#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
「 ครูดีใจนะ ที่เธอเลือกมานั่งวาดรูปกับครูวันนี้ 」
「 ถ้าวันไหนพูดไม่ออก… ลองวาดมันออกมาแทนนะ 」
「 ถ้าฉันวาดเธอใหม่อีกครั้ง… เธอจะไม่หายไปอีกใช่มั้ย…? 」
__________🍵🎨__________
มิสุฮาระ เอมิ
อาจารย์วิชาศิลปะและภาษาอังกฤษ
doc : bio
(Role | Co-op: DM ได้เลยค่า!)
「 ครูดีใจนะ ที่เธอเลือกมานั่งวาดรูปกับครูวันนี้ 」
「 ถ้าวันไหนพูดไม่ออก… ลองวาดมันออกมาแทนนะ 」
「 ถ้าฉันวาดเธอใหม่อีกครั้ง… เธอจะไม่หายไปอีกใช่มั้ย…? 」
__________🍵🎨__________
มิสุฮาระ เอมิ
อาจารย์วิชาศิลปะและภาษาอังกฤษ
doc : bio
(Role | Co-op: DM ได้เลยค่า!)
ทันทีที่หน้ากากสีขาวโพลนถูกสวมเข้ากับใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม ไม่นานนักก็มีเสียงประกาศดังขึ้น
"จงพนมมือ และหลับตาลงเสีย"
บรรยากาศมาคุไม่ยอมให้ขัดขืน จำต้องทำตามอย่างว่าง่าย
ภายในความมืดที่เงียบสงัด
ลวดลายบนหน้ากากได้ถูกสลักขึ้น รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงกระซิบมากมายน่าขนลุก ฟังแทบไม่เป็นภาษา
+
ทันทีที่หน้ากากสีขาวโพลนถูกสวมเข้ากับใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม ไม่นานนักก็มีเสียงประกาศดังขึ้น
"จงพนมมือ และหลับตาลงเสีย"
บรรยากาศมาคุไม่ยอมให้ขัดขืน จำต้องทำตามอย่างว่าง่าย
ภายในความมืดที่เงียบสงัด
ลวดลายบนหน้ากากได้ถูกสลักขึ้น รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงกระซิบมากมายน่าขนลุก ฟังแทบไม่เป็นภาษา
+
หยุดนะ
หยุดสักที
ขอร้องล่ะ
เสียงวิงวอนสั่นเครือดังขึ้นในใจ
มือเรียวจิกแน่นลงบนปอยผมข้างใบหู
ความเจ็บแปลบแล่นวาบไปทั่วทั้งร่าง
ราวกับต้องการย้ำเตือนตัวเองว่า
'สิ่งนี้มันคือความจริง'
ไม่ใช่เพียงแค่ฝันร้ายที่เกิดขึ้นจากจิตใต้สำนึกอันบิดเบี้ยวของเธอ
'ขอโท?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜ษด้วยน?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜ะคะ ขอโท?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜ษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโ?̵͆͋̓̒͒?̵̢̧̘̞͓̼̭̙̻͎̯͈̼͇͉̼̲͎͍̱̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͜͝͝?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̶̛͈̖̜͍̟̖͐́͋̓̓̏͆̈̃̓̽͑̈̈́̒̀͑̔̌͘̚̚͝?̷̛̂̎̓̈͌̐̀̋͆̕͠ทษค่ะ ปล่?̵̢̧̘̞͓̼̭̙̻͎̯͈̼͇͉̼̲͎͍̱̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͜͝͝?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜อยฉันไปเถ?̵͉̱̜̍?̷̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̚อะค่ะ ข?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜อโทษจริงๆนะคะ'
หยุดนะ
หยุดสักที
ขอร้องล่ะ
เสียงวิงวอนสั่นเครือดังขึ้นในใจ
มือเรียวจิกแน่นลงบนปอยผมข้างใบหู
