เจ้าตัวเงียบไปพักหนึ่งคล้ายกำลังโหลดดิ้งข้อมูลเข้าสู่สมอง และอาจเป็นเพราะเซลล์สมองหนึ่งเดียวนึกคร้านจะทำงาน ประกอบกับเพลิดเพลินในสัมผัสที่ได้รับ สุดท้ายจึงบุ้ยปากถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"นาย..."

"ไร้สาระ"

เด็กหนุ่มพูดขึ้น จากนั้นร้อยล้านคำในใจก็ล้นทะลักออกมาราวเก็บกด

"เป็นคนรัสเซียยังไงถึงดื่มไวน์แก้วเดียวแล้วเมา..."

(อย่าว่าแต่คนอื่น ตัวเองดกครึ่งแก้วก็ไปแล้ว บลิซ...)

+

อาจเพราะความเหนื่อยล้า หรือเพราะวาเลริกมีฝีมือดีเยี่ยมประหนึ่งผู้เชี่ยวชาญ คนถูกปรนนิบัติ(?)เลยผ่อนคลายกายใจในระดับที่เรียกว่าเคลิบเคลิ้มจนเกือบจะผลอยหลับเสียตรงนั้น

หากไม่ใช่เพราะถูกวัลถามขึ้นมาคงได้เข้าฌานเฝ้าพระอินทร์ไปแล้ว

+

"เดี๋ยว!!" บลิซเห็นท่าทีจะเอาผ้าขนหนูไปทิ้งกองซักก็สตั้นอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะรีบเอ่ยทักท้วง ตัวถลาเข้าไปคว้าชายเสื้อเพื่อนสนิทเอาไว้ตามสัญชาตญาณหวังให้อีกฝ่ายหยุดการกระทำนั้นโดยปัจจุบันทันด่วน

'ซื่อบื่อ' เขาคิด ไม่แน่ว่ากำลังคาดหวังให้ทุกคนมีพลังจิตตื่นรู้ในความต้องการของตนเองหรืออย่างไร

+

(ขี้เกียจโควต แปะกงนี้นะ)

"วัล!" บลิซเรียก น้ำเสียงบอกบุญไม่รับ เนื้อตัวยังคงแดงก่ำเป็นกุ้งสุก ไม่ว่าจะด้วยอุณหภูมิของน้ำที่อาบ ความอับอาย ความกรุ่นโกรธ หรือทุกอย่างผสมปนเปกัน

คนเอาแต่ใจยื่นผ้าขนหนูไปตรงหน้าวาเลริก นัยยะชัดเจนว่าอยากให้ช่วยเช็ดผมให้หน่อย

แสดงความรับผิดชอบมาซะ!

(ขอโทษนะวัล เลาด่ามันในใจเป็นหมื่นล้านคำให้เธอแร้ว)

เมื่อเห็นว่าแผนปองร้ายรอบนี้ไร้ทีท่าสำเร็จ ท้ายที่สุดจึงตัดสินใจยอมแพ้ ค่อยๆผ่อนแรงเพื่อชักมือกลับเข้าหาตัว ไม่ให้คนพูดล้อกันอีก

รีบๆออกไปได้แล้ว นายคงไม่คิดอยากช่วยฉันแต่งตัว?

บลิซพยายามสื่อสารข้อความนี้ผ่านสายตาที่จ้องมองวัลแทนคำพูด ไม่ว่าจะเข้าใจหรือไม่ สิ่งหนึ่งที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนคือต้องการ 'ไล่'

(ฉันปวดหัวกับมันมากนะ /กุมขมับ)

เขาไม่ได้เอ่ยขอบคุณ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ มีแค่คำว่า "ออก" เท่านั้นที่หลุดจากปากอย่างสั่นเครือด้วยหวังจะไล่ให้คนไปจากห้องน้ำเสียที

