“ในอนาคต ฉันไม่รู้หรอกค่ะ ว่าจะชอบหรือเกลียดกันจนอยากกำจัดรึเปล่า แต่กว่าจะถึงตอนนั้น เราคงไม่มีทางลืมกันง่ายๆหรอก…มั้งคะ?”

นั่นคือความต้องการเดียวของเธอในตอนนี้ แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจก็ตามที

คราวนี้เป็นเธอที่ยกมือของเธอแตะไปที่หน้ากากสีแดงอีกฝ่ายบ้าง "อื้อ! ดีใจจังเลยค่ะ”

รอยยิ้มเธอค่อยๆคลี่บนริมฝีปากเมื่อได้ยินคำตอบนั้น

"แล้ว..สรุปแล้วคุณเพื่อนใหม่พอจะบอกชื่อฉันได้รึเปล่าคะ"

เธอกระพริบตาปริบ
ก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก—แต่คงจะแค่พึมพำกับตัวเองของอีกฝ่าย?

ไม่เชิงกลัว ไม่ชิน? ตลอดการพบเจอคนอื่นๆตั้งแต่ตื่นมาเธอคนนี้เป็นคนที่ดูจะแตะเนื้อต้องตัวเธอมากที่สุด

แต่เพราะไม่ได้รู้สึกแย่อะไรจึงทำแค่เอียงใบหน้าไปแหมะงงๆกับมือและการกระทำอีกฝ่าย

“ยังไงเราก็เป็นคนบาปเหมือนกันนี่คะ ฉันก็พอจะเตรียมใจเรื่องพวกนี้ไว้อยู่บ้าง” เธอเว้นจังหวะ เสียงหัวเราะแห้งๆหลุดออกมา

(+)

"เทนเซย์จัง… ไปตอนนี้เลย ไม่เป็นไรเหรอคะ?"

เธอเอ่ยถาม พลางเร่งฝีเท้าให้ทันอีกฝ่าย น้ำเสียงเจือความกังวล ถึงเจ้าตัวจะเป็นคนชวนเองก็เถอะ

"ค่ะ!– คะ...เอ๊ะ?"

เสียงตอบรับสะดุดกึก กลายเป็นคำอุทานที่หลุดออกมาอย่างงุนงง ดวงตากระพริบถี่ราวกับพยายามไล่ตามสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปเร็วกว่าความคิด

ไปเลย...ตอนนี้?

ไม่ให้เวลาได้คิดขาทั้งสองข้างก็ได้แต่วิ่งตามหลังอีกคนต้อยๆ

เอ..ปกติ เวลาวิ่งแล้วตัวเบาขนาดนี้เป็นปกติสินะ

หญิงสาวก้มมองปลายเท้าของตนเองชั่วครู่ ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

(+)

"ปีสามค่ะ!"

มือทั้งสองประกบกันหลังจากนึกได้ ที่จริงหยิบบัตรมาดูคงจะง่ายกว่า แต่เหมือนว่าเธอจะลืมเรื่องนั้นไป..

"จริงสิ– เมย์จังได้ไปสำรวจรอบๆรึยังคะ"

บทสนทนาใหม่เข้าแทรกทันทีที่ความคิดไหลผ่านสมอง ตอนเจอกันอีกฝ่ายก็ดูคิดอะไรอยู่เลยไม่แน่ใจนักว่าไปดูรอบๆมารึยัง

"อื้อ- นั่นสินะคะ ยังไงถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลยนะคะ?"

ก็ไม่รู้หรอกว่าจะช่วยอะไรได้ แต่คิดว่าถ้าเขาบอกมาก็จะช่วยเท่าที่ทำได้นั่นแหละ

"ถ้าตามบัตรนักเรียนก็..."

เสียงค่อยๆเบาลง ดวงตาลอยเลื่อนราวกับพยายามไล่เรียงข้อมูลในหัว คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันแน่นจนแทบชนกันอยู่ครู่ใหญ่

(+)

"..คิดว่า..มั้งคะ?"

เป็นคำตอบที่เธอเองก็ให้ไม่ได้ แต่ก็รู้สึกเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้นเสียทีเดียว?

"อาจจะเพราะไม่ชินน่ะค่ะ! รู้สึกพึ่งได้คุยกับคนอื่นเป็นเรื่องเป็นราวก็ตอนนี้เองด้วย"

รอยยิ้มแหยปรากฏขึ้นทันใด ตั้งแต่ตื่นมาก็เจอแต่เรื่องนู่นนี่นั่นเต็มไปหมด

"ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ เมย์จัง–?"