ความเจ็บแปลบแล่นวาบไปทั่วทั้งร่าง
ราวกับต้องการย้ำเตือนตัวเองว่า
'สิ่งนี้มันคือความจริง'
ไม่ใช่เพียงแค่ฝันร้ายที่เกิดขึ้นจากจิตใต้สำนึกอันบิดเบี้ยวของเธอ
'ขอโท?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜ษด้วยน?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜ะคะ ขอโท?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜ษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโ?̵͆͋̓̒͒?̵̢̧̘̞͓̼̭̙̻͎̯͈̼͇͉̼̲͎͍̱̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͜͝͝?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜?̶̛͈̖̜͍̟̖͐́͋̓̓̏͆̈̃̓̽͑̈̈́̒̀͑̔̌͘̚̚͝?̷̛̂̎̓̈͌̐̀̋͆̕͠ทษค่ะ ปล่?̵̢̧̘̞͓̼̭̙̻͎̯͈̼͇͉̼̲͎͍̱̈̓͛̌͋̂̈͗̂̓́̔̐̈́͗͋̉̏̎͛̇̑̎̒̄̆̅͊̆́̕̚͘͜͝͝?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜อยฉันไปเถ?̵͉̱̜̍?̷̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̚อะค่ะ ข?̵͉̱̜̍?̷̡̖̗̣̖̫̝͙͈̳̣͓͖̥̳̭̬̹͚̺̹̻̠̱̯͔̲͍͈͔̞͎̯̐̂̾̾́̃̓̌̽̋́͂͌̔͒͗̈́̊̚͜͜อโทษจริงๆนะคะ'
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
มันเป็นความย้อนแย้งที่น่าฉงน เมื่อสมองขาวโพลน ทว่าความรู้สึกกลับร่ำร้องจะจดจำ
“ทำไมล่ะ?”
“...”
“ทำไมล่ะ?”
น้ำเสียงที่คิดว่าคุ้นเคยนี่...มันวนเวียนกระซิบข้างหูเขาสักพักแล้ว
ใครกัน? ทำไม? หมายถึงอะไร?
+
มันเป็นความย้อนแย้งที่น่าฉงน เมื่อสมองขาวโพลน ทว่าความรู้สึกกลับร่ำร้องจะจดจำ
“ทำไมล่ะ?”
“...”
“ทำไมล่ะ?”
น้ำเสียงที่คิดว่าคุ้นเคยนี่...มันวนเวียนกระซิบข้างหูเขาสักพักแล้ว
ใครกัน? ทำไม? หมายถึงอะไร?
+
| เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาค่อยๆจับหน้ากากจิ้งจอกออกมาช้าๆ
หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัว
“ อะไร..วะเนี่ย? ”
เศษเสี้ยวความทรงจําต่างๆปั่นป่วนไปทั่ว สําหรับอาราตะแล้ว ความรู้สึกนี้มีทั้งชวนให้ตื่นเต้น และ ทําให้หวาดกลัว
‘ สรุปว่า ก็จริงสินะ ’
สงสัย แต่ก็ปริปากเพื่อถามมากกว่านั้นไม่ได้ - ในเมื่อได้รับโอกาศในการแก้ไข ก็จะยอมรับไว้แต่โดยดี
| เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาค่อยๆจับหน้ากากจิ้งจอกออกมาช้าๆ
หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัว
“ อะไร..วะเนี่ย? ”
เศษเสี้ยวความทรงจําต่างๆปั่นป่วนไปทั่ว สําหรับอาราตะแล้ว ความรู้สึกนี้มีทั้งชวนให้ตื่นเต้น และ ทําให้หวาดกลัว
‘ สรุปว่า ก็จริงสินะ ’
สงสัย แต่ก็ปริปากเพื่อถามมากกว่านั้นไม่ได้ - ในเมื่อได้รับโอกาศในการแก้ไข ก็จะยอมรับไว้แต่โดยดี
“ช้ำหมดเลยแฮะ…”
ปั้ก
’เขา‘ ที่มัวแต่สนใจมือตัวเองจนไม่ทันได้สังเกตุคุณที่กำลังเดินสวนมา ชนคุณเข้าอย่างจัง
“เฮ้ย เดินระวังหน่อยสิ”
น้ำเสียงราบเรียบ กับคิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อยทำให้เขาดูเหมือนกำลังหงุดหงิด คุณจะทำไงดี?
