Öğrenci bir an durdu.
“Peki ya iyi niyet?” dedi usulca.
Usta bir taş aldı, göle attı. Dalgalar yayıldı.
“İyi niyet, hikmetsizse başkasının yolunu bozar.
Sessizken bile, gürültü olur.”

Öğrenci düşündü:
“Fazla yiyecek mi zehir olur?”
“Evet.”
“Fazla bilgi?”
“Evet.”
“Peki ya sevgi?”
Usta gülümsedi:
“Sevgi, ölçüsüzse sahiplenmeye, korkuya ve kontrole dönüşür. O da zehirdir.”

Usta cevap verdi:

— Akıllı kişi, zarar vereceği zaman gölge bırakır; yaklaştığını anlarsın. Aptal ise, bulutlu günde taş gibidir. Gölgesi yoktur, nereden ne zaman vuracağını bilemezsin.

— Bu yüzden, aptalın neresi güvenli bilinmez. Gölgesi olmayanla yol yürünmez.

Ertesi gün, bulutların altında öğrenci taşı bıraktı. Gölge yoktu.

Geri dönüp sordu:

— Usta, bugün taşın gölgesi yoktu. Ne anlama geliyor bu?

Usta gülümsedi, bir taş alıp öğrencinin avucuna koydu.

— Bu taşı al, güneşin altına çık ve gölgesini bul.

Öğrenci güneşe çıktı, taşı yere bıraktı. Gölge vardı.

— Gölgesini buldum usta!

Usta başını salladı.

— Şimdi taşı al, ama bu kez bulutlu bir günde git. Gölgesini yine ara.

“Eğer ne at, ne de biniciysen… o zaman kim yürür?”
— Belki de ne beden ne zihin sensin. Ama öyleyse, hayatı kim yaşıyor?

“Eğer sen atsan, neden dizginlersin?”
— Eğer beden sadece bir araçsa, neden onu durdurmaya ya da yönlendirmeye çalışıyorsun?

Usta şöyle dedi:
“Eğer at sensen, kim biniyor?
Eğer sen atsan, neden dizginlersin?
Eğer ne at, ne de biniciysen… o zaman kim yürür?”