ดวงตาแอบสอดส่องท่าทีกับชื่อที่เรียกออกไป ดูเหมือนว่าเธอจะติดเติมคำพ่วงให้คนอื่นด้วยสิ

"แต่ที่บอกว่าจะจำฉันไว้ รู้สึกดีใจมากเลยล่ะค่ะ!" ประโยคนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนเธอกำลังเลือกคำที่ตรงกับความรู้สึกที่สุด

“ถึงเราจะยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกันเลยก็ตาม…แต่ถ้าเริ่มจากตรงนี้ได้” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ในที่แปลกๆนี่ ช่วยเป็นคนที่เดินหลงเป็นเพื่อนฉันได้มั้ยคะ..ค คิดซะว่าเพื่อนชดใช้กรรมระหว่างทางก็ได้ค่ะ!"

ไม่รู้ตอนคำถามเธอคนนี้ได้มากน้อยแค่ไหน แต่นี่ก็เป็นคำตอบที่เธอในตอนนี้พอจะให้ได้

“...ไม่รู้สิคะ” ธอว่าเสียงสั่นพลางมองมือที่ถูกกุมไว้ ไม่ปล่อยจริงๆแฮะ

“ที่นี่ฉันไม่รู้จักใครและไม่มีใครรู้จักฉัน แถมยังจำอะไรไม่ได้เลยด้วย"

ปลายนิ้วของเธอขยับเล็กน้อย ความทรงจำ บาปที่ก่อ จำไม่ได้แม้แต่น้อย

"ฉัน..กลัวน่ะค่ะ ว่าจะไม่มีตัวตนในความทรงจำใครสักคน ฮะๆ–”

"ตอนแรก ที่ฉันอยากเป็นเพื่อนกับเธอไม่มีเหตุผลหรอก–" แต่เดิมแล้วการอยากหาเพื่อนมันจำเป็นต้องมีมั้ยนะ เหตุผล...

(+)

ดวงตานั่นเป็นประกายเมื่อเห็นสิ่งๆนั้น ริมฝีปากหลุดคำอุทานก่อนจะตะครุบเร็วไวแล้วยกขึ้นมาชูเหนือหัว

มันเป็นสิ่งที่เธอจำได้และเคยชิน ดูจะชอบมากเสียด้วย...ของ-หวาน-ล่ะ!?

เธอหันมองคู่สนทนาแทบจะทันทีพร้อมแสงระยิบระยับ

"ข ขอบคุณมากค่ะ!! นางฟ้าล่ะ~" คำสุดท้ายเธอพึมพัมกับตนเองเบาๆเท่านั้น แอบเก็บไว้ในกระเป๋ารอวันดีๆที่จะดื่มด่ำรสหวานนั้น

"มีอะไรให้ช่วยอีกก็บอกได้เลยนะคะ!" พร้อมสุดๆ

ความสิ้นหวังนั้นสุดท้ายก็เจือจางไปอยู่ในประโยคถัดไปของเธอเรื่อยๆ ไม่มากก็น้อย

"ไอกาวะ..อุโซเนะค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ!"

เธอนั้นที่อ้ำอึ้งกับการต่อบทสนทนาสุดท้ายก็เลือกใช้การแนะนำตัวออกไปเป็นอย่างแรก ดูแข็งทื่อไม่น้อย เสียงอย่างกับอ่านตามบททั้งที่ก็เป็นแค่บทสนทนาธรรมดาแท้ๆ(..)

ดวงตาสีฟ้านั้นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาประมาณว่า 'คนดี!!' แบบแทบจะลุออกมา โดยรวมถึงจะยังดูไม่เรียบร้อยนัก แต่ถ้าเทียบกับตอนแรกก็นับว่าดีโข

"ขอบคุณมากเลยค่ะ!"

เสียงตอบรับสดใสหลุดออกมาโดยแทบไม่ต้องคิด แต่เสี้ยววินาทีนั้นก็พึ่งนึกได้ ถึงขั้นคนที่พึ่งได้คุยกันต้องมาช่วยจัดทรงผมให้แบบนี้...

