"อย่าหยิบเล่น"

สีหน้าของเจ้าบ้านยังคงเรียบนิ่งแม้จะกล่าวตำหนิไปเช่นนั้น เขาเดินตามไปหยิบอุปกรณ์ในมือของชายผมแดงออกมาถือไว้เอง แล้วจึงผายมือไปยังโต๊ะทานข้าวตัวยาวสุดหรูหราอย่างกับหลุดออกมาจากหนังสักเรื่อง ครบสูตรคฤหาสน์คนรวยขนานแท้

"ล้างมือแล้วไปนั่งรอก็พอ"

"…ไม่ใช่สักหน่อย"

หันไปตอบด้วยสีหน้าที่ยากจะเดาว่าแค่เออออรับมุกตาม หรือว่าซื่อจริง ๆ กันแน่ เขารอให้แขกที่เก็บมาจากข้างทางลงไปจากเบาะก่อน ตัวเองถึงจะขยับจอดจักรยานให้เข้าที่ของมัน

ใช้เพียงสายตาในการเชิญชวนให้เดินตาม เมื่อผ่านประตูบานใหญ่แล้วก็พบกับห้องโถงกว้างขวาง ชนิดที่ถ้าไม่มีคนนำทางคงเลือกไม่ถูกว่าจะไปทางไหนดีก่อน

"ฉันจะทำมื้อเย็น นายจะกินด้วยไหม"

เจ้าของจักรยานไม่ได้ตอบอะไรนอกจากชำเลืองตรวจสอบความเรียบร้อยของอีกฝ่ายผ่านหางตา สองมือจับแฮนด์จักรยานไว้มั่น ก่อนจะเริ่มออกแรงถีบบันไดเพื่อปั่นไปข้างหน้า

เป็นอย่างที่คิด ว่าชายที่ส่วนสูงราวสองเมตรสองคนบนจักรยานคันเดียวกัน—น้ำหนักรวมแล้วคงไม่น้อยเลย เขาใช้เวลาสักพักถึงจะคุ้นชินกับแรงขาที่ต้องใช้ ไม่นานก็ขี่ได้อย่างมั่นคง รับกับสายลมที่พัดผ่านผิวกายไป

ชะงักเล็กน้อยเมื่อทางปั่นจักรยานถูกขวางเอาไว้ นัยน์ตาหลุบมองสมุดบันทึกที่ถูกเปิดแสดงความบริสุทธิ์ใจ ไหนจะรูปถ่ายที่คนทั่วไปก็คงมองออกว่าฝีมือดี

สีหน้าของเขาบ่งบอกว่ากำลังครุ่นคิดอยู่อีกครั้ง พร้อมทั้งเหลือบมองเบาะซ้อนหลัง สลับกับชายผมแดงตรงหน้าที่ตัวพอ ๆ กันแถมยังมีสัมภาระอื่นอีก

…ก็คงต้องลอง

"มาลองนั่งซ้อนท้ายสิ"

"อืม"

ทำเพียงพยักหน้ารับ ไม่ได้โต้เถียงอะไรกลับไปเรื่องล่าผีด้วย เขาไม่จำเป็นต้องแก้ตัวใด ๆ เลย เมื่อไม่มีอะไรบดบังก็สังเกตเห็นรอยแผลเป็นโดดเด่นของอีกฝ่าย แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรออกไปอยู่ดี

นัยน์ตาสีทองชำเลืองขึ้นมองฟ้า ลมเริ่มพัดแรงและพากลิ่นฝนจากที่ไกล ๆ มาพร้อมกับมันด้วย

"ถ้าไม่ได้หลงมา ก็ขอให้โชคดี"

เอ่ยแค่นั้น เท้ายกขยับวางบนบันไดจักรยานพร้อมออกตัวต่อ

"เป็นพวกมาล่าท้าผี ?"

ถามไปอย่างนั้น หากมาล่าท้าผีจริงคงจะไม่หิ้วสัมภาระพะรุงพะรังมากขนาดนี้หรอก

เขาหยุดจักรยานลงด้านข้างชายแปลกหน้า สายตามองเชิงสำรวจอีกครั้ง เพราะตัวเขาเองก็รู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้ห่างไกลจากชุมชนอื่น ๆ มากเพียงใด หากไม่ได้มีธุระอะไรจำเป็นก็คงไม่มีใครมา

"มาไกลเหมือนกันนะ"

ทั้งเรียวคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากปราศจากรอยยิ้ม เคร่งขรึมจนเรียกได้ว่าหากไม่รู้จักคงไม่มีใครอยากสนทนาด้วยแน่

อย่างน้อยการแต่งตัวที่ดูสบาย ๆ อย่างเสื้อเชิ้ตสีขาว กับกางเกงขายาวและรองเท้าบูทสีดำ รวมไปถึงหมวกฟางถักที่ห้อยคออยู่แนบหลังก็บ่งบอกได้ว่าเขาคนนี้อาจเป็นคนในพื้นที่นั่นเอง

เสียงกระดิ่งจักรยานดังกริ๊งขึ้นทายทักไม่ไกลจากจุดที่ชายหนุ่มผมสีแดงไวน์ยืนเด่นหราอยู่นัก นัยน์สีทองจรดมองนักเดินทางไม่คุ้นเคยอย่างพินิจพิจารณา คมเฉียบราวกับว่าจะเก็บเกี่ยวผลผลิตทั้งไร่ได้เพียงแค่กวาดสายตาผ่านในปราดเดียว

"หลงมาเหรอ ?"

คำถามเปรยแทรกลมที่พัดผ่านอีกระลอก น้ำเสียงฟังดูไม่ได้ใจร้ายอย่างที่หน้าตากำลังแสดงออก

ไม่แน่ว่าพื้นที่ทุ่งกว้างขวางทว่ากลับร้างราผู้คนอาจเป็นที่ชุมนุมของเหล่าภูติผีไร้ที่ไปก็ย่อมได้ โดยเฉพาะมุกยอดฮิตของสื่อบันเทิงเขย่าขวัญอย่างไร่ข้าวโพดที่หากหลงเข้าไปแบบไม่รู้ทิศทาง มันก็ไม่ต่างจากเขาวงกตแสนลึกลับที่ทำได้เพียงภาวนาให้เดินไปพบทางออกเอง

แต่ครั้งนี้อาจเป็นโชคดีของผู้มาเยือนไม่ได้รับเชิญ ที่สถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีเรื่องราวข่าวลือชวนขนหัวลุก หรือเป็นดังที่หนังหรือการ์ตูนทำออกมาให้รับชมกัน