"ฮึก บอสจิไม่ผิด แต่ทีหลัง ฮึก บอสจิต้องพาฉันไปด้วยนะ"

"ได้สิ ผมจะไม่หายไปไหนอีกแล้วนะคลาร่า" แล้วหลังจากนั้นอิรุมะนั่งกอดคลาร่าปลอบอีกสักพัก คลาร่าถึงได้สงบลง

แล้วอิรุมะก็ช่วยประคองตัวให้คลาร่ากลับไปนอนอยู่บนเตียงเหมือนเดิม

"คลาร่าต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะ จะได้หายไว ๆ" (243)

จนอิรุมะแทบอยากจะวิ่งหนีออกไปให้ไกลเสียจริง ๆ

แต่โอเปร่าที่เป็นหัวข้อหลักในการนินทากลับยังมีสีหน้าที่เป็นปกติอยู่ อิรุมะจึงอดที่จะถามออกมาอย่างเสียไม่ได้ว่า

"โอเปร่าซังไม่รู้สึกเขินบ้างเหรอครับ?"

"ไม่นะครับท่านอิรุมะ ก็มันคือเรื่องจริงนี่นาที่ผมดูดี แล้วทำไมผมถึงจะต้องเขินด่วยล่ะครับ" (275)

"ผมดีใจนะครับ ที่อาจารย์ชิชิดะสามารถเปลี่ยนความคิดได้ ก่อนที่อะไรมันจะสายเกินไป

แต่ยังไงเรื่องของอาจารย์ชิชิดะ มันก็ต้องไปถึงหูของอาจารย์โอเปร่าอยู่ดี

เพราะฉะนั้นถ้าอาจารย์ชิชิดะมีความจริงใจและอยากจะปกป้องอิรุมะคุงจริง ๆ

อาจารย์ชิชิดะก็มาทำสัญญาเลือดกับอิรุมะคุงนะครับ" (266)

เพราะฉะนั้นท่านอิรุมะสามารถใชัชีวิตที่นี่ต่อได้ครับ"

โอเปร่าก็ยังคงยืนยันคำเดิมของตัวเองขึ้นมา พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวของอิรุมะเบา ๆ ด้วย

"ท่านอิรุมะไม่ต้องคิดมากนะครับ เพราะพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ยังไงก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว ผมเต็มใจจริง ๆ" (255)

อลิสแย้งออกมา แต่ลึก ๆ แล้วเจ้าตัวก็ยังรู้สึกผิดต่อคลาร่าอยู่ดี

โอเปร่าที่ได้ยินแบบนี้แล้วจึงจิ๊ปากขึ้นมาเล็กน้อยอย่างหงุดหงิด ก่อนที่จะกัดฟันพูดออกมาว่า

"บางทีฉันก็หงุดหงิดในความซื่อตรงของแกอยู่เหมือนกันนะอัสโมเดอุส"

แต่เหตุการณ์ในครั้งนี้มันก็สามารถทำให้โอเปร่ารู้แล้วว่า อลิสมีความจงรักภักดีต่ออิรุมะอยู่จริง ๆ (214)

แต่ชิชิดะก็ไม่ได้แสดงพิรุธอะไรออกมาให้โอเปร่าเห็นเลยสักครั้ง เพราะในช่วงที่เธอไม่ได้เข้าไปช่วยสอนกับโอเปร่า

ชิชิดะก็จะเดินไปช่วยพวกคนงานพรวนดินปลูกต้นไม้ หรือไม่ก็ไปช่วยอาจารย์ซูซี่ดูแลพวกต้นไม้ปิศาจที่อยู่ในเรือนกระจกแทน

'หรือว่าเรากับพวกคาเลโก้จะคิดมากกันไปเอง' (232)

ตอนนี้มีคลาร่ามาอยู่ด้วย ยัยนั่นคงไม่ปล่อยให้บอสน้อยคลาดสายตาไปไหนแน่นอน

เพราะฉะนั้นพวกแกกับฉันจะต้องมาช่วยกันแย่งชิงพื้นที่ตรงนี้ให้ได้ก่อนมาเฟียแก๊งอื่น