แต่การกระทำดันขัดกันกับคำพูด เพราะแม้จะสามารถยืนได้อย่างมั่นคงด้วยตนเองแล้วแต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมปล่อยมือของวาเลริกที่จับเอาไว้ตอนยันตัวลุกจากพื้น มิหนำซ้ำยังกุมเอาไว้แน่นราวไม่อยากปล่อยไปไหน

(ผมมีสลิป ผมมีหลักฐาน คุณไม่ได้งงคนเดียว ผมก็งง–)

+

แรงกดย้ำของแผ่นประคบเย็นส่งผลให้เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงขึ้นมาอีกครั้ง เป็นเรื่องยากที่จะไม่เอี้ยวตัวหลบเลี่ยงน้ำหนักมือที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆจนชวนนิ่วหน้า

ตั้งใจซ้ำเติมกันหรืออะไร

ขณะที่กำลังจะปริปากด่า คำพูดของเพื่อนสนิทก็กระแทกลงกลางใจเข้าอย่างจัง ทำเอาเจ้าตัวเงียบกริบเป็นเป่าสากแทน

แม้ไม่นานนักก็หันกลับมาสู้หน้าด้วยแววตาแข็งกร้าวแบบไม่คิดยอมคน

(จะปล่อยระเบิดในอีก 3...2...1....)

+

ใช้เวลาไม่นานก็รีบตะเกียดตะกายตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเลจนหัวเกือบกระแทกชนกำแพงเข้าอีกครั้ง ลืมสิ้นทุกสัมผัสเจ็บชาของร่างกาย ไม่ได้รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำน้ำกระเซ็นเป็นหมาสะบัดขนหลังอาบน้ำ

"ด–เดี๋ยวฉันเปลี่ยนเสื้อ"

"น นาย...นายออกไป"

เด็กหนุ่มกล่าว เบือนหน้าหนีไม่ยอมสบตากับเพื่อนสนิท เนื้อตัวเปลี่ยนเฉดสีจากกุ้งต้มสุกเป็นแดงลูกมะเขือเทศ

(สงสารวัล ทำบุญไม่ขึ้นกับบลิซเลย... ขออภัยนะ 🥲)

เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยดังเข้าโสตประสาทอีกครั้ง บลิซไม่ได้หันไปมอง เพียงเตรียมคำผรุสวาทจากก้นบึ้งหัวใจออกมาพร้อมเอ่ยไล่

ทว่าสัมผัสเย็นเยียบของอะไรบางอย่างที่ถูกแนบเข้าหลังหัวกลับทำให้ตัวสะดุ้งโหยง คิดอยากดิ้นหนีเพื่อหลบเลี่ยงแต่พื้นที่ห้องน้ำไม่เอื้ออำนวย ได้แต่รีบพลิกตัวหันกลับไปมองว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่

"อย่ามาจั—!"

+

ไม่แรงพอที่จะทำให้เลือดตกยางออก แต่ก็มากพอที่จะทำให้น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาอีกครั้ง จังหวะหัวใจเต้นรัวเร็วก้องอยู่ในหูจนอื้ออึง

puta**n!!!

เขาสบถในใจ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ฝ้าเพดานตรงหน้าพร่ามัว น้ำจากฝักบัวยังคงสาดกระทบแก้มและเส้นผมอย่างต่อเนื่อง

+

ประตูที่ถูกเปิดออกอย่างกระทันหันทำให้คนข้างในสะดุ้งโหยง รีบก้าวถอยร่นไปด้านหลังตามสัญชาตญาณอย่างไม่ทันระวัง สายตาทันเห็นเพียงกลุ่มเส้นผมสีแดงและเงาร่างที่คุ้นเคยก่อนที่แรงโน้มถ่วงโลกจะเหวี่ยงเขาลงพื้นห้องน้ำ

"อั่ก...!!!"

