวกมันกำลังฟังคำสั่งของสิงโตตัวจิ๋วอยู่นั่นเอง
"ทำอะไรกันอยู่เนี่ย" (112)
เพราะภาพที่เจ้าตัวเห็นก็คือ นัตสึยืนอยู่บนเตียง โดยที่มีพวกสัตว์กล่องของวาเรียอยู่ด้านล่าง เสมือนกับว่าพวกมันกำลังฟังคำสั่งของสิงโตตัวจิ๋วอยู่นั่นเอง
"ทำอะไรกันอยู่เนี่ย" (112)
(AUโลกที่ไม่มีบลูล็อค, ooc)
อาริว จูเบย์ ดารานักแสดงนำหน้าใหม่ในวงการบันเทิง ได้รับอิทธิพลมากมายจากผลงานที่ประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม จากภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์เพียงแค่สองเรื่อง ที่เป็นปรากฏการณ์ครั้งใหญ่ในวงการนักแสดง อาริวจึงโด่งดังขึ้นภายในชั่วข้ามคืน
" ไม่ทราบว่าคุณอาริวมีแรงบันดาลใจอย่างไรจึงเริ่มต้นในสายอาชีพนี้เหรอคะ? "
(AUโลกที่ไม่มีบลูล็อค, ooc)
อาริว จูเบย์ ดารานักแสดงนำหน้าใหม่ในวงการบันเทิง ได้รับอิทธิพลมากมายจากผลงานที่ประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม จากภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์เพียงแค่สองเรื่อง ที่เป็นปรากฏการณ์ครั้งใหญ่ในวงการนักแสดง อาริวจึงโด่งดังขึ้นภายในชั่วข้ามคืน
" ไม่ทราบว่าคุณอาริวมีแรงบันดาลใจอย่างไรจึงเริ่มต้นในสายอาชีพนี้เหรอคะ? "
"มีอยู่แล้วแน่นอน พี่ไม่ลืมหรอกน่าว่าตัวเล็กชอบอะไร"
หลังจากนั้นอิซางิก็กดถ่ายรูปวิวนอกหน้าต่างรถยนต์ แล้วก็กดอัปลงใน SNS ส่วนตัวไป พร้อมกับเขียนแคปชั่นเอาไว้ว่า
[สบายจัง มีคนมาขับรถให้นั่งด้วย ><] (69)
"มีอยู่แล้วแน่นอน พี่ไม่ลืมหรอกน่าว่าตัวเล็กชอบอะไร"
หลังจากนั้นอิซางิก็กดถ่ายรูปวิวนอกหน้าต่างรถยนต์ แล้วก็กดอัปลงใน SNS ส่วนตัวไป พร้อมกับเขียนแคปชั่นเอาไว้ว่า
[สบายจัง มีคนมาขับรถให้นั่งด้วย ><] (69)
"ก็เห็นมาคุยกับคนคนนั้น ผมก็เลยไม่ได้เอะใจเลย นี่ถ้าผมรู้ว่าพี่ตัวโตมาเป็นมาสเตอร์ของทีมฝรั่งเศสนะ
ผมไปอยู่กับพี่ตัวโตดีกว่า อยู่ทีมของคนคนนั้นก็มีแต่เรื่องที่ทำให้ปวดหัว รู้สึกคิดผิดเลยเนี่ย" (49)
"ก็เห็นมาคุยกับคนคนนั้น ผมก็เลยไม่ได้เอะใจเลย นี่ถ้าผมรู้ว่าพี่ตัวโตมาเป็นมาสเตอร์ของทีมฝรั่งเศสนะ
ผมไปอยู่กับพี่ตัวโตดีกว่า อยู่ทีมของคนคนนั้นก็มีแต่เรื่องที่ทำให้ปวดหัว รู้สึกคิดผิดเลยเนี่ย" (49)
แล้วหลังจากนั้นเบสเตอร์ก็เดินมานั่งอยู่ข้าง ๆ อาโรที่กำลังอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน ฉลามพิรุณกับไลเกอร์นภาหันหน้ามาสบตากันและกัน และถ้าหากว่าพวกมันพูดออกมาเป็นภาษามนุษย์ได้ พวกมันก็อยากจะถามเจ้านายของตัวเองกันเสียจริงว่า
จะมาคุยกันผ่านสัตว์กล่องเพื่ออะไร? (92)
แล้วหลังจากนั้นเบสเตอร์ก็เดินมานั่งอยู่ข้าง ๆ อาโรที่กำลังอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน ฉลามพิรุณกับไลเกอร์นภาหันหน้ามาสบตากันและกัน และถ้าหากว่าพวกมันพูดออกมาเป็นภาษามนุษย์ได้ พวกมันก็อยากจะถามเจ้านายของตัวเองกันเสียจริงว่า
จะมาคุยกันผ่านสัตว์กล่องเพื่ออะไร? (92)
"หงุดหงิดเหรอครับ ก็เอาเลยสิ ใช้ภาพมายากิ๊กก๊อกของคุณจัดการผมเลย" ฮิบาริจงใจพูดจายั่วยุออกไป และมุคุโร่ก็รู้ดีด้วยว่าอีกฝ่ายพูดแบบนี้ออกมาทำไม
"อย่าหวังเลยว่าผมจะยอมเดินตามเกมของคุณ แน่จริงคุณก็ใช้ทอนฟากับผมก่อนสิ" (83)
"หงุดหงิดเหรอครับ ก็เอาเลยสิ ใช้ภาพมายากิ๊กก๊อกของคุณจัดการผมเลย" ฮิบาริจงใจพูดจายั่วยุออกไป และมุคุโร่ก็รู้ดีด้วยว่าอีกฝ่ายพูดแบบนี้ออกมาทำไม
"อย่าหวังเลยว่าผมจะยอมเดินตามเกมของคุณ แน่จริงคุณก็ใช้ทอนฟากับผมก่อนสิ" (83)
"ผมว่าตรงนี้แอร์ตกมากำลังเย็นดีเลยครับ แล้วเย็นนี้ทั้ง 2 คนอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ ผมจะได้ไปบอกพวกคนครัวให้" (73)
"ผมว่าตรงนี้แอร์ตกมากำลังเย็นดีเลยครับ แล้วเย็นนี้ทั้ง 2 คนอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ ผมจะได้ไปบอกพวกคนครัวให้" (73)
เพราะต่อให้ตัวผมเมื่อ 10 ปีก่อนจะยังกลัวซันซัสกับคนอื่น ๆ อยู่ แต่ตัวผมในตอนนี้ก็กล้าพอที่จะมาเอาคืนได้แล้วนะครับ
มันเจ็บมากเลยนะครับซันซัส ปามาโดนหน้าผากผมจนแดงเลย" (53)
เพราะต่อให้ตัวผมเมื่อ 10 ปีก่อนจะยังกลัวซันซัสกับคนอื่น ๆ อยู่ แต่ตัวผมในตอนนี้ก็กล้าพอที่จะมาเอาคืนได้แล้วนะครับ
มันเจ็บมากเลยนะครับซันซัส ปามาโดนหน้าผากผมจนแดงเลย" (53)
ซึ่งมันก็เป็นโชคดีของทั้ง 2 คนนี้ที่สึนะยังใจดีหาห้องที่มี 2 เตียงให้ เพราะถ้าหากว่ามีอยู่แค่เตียงเดียวจริง ๆ พวกเขาก็คงจะถีบเตียงนั้นออกไป แล้วหาผ้ามาปูนอนบนพื้นแยกกันแทน (43)
ซึ่งมันก็เป็นโชคดีของทั้ง 2 คนนี้ที่สึนะยังใจดีหาห้องที่มี 2 เตียงให้ เพราะถ้าหากว่ามีอยู่แค่เตียงเดียวจริง ๆ พวกเขาก็คงจะถีบเตียงนั้นออกไป แล้วหาผ้ามาปูนอนบนพื้นแยกกันแทน (43)
เพราะสึนะในวัย 14 ปียังเด็กเกินไป เจ้าตัวก็เลยไม่กล้าพูดอะไรขึ้นมาสักเท่าไหร่นัก แต่หลังจากที่สึนะในวัย 24 ปีได้ออกมาข้างนอกพร้อมกับความทรงจำของตัวเองในวัย 14 ปีที่ได้เพิ่มเติมเข้ามา
สึนะที่อายุ 24 ปีจึงไม่ความลังเลที่จะไปจัดการกับผู้พิทักษ์และพันธมิตรของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว (1)
เพราะสึนะในวัย 14 ปียังเด็กเกินไป เจ้าตัวก็เลยไม่กล้าพูดอะไรขึ้นมาสักเท่าไหร่นัก แต่หลังจากที่สึนะในวัย 24 ปีได้ออกมาข้างนอกพร้อมกับความทรงจำของตัวเองในวัย 14 ปีที่ได้เพิ่มเติมเข้ามา
สึนะที่อายุ 24 ปีจึงไม่ความลังเลที่จะไปจัดการกับผู้พิทักษ์และพันธมิตรของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว (1)
"ไม่เป็นไรเลยครับรุ่นที่ 10 ผมเต็มใจ"
"แต่ก็หยุดพักไปจนกว่าที่แผลจะหายสนิทนะโกคุเดระ ไม่ต้องตามฉันไปไหนทั้งนั้น ให้ยามาโมโตะอยู่เป็นเพื่อนนี่แหละ" (4)
"ไม่เป็นไรเลยครับรุ่นที่ 10 ผมเต็มใจ"
"แต่ก็หยุดพักไปจนกว่าที่แผลจะหายสนิทนะโกคุเดระ ไม่ต้องตามฉันไปไหนทั้งนั้น ให้ยามาโมโตะอยู่เป็นเพื่อนนี่แหละ" (4)