“ช้ำหมดเลยแฮะ…”
ปั้ก
’เขา‘ ที่มัวแต่สนใจมือตัวเองจนไม่ทันได้สังเกตุคุณที่กำลังเดินสวนมา ชนคุณเข้าอย่างจัง
“เฮ้ย เดินระวังหน่อยสิ”
น้ำเสียงราบเรียบ กับคิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อยทำให้เขาดูเหมือนกำลังหงุดหงิด คุณจะทำไงดี?
" ไม่เข้าใจตรงไหนครับ? "
" อย่าถามมากไปกว่านี้ได้มั้ย... "
🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
月城 陽翔 | Tsukishiro Hinato | 1-B
ʀᴏʟᴇ ᴘʟᴀʏ
... : ᴅᴇsᴄʀɪʙᴇ
“...” : ᴛᴀʟᴋ
––––––––———————
Doc : Bio (โค,โรล,เวิ่น OK)
" ไม่เข้าใจตรงไหนครับ? "
" อย่าถามมากไปกว่านี้ได้มั้ย... "
🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
月城 陽翔 | Tsukishiro Hinato | 1-B
ʀᴏʟᴇ ᴘʟᴀʏ
... : ᴅᴇsᴄʀɪʙᴇ
“...” : ᴛᴀʟᴋ
––––––––———————
Doc : Bio (โค,โรล,เวิ่น OK)
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน
" พวกชอบดื่มน่ะอายุสั้นจะตาย ว่ามั้ยครับ? "
" ฮ่าฮ่า พวกเธอดูครึกครื้นกันดีนะ คงต้องให้การบ้านเพิ่มแล้วล่ะ "
________________________
野村 梅衣
Nomura Mei
อาจารย์วิชาสังคมศึกษา
Doc : shorturl.asia/W9PUC
" พวกชอบดื่มน่ะอายุสั้นจะตาย ว่ามั้ยครับ? "
" ฮ่าฮ่า พวกเธอดูครึกครื้นกันดีนะ คงต้องให้การบ้านเพิ่มแล้วล่ะ "
________________________
野村 梅衣
Nomura Mei
อาจารย์วิชาสังคมศึกษา
Doc : shorturl.asia/W9PUC
TW : สีแดงแสบตานิดหน่อย
*ยื่นหน้าไปดมกลิ่นคุณ*
“ไม่ถนัดเท่าไหร่เลยแฮะ ใช้ความคิดเยอะมันยุ่งยากออกนี่เนอะ!”
“…อย่าทำแบบนั้นอีกละ คราวหน้าฉันจะไม่ใจดีด้วยแล้วนะ”
__________________________
狼谷 狼牙 • คามิทานิ โรวกะ
2年 | 188/81 | ชมรมเบสบอล
——Doc : docs.google.com/document/d/1...
——(โค,เวิ่น,โรล or DM👌✅! อาจตอบกลับดีเลย์มากๆ)
TW : สีแดงแสบตานิดหน่อย
*ยื่นหน้าไปดมกลิ่นคุณ*
“ไม่ถนัดเท่าไหร่เลยแฮะ ใช้ความคิดเยอะมันยุ่งยากออกนี่เนอะ!”
“…อย่าทำแบบนั้นอีกละ คราวหน้าฉันจะไม่ใจดีด้วยแล้วนะ”
__________________________
狼谷 狼牙 • คามิทานิ โรวกะ
2年 | 188/81 | ชมรมเบสบอล
——Doc : docs.google.com/document/d/1...