ศีรษะมนกระแทกกระเบื้องเสียงดัง 'ตุ้บ'

+

บลิซถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อกลับมามีสติมากพอที่จะตระหนักได้ถึงความเป็นจริงข้อนี้

"วัล......วัลลี่" เสียงแหบแห้งเคียงกระซิบดังขึ้นใกล้กับประตูห้องน้ำ ฟังดูลังเลใจอย่างไม่อาจปกปิดไปสามส่วน แลดูลำบากใจอีกหนึ่งส่วน ทว่าในสี่ส่วนกลับมีเศษเสี้ยวความออดอ้อนแอบซ่อนอยู่ในทุกส่วนอย่างน่าประหลาดใจ

"ชุด....เปลี่ยน"

(โปรดอย่าถาม มันผีเข้า ถามหลายรอบมาก ผีเข้าแน่ๆ อ่าน alt ได้)

(แดงมาแดงกลับ มะโกง)

นี่ไม่ใช่วัล...

นี่ไม่ใช่เพื่อนเขา

คนตรงหน้าไม่มีทางเป็น 'เพื่อนสนิท' ของเขา

"ปล่อย–" บลิซแค่นคำออกมาอย่างยากลำบาก พยายามใช้ความกราดเกรี้ยวกลบข่มอารมณ์ความรู้สึกรุนแรงที่กำลังปะทุขึ้นในอกและกำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

'กลัว'

(เต๋าอนาถมาก ต่อยกันก็แพ้ 🥲)

แรงกระแทกจากการสลับเปลี่ยนตำแหน่งอันฉับพลันทำให้เจ้าของเรือนผมสีทองนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

เด็กหนุ่มพยายามฝืนดิ้นสู้แรงของคนด้านบนทว่ากล้ามเนื้อทั้งร่างกลับแข็งทื่อไม่ยอมทำตามใจหมายราวกับถูกตะปูตอกตรึงลงพื้นห้อง

สายตากดดันที่ได้รับส่งความหนาวเย็นเคลื่อนผ่านแนวสันหลัง ลมหายใจติดขัดยิ่งขาดห้วง หยาดน้ำใสเอ่อล้นจนแววตาพร่าเบลอ

+

"หยุด"

เสียงแหบพร่าลอดไรฟันดังขึ้น แววตาเด็กหนุ่มเลื่อนลอยราวกับมองเห็น 'ใครอีกคน' ซ้อนทับภาพของ 'เพื่อนสนิท'

แม้จะไม่ได้ตั้งใจบีบให้ขาดอากาศ หรือตามจริงแล้วไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ ทว่านิ้วมือกลับกดลงยังจุดสำคัญอย่างคิดเอาจริง

ขณะกำลังได้ใจว่าสบโอกาสหลบเลี่ยงตอนคนนิ่งงันแล้ว ภาพตรงหน้ากลับวืดไหว

อาจเพราะเหนื่อยล้าจนใกล้ถึงขีดจำกัด ร่างกายที่ปกติตอบสนองฉับไวจึงไม่ทันตั้งตัว ถลาไปด้านหน้าพร้อมกับเพื่อนสนิทที่ล้มหงายหลังลงบนพื้น

"!!!"

สัญชาตญาณทำให้สองตาหลับแน่น สองแขนยกป้องกันส่วนหัว

ก่อนที่เสียง 'ปั้ก' จะดังขึ้นพร้อมความรู้สึกชาแผ่ซ่านบริเวณท้องแขนซ้าย

+

บลิซไม่ได้ฟังวัล ไม่ได้หันไปมองด้วยซ้ำ

หัวสมองรู้แค่ว่าเป้าหมายตอนนี้คือ 'เตียง' และมือเพื่อนสนิทที่กำลังคว้าคอเสื้อตนอยู่คือ 'อุปสรรค'

"ปล่อย" เขาพูดเสียงแข็ง ฟังดูเหมือนคำสั่งมากกว่าคำบอกเล่า เท้ายกขึ้นเหยียบหลังเท้าวาเลริกเต็มรัก ด้วยหวังให้คนปล่อยตนเป็นอิสระ

เหม็นกลิ่นบุหรี่แล้วยังไง ฉันเหม็นขี้หน้านายมากกว่าอีก!

