ลมอุ่นปลายฤดูลูบไล้ผิวแผ่วพัดเหนือไร่ข้าวโพดยาวเหยียดจนสุดลูกหูลูกตา แม้มีถนนคอนกรีตตัดผ่านแต่กลับไร้ซึ่งเงาของรถสักคันสัญจร มีเพียงนักเดินทางลึกลับที่ยืนอยู่กับความเงียบเพียงลำพัง จนกระทั่งแสงอาทิตย์เริ่มอ่อนแรงใกล้ลับขอบฟ้า เขายกปลายดินสอขึ้นเกาผมสีแดงไวน์ที่ท้ายทอยราวกับพยายามจัดระเบียบความคิดตัวเองในหัว
"ลมแบบนี้ไม่ดีแน่"
ลมอุ่นปลายฤดูลูบไล้ผิวแผ่วพัดเหนือไร่ข้าวโพดยาวเหยียดจนสุดลูกหูลูกตา แม้มีถนนคอนกรีตตัดผ่านแต่กลับไร้ซึ่งเงาของรถสักคันสัญจร มีเพียงนักเดินทางลึกลับที่ยืนอยู่กับความเงียบเพียงลำพัง จนกระทั่งแสงอาทิตย์เริ่มอ่อนแรงใกล้ลับขอบฟ้า เขายกปลายดินสอขึ้นเกาผมสีแดงไวน์ที่ท้ายทอยราวกับพยายามจัดระเบียบความคิดตัวเองในหัว
"ลมแบบนี้ไม่ดีแน่"