ส่วนสุโอเองก็พูดขอบคุณออกมา แล้วค่อย ๆ ถอยตัวเองกลับไปยืนอยู่กับซากุระเหมือนเดิมแบบเนียน ๆ

จากนั้นซากุระก็ลากทั้งพี่ชายกับเพื่อนสนิทของตัวเองไปเล่นเครื่องเล่นแต่ละอย่างแบบมีความสุข

เพราะซากุระเคยคิดมาตลอดว่า ถ้าได้ไปเที่ยวกับคนสำคัญของตัวเอง มันจะรู้สึกยังไงขึ้นมาบ้าง

และในวันนี้ซากุระก็ได้คำตอบของมันแล้ว... (284)

ในมือถือดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง เจ้าตัวจึงหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู

"รูดสนุกเลยนะแม่" จากนั้นชิโนบุก็หัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปหาอุเมมิยะ

"รู้เรื่องจากเรโกะแล้วใช่ไหมครับ?" และเมื่อชิโนบุเห็นว่าอุเมมิยะพยักหน้ารับแล้ว เจ้าตัวจึงยื่นมือของตัวเอง (180)

เพราะถ้าหากว่าจิกะไม่ยอมเชื่อในคำแถของเอ็นโด อีกฝ่ายก็คงจะพูดไล่ต้อนจนเอ็นโดหลุดออกมาเองอย่างแน่นอน

'ขอให้จิกะอย่าสงสัยอะไรเราเพิ่มขึ้นมาอีกเลย' เอ็นโดพยายามคิดภาวนาขึ้นมาซ้ำ ๆ และในที่สุดคำอธิษฐานของเอ็นโดก็เป็นจริง

"โอเค มาวางแผนกัน แกมีอะไรอยากจะเสนอไหมเอ็นโด" (274)

ปลอดภัยแล้ว

'ฮารุจังปลอดภัยแล้วจริง ๆ ใช่ไหมคะ?' โคโตฮะถามย้ำขึ้นมาอีกครั้งด้วยแววตาที่เริ่มเปล่งประกายขึ้นมา

'ใช่ค่ะ สบายใจได้แล้วนะ จะนอนต่อไปก็ได้ หรือถ้าหิวก็บอกลุงมาเลย ลุงจะได้หาอะไรมาให้กิน' เร็นโซตอบกลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม ซึ่งคำตอบของเร็นโซนี้เองที่มันทำให้ (160)

"ซากุระซังจริง ๆ เหรอครับ?" แล้วนิเรอิก็ได้เห็นภาพที่แมว 2 สีในอ้อมกอดของสุโอพยักหน้าขึ้นลงไปมาแทนคำตอบ

"ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ"

"ใช่ ฉันเองก็ไม่อยากจะเชื่อเลยเหมือนกัน"

และในที่สุดสุโอกับนิเรอิก็ตัดสินใจว่าจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับอุเมมิยะ เพราะพวกเขาทั้ง 2 คนก็ไม่รู้ว่าจะต้องช่วยซากุระยังไงแล้วจริง ๆ (26)

เพราะเจ้าตัวกลัวว่าซากุระจะรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาได้

"อยากลูบก็ลูบสิ จะมาหยุดชะงักทำไม" ซากุระพูดอ้อมแอ้มขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสี เพราะเจ้าตัวไม่เคยมีใครสักคนมาทำแบบนี้ให้ก่อนเลย

จิกะยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจก่อนที่จะค่อย ๆ วางมือข้างนั้นของตัวเองลูบไปที่หัวของซากุระเบา ๆ (256)

"ไม่เอานะครับซากุระซัง ฮือ ผมกลัวจริง ๆ อะ เขาเป็นถึงหัวหน้าแก๊งโนโรชิที่มีแต่พวกนักเลงกลัวเลยนะครับ"

เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว สุโอกับซากุระจึงหันหน้ามามองกันเล็กน้อย ก่อนที่ซากุระจะจับตัวนิเรอิล็อกเอาไว้ แล้วสุโอก็จับมือข้างขวาของนิเรอิชูขึ้นมา

"เอ๊ะ! นี่แหวนใครเหรอครับ ผมไม่เคยใส่แหวนแบบนี้เลยนี่นา" (246)

ทั้งถุงใส่ซองขนมขบเคี้ยว ถุงใส่ขวดน้ำ และอื่น ๆ อีกมากมาย

แต่แมวตัวนั้นก็เลือกที่จะเอาหัวมุดลงไปในถุงขนม แล้วมันก็พยายามลากอะไรสักอย่างออกมาจนสำเร็จ

"แม๊ว แม๊ว แม๊ว แม๊ว (เอ้านี่! ขนมที่ฉันชอบ ชัดยัง หรือจะให้ทำอะไรอีก!)"

แล้วนิเรอิก็เป็นลมล้มไปกองอยู่ที่พื้นทันที... (15)

"ใช่ ถ้าซากุระคุงจะเลี้ยงแมว ยังไงพวกเราก็ต้องรู้สิ" ว่าแล้วสุโอก็เดินเข้าไปใกล้กับแมวแปลกหน้า (?) ก่อนที่จะอาศัยความเร็วหิ้วหลังคอของมันขึ้นมามองสำรวจใหญ่

"แม๊ว แม๊ว แม๊ว แม๊ว แม๊ว แม๊ว (อะไรของนายเนี่ยสุโอ!!! เอ้ะ แล้วทำไมเสียงฉันมันถึงได้กลายเป็นแบบนี้!!!)" (7)

คำอธิษฐานของโคโตฮะก็เปลี่ยนไป เพราะเด็กน้อยตัดสินใจอธิษฐานกับนกกระเรียน 1000 ตัวที่อยู่ตรงหน้านี้ว่า

'ขอให้ฮารุจังปลอดภัย และความสุข ความสดใสร่าเริงนี้ก็ยังคงอยู่ไปจนโต' (145)

แต่แล้วซากุระก็สังเกตได้ว่าข้าง ๆ ตัวของนิเรอินั้นมีแหวนของจิกะวางเอาไว้อยู่

"แล้วแหวนนี่มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงเหรอ" ซากุระถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกได้ถึงความสงสัย สุโอจึงยิ้มแห้ง ๆ ออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดตอบออกไปว่า

"ก็พี่นายนั่นแหละที่ให้มา เขาบอกว่าให้นิเรอิเอาไปใส่ไว้ป้องกันตัวเอง" (234)

"ฮารุกะย้ายไปอยู่กับพี่ไหม เพราะบ้านพี่มันเป็นบ้านเดี่ยว ไม่เก่า แล้วก็ปลอดภัยกว่าที่นี่เยอะเลย

พี่เป็นห่วงฮารุกะนะ"

ซากุระเหลือบตาขึ้นไปมองจิกะเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดตอบออกไปว่า

"อื้อ ย้ายก็ได้ แต่แกต้องทำข้าวเช้าให้ฉันกินเองทุกวันนะ" (177)