(รอบนี้เต๋าดี หากวัลปล่อยมือและคว้าตัวไม่ทัน บลิซจะหน้าจุ่มบนเตียงคุณ–)

เจ้าของเรือนผมสีทองอ่อนก้มลงมองหมอนที่อยู่ในอ้อมอกอย่างพิจารณาค่อยคลายกอดแล้วรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายตั้งใจปามันอัดใส่คนตรงหน้าเข้าอย่างจัง

แต่เมื่อเห็นว่าแรงน้อยนิดที่เหลืออยู่ทำได้เพียงโยนมันออกไปแตะขี้เล็บอีกฝ่ายเท่านั้น ก็ยิ่งอารมณ์เสียมากกว่าเดิม

ยันกำแพงลุกขึ้นเดินไปยึดเตียงแ-่งซะเลย!

(ผลทอยอนาถมาก วัลเจ่บมั้–)

โรลปิด w @valerik-ssa.bsky.social | ภัตตาคารสักที่ในเมือง | โกงเวลา วันเสาร์ หลังสอบเสร็จ 19.30

เป็นไม่กี่วันที่บลิซจะได้แต่งตัวแบบเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง

หากไม่ใช่เพราะเพื่อนสนิทคิดอยากจะลองเข้าภัตตาคารที่มีกำหนดกฎเกณฑ์เรื่องการแต่งตัวแล้ว เสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็คที่ใส่อยู่ก็คงกลายเป็นวิญญาณหลอนติดตู้เสื้อผ้าไปแล้ว

+

ร่างกายของเขารีบโดดถอยตัวออกมาโดยอัตโนมัติจนเกือบจะเผลอเตะโดนสิ่งมีชีวิตปริศนาที่ว่าเข้า

เมื่อก้มมองไปยังตัววัตถุที่เข้ามาคลอเคลียเมื่อครู่จึงพบว่าเป็น...

แมว........ส้ม?

'เหมี๊ยว!' เจ้าก้อนกลมร้องใส่เขา ดวงตาใสแป๋ว ปากคาบห่วงพวงกุญแจรูปดอกไม้ ไม่รู้ว่าไปขโมยหรือเก็บของหายของใครที่ไหนมา

+

(โรลปิด w @eniles-ssa.bsky.social | สักซอกตึกนึงในเมือง | โกงเวลา วันพุธแรกหลังงานวัฒนธรรม 18.30)

เพราะวัลต้องไปออกกำลังกายช่วงเย็น ไม่ว่างมาตามติดเขาเป็นเจ้ากรรมนายเวร(?) อย่างหาได้ยาก

บลิซจึงได้โอกาสเข้าไปหาซอกหลืบสักที่ในตัวเมืองเพื่อเติมมลพิษเข้าปอด

บุหรี่มวนเล็กถูกหยิบออกมาจากซอง ตามด้วยไฟแช็ค

+

#MockExam_SSA

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของคนที่พ่ายแพ้ให้กับความง่วงอยู่ข้างๆ เขาก็ละความสนใจจากหน้าหนังสือที่กำลังอ่านอยู่แล้วหันไปมอง

"Жив?" (Alive?)

เขาถามเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความยียวนอยู่หน่อยอย่างหาได้ยาก

แก้วเครื่องดื่มร้อนถูกยกขึ้นจากโต๊ะแล้วยื่นให้

ไม่ได้มีความคิดที่จะบอกอีกฝ่ายว่าหลับอร่อยจนมีโพสต์อิทหน้ายิ้มแปะหัวอยู่เลยแม้แต่น้อย

ตลกดี...

(ขออนุญาตแทรกรูป รส.มันต้องวาด5555555)

(นายสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างมั้ยวัล–)