——(โค,เวิ่น,โรล or DM👌✅! อาจตอบกลับดีเลย์มากๆ)
โรลเปิด | ช่วงสายของวัน | แยกรูท
เมื่อลืมตาตื่นก็พบกับใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย เรือนผมสีแดง นัยน์ตาสีน้ำทะเลคราม ผิวขาวราวกับหิมะ , เธอจ้องมอง [ คุณ ] อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสังเกตเห็นร่างนั้นที่กำลังขยับ
" หืม ? " ราวกับว่าช่วงก่อนหน้าที่หลับไหลลงจะมีเธอผู้เดินผ่านทางมาหยุดดูและเชยชมใบหน้างามของ [ คุณ ] เข้า
ในเวลาแบบนี้ควรจะทำยังไงดีล่ะ ?
( แจมได้นะคะ ! )
โรลเปิด | ช่วงสายของวัน | แยกรูท
เมื่อลืมตาตื่นก็พบกับใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย เรือนผมสีแดง นัยน์ตาสีน้ำทะเลคราม ผิวขาวราวกับหิมะ , เธอจ้องมอง [ คุณ ] อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสังเกตเห็นร่างนั้นที่กำลังขยับ
" หืม ? " ราวกับว่าช่วงก่อนหน้าที่หลับไหลลงจะมีเธอผู้เดินผ่านทางมาหยุดดูและเชยชมใบหน้างามของ [ คุณ ] เข้า
ในเวลาแบบนี้ควรจะทำยังไงดีล่ะ ?
( แจมได้นะคะ ! )
พิธีปฐมนิเทศที่เต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดชวนให้อึดอัดและสับสนได้จบลงแล้ว เสียงกระซิบประหลาดนั่นก็เงียบไปแล้ว
'สัมผัสได้เลยว่าทุกคนที่นี่ก็คงยังสับสนกันอยู่ ระหว่างนี้ต้องรีบไปจากตรงนี้ ไปในที่เงียบๆ ที่ไม่มีคน…'
“….!!??”
อากิถอดหน้ากากจิ้งจอกออกมา และได้เห็นลวดลายที่ปรากฏขึ้นบนนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยอันแปลกประหลาดพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง
(1/2)
พิธีปฐมนิเทศที่เต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดชวนให้อึดอัดและสับสนได้จบลงแล้ว เสียงกระซิบประหลาดนั่นก็เงียบไปแล้ว
'สัมผัสได้เลยว่าทุกคนที่นี่ก็คงยังสับสนกันอยู่ ระหว่างนี้ต้องรีบไปจากตรงนี้ ไปในที่เงียบๆ ที่ไม่มีคน…'
“….!!??”
อากิถอดหน้ากากจิ้งจอกออกมา และได้เห็นลวดลายที่ปรากฏขึ้นบนนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยอันแปลกประหลาดพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง
(1/2)
โรลเปิด , หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่และภาพความโกลาหลของเหล่าผู้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ยากจะเข้าใจมา
[ อิโอริ ] ยังคงยืนอยู่จุดเดิม สายตาปรายมองนาฏกรรมแห่งความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ฤดูกาล , ก็มีแต่พวกปวกเปียกเช่นเคย ”
( 1/2 )
โรลเปิด , หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่และภาพความโกลาหลของเหล่าผู้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ยากจะเข้าใจมา
[ อิโอริ ] ยังคงยืนอยู่จุดเดิม สายตาปรายมองนาฏกรรมแห่งความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ฤดูกาล , ก็มีแต่พวกปวกเปียกเช่นเคย ”
( 1/2 )
"ถ้าฉลาดพอ ก็น่าจะเข้าใจกันได้เองนะคะ”
“รบกวนเธอนิดหนึ่งนะคะ เรื่องนี้ให้เธอจัดการจะดีกว่า ฉันไว้ใจเธอค่ะ