เพื่อที่บอสจะได้กลับแก๊งไปอย่างสง่างาม แล้วพวกลูกน้องกับแก๊งพันธมิตรจะได้ไม่ต้องรู้สึกเคลือบแคลงใจอะไรขึ้นมาอีก" (198)

แล้วถ้าแกไม่เรียกฉันออกไปช่วยนะอิรุมะ ฉันจะสั่งการบ้านให้แกอีก 10 กองใหญ่ ๆ เลย

ทีเวลาตนอื่นขอร้องให้เรียกฉันออกไปแกล้ง แกเรียกได้ แต่ถ้าถึงเวลาฉุกเฉินแล้วแกไม่เรียกฉันออกไปช่วยนะ น่าดู'

ถึงคาเลโก้จะดูเป็นอาจารย์ที่โหดเหี้ยมไปบ้าง แต่อิรุมะก็สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายก็ยังเป็นอาจารย์ที่ดีอยู่วันยันค่ำ (149)

เพราะเจ้าตัวไม่คิดว่าจะได้มาเจอกับอิรุมะที่นี่เลย แล้วอลิสก็มาที่ร้านหนังสือ ก็เพื่อซื้อหนังสือที่อิรุมะชอบไปเติมใส่ในชั้นหนังสือของอิรุมะก็เท่านั้น

อลิสคิดเพียงแค่ว่า ถ้าอิรุมะกลับมา อิรุมะก็จะได้ดีใจและมีความสุข เมื่อได้เห็นหนังสือที่ตัวเองชอบอยู่เต็มชั้น (93)

ในตอนแรกอิรุมะคิดว่าตัวเองจะต้องโดนโอเปร่าเข้ามาเขกหัว หรือไม่ก็โดนลากกลับไปที่คฤหาสถ์ด้วยกันแน่ ๆ

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมา มันกลับตรงข้ามกับสิ่งที่อิรุมะคิดเอาไว้ทั้งหมดเลย

โอเปร่าลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงเข้ามากอดอิรุมะเอาไว้แน่น...

ซึ่งมันก็ไม่มีทั้งคำด่าทอ หรือการเขกหัวเหมือนอย่างที่โอเปร่าชอบทำในตอนที่อิรุมะคิดอะไรแปลก ๆ ขึ้นมา (49)

แต่บารัมก็รู้ดีว่า คาเลโก้ทำไปเพื่อป้องกันไม่ให้พวกคนงานรู้สึกสงสัยขึ้นมา

แล้วบารัมก็สามารถเข้าใจในสิ่งที่คาเลโก้ต้องการที่จะสื่อออกมาผ่านคำพูดติดตลกเมื่อกี้นี้อีกด้วย

'รุ่นพี่นี่ขู่แรงชะมัดเลย ให้ตายเถอะอิรุมะ โชคดีที่คราวนี้คาเลโก้ยอมช่วยเธอ

แล้วความใจดีของเธอมันกำลังเป็นดาบสองคมอยู่จริง ๆ' (80)

และทันทีที่อิรุมะไขประตูเปิดเข้าไปในห้องของตัวเอง แล้วเอื้อมมือไปกดเปิดไฟให้สว่างไปทั่วห้อง

อิรุมะก็รู้สึกตกใจขึ้นมา จนทำถุงใส่องุ่นกับแอปเปิ้ลตกลงไปที่พื้น

"อะ...โอเปร่า...ซัง"

เพราะเบื้องหน้าของอิรุมะก็คือโอเปร่าที่กำลังนั่งทำหน้าไม่พอใจอยู่บนเตียง (48)

"แม่หาลูกบอลของผมเจอยังครับ?"

จากนั้นซาเอะก็หันหน้าไปคุยกับแม่ของอิซางิต่อ

"คุณน้าครับ ผมขอพาน้องไปเล่นเตะบอลด้วยกันได้ไหมครับ ที่สนามเด็กเล่นตรงนั้น"

"ได้จ้ะ แต่อย่ากลับกันเย็นมากนะลูก" อิโยะตอบกลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม

"ได้ครับ เดี๋ยวผมกับรินจะเดินไปส่งน้องเอง" (33)