ภ-ภาพลักษณ์ไม่เหลือแล้วนี่นา..Orz

(+)

"โทคิฮะจังเองก็– ใจแข็งเหมือนกันนะคะ"

ดวงตานั่งชื่นชมคนตรงหน้าไม่น้อย
ในสถานที่ที่แม้แต่การหายใจก็ยังรู้สึกยาก
คนที่ยังรักษาความนิ่งพอจะหันมาถามไถ่ผู้อื่นได้ มีอยู่ไม่กี่คนหรอก

"แต่โชคดีที่ฉันได้ยินเสียงใครสักคนช่วยบอกวิธีก้าวข้ามมันได้พอดี ฮะๆ"

มีหรือจะไม่กลัว หากแต่ความตกใจที่ถาโถมเข้ามาในคราแรก กลับรุนแรงเสียจนความกลัวถูกกลบฝังไว้ข้างล่างไปแล้วน่ะสิ

"แต่เรื่องภาพ อาจจะเพราะว่าของฉันเบากว่าคนอื่นล่ะมั้งคะเลยยังพอไหวอยู่?"

ได้ยินว่าแต่ละคนเห็นการตายหลากหลายรูปแบบ เสียงของคนข้างๆที่กรีดร้องเธอยังจำได้แม่นเลยล่ะ

(+)

เธอคงเป็นคนขี้เขินเอาการ แค่ถูกจับจ้อง ใบหน้าก็แตกตื่น ใบหูแดงเรื่อไปจนถึงขมับ ความร้อนผ่าวไต่ขึ้นชัดเจนเกินจะปิดบัง บางทีแล้ว นี่คงเป็นอีกเหตุผลที่เธอยังสวมหน้ากากไว้ก็ได้

ถึงอย่างนั้น อาการนั่นไม่ได้ยืดเยื้อยาวนานนัก แม้จะยังมีอาการเกร็งใส่อีกฝ่ายไปบ้าง แต่ก็เป็นคนปรับตัวได้ค่อนข้างเร็ว

"ก ก็กลัวแหละค่ะ!..." เสียงนั้นหลุดออกมาอย่างซื่อตรง ก่อนจะเบาลงราวกับยอมรับชะตา

(+)

นิสัยที่ควรถักทอขึ้นจากความทรงจำ พอหายไปแล้วมันก็โล่งไม่ก็โหวงหน่อยๆ จนอดจะรู้สึกสงสัยไม่ได้ว่าตัวเธอที่ยืนคุยอยู่ตอนนี้ ยังเป็นคนๆเดิมอยู่รึเปล่านะ

..

ช่างเถอะ!

"อ่ะ- ยูจังอยากไปเดินสำรวจรอบๆมั้ยคะ หรือว่าพักก่อนดี?"

เธอยื่นตัวเลือกให้สองทางง่ายๆ จะก้าวขาต่อ หรือเก็บแรงไว้คราวหน้าดีนะ?

ช่างเป็นความจริงที่สมเหตุสมผลดีจริงๆ

"นั่นสินะคะ ยังไงก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่นะ"

ถึงจะยังไม่ค่อยอยากยอมรับนัก แต่ตัวเธอในตอนนี้ก็ไม่มีหนทางอื่นที่นึกออกแล้วเหมือนกัน ไหนจะกฎของที่นี่อีก เธอยังอยากอยู่ดีมีสุขอยู่ในตอนนี้

"ความรู้สึกที่จำอะไรไม่ได้นี่ก็แปลกดีนะคะ" ปากพึมพำพลางก้มมองปลายนิ้วของตัวเอง

(+)

และเมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวลง เธอก็รีบก้มศีรษะให้แทบจะในทันที

"สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ!" เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เส้นผมสีทองที่ยุ่งเล็กน้อยก็ร่วงลงมาบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ราวกับเข้ามาแทนที่หน้ากากที่ถูกถอดออกก่อนหน้า

"คุณลุงเป็น–"

สายตาสอดส่าย สุดท้ายก็เอียงคอน้อยๆ "บุคลากร...อาจารย์เหรอคะ?"

นั่นเป็นคำถามเดียวที่ตนพอจะนึกออกตอนนี้

เมื่อสิ่งที่ปิดบังสายตาหายไปแสงที่เข้ามากระทันหันก็ทำเอาเธอต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย

"หมา..ป่า?"

เสียงพึมพำหลุดออกมาอย่างเผลอไผล

"อ่ะ- ฉันหมายถึงหน้ากากน่ะค่ะ! ดูเด่นกว่าลายอื่นน่ะค่ะ!!" ไม่ได้พูดด้วยเจตนาไม่ดีนะ!

นัยน์ตาสีน้ำทะเลใสสะท้อนภาพหน้ากากของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างก่อนที่ร่างจะถอยหลังออกมาเพียงก้าวเดียวตามสัญชาตญาณ

(+)