[..] dost thou mean by this? (H) Nothing but to show you how a king may go a progress through the guts of a beggar." Cambridge University Press. 1985. edited by Philip Edwards.

[..]all creatures else to fat us, and we fat ourselves for maggots. Your fat king and your lean beggar is but variable service, two dishes but one table; that's the end. (C) Alas, alas. (H) A man may fish the worm that hath eat of a king, and eat of the fish that hath fed of that worm. (C) What [..]

[..]die dwazen, zoodra de bazuine schallen zal, die de dooden oproept ter scheiding van rechtvaardigen en onrechtvaardigen?[..]"

[..] wezens die beweren dat het voldoende is, vrouw en kind lieftehebben en van hunnen naaste niet te nemen wat hun niet behoort, om 's avends gerust het hoofd te kunnen nederleggen ter-slape! Yst ge niet bij dit tafereel? Krimpt uw hart niet in-een by het bedenken wat het lot wezen zal van al [..]

[..]Die een oogstlied, waarin ze hun vreugde uitdrukken over het welslagen van hunnen arbeid, beschouwen als voldoende dank aan het Opperwezen dat dien oogst rypen liet! Er leven daar verdoolden, myne geliefden — wanneer zulk een gruwelyk bestaan den naam van leven dragen mag! — daar vindt men [..]

Chess, checkers, axis & allies, shogi, snakes & ladders, monopoly

associations commencent à patauger dans la nouille. C’est très bien parce que, ça, c’est la vérité finale de l’association. Becket peut alors nous donner sa grande leçon de vie et de joie. [..]"

[..]dans son coin. On peut gazouiller longtemps, tant qu’on tient le coup. Pas difficile. À ce moment là, il vaut mieux sauter tout à fait à la fin, c’est-à-dire faire le coup de génie de Beckett. Dire : bon, d’accord, mais on va s’installer à la fin, c’est-à-dire au moment où les [..]

(ibid.)[..] e del dividere il dolore come il pane. Un ruvido sapore di vita li avrebbe accompagnati da allora in poi, nei cunicoli urlanti di Marassi, nei baraccamenti desolati del Nord, fino al ritorno."

In Italo CALVINO. Ultimo viene il corvo.Mondadori ed.coll.Oscar Moderni."Attesa della morte in un albergo".2023.pp91-92:"E i due compagni compresero che qualunque fosse il loro destino da allora in poi, di sangue, d'urli, di sfinimento, pure avrebbero sentito il gusto sanguigno dell'essere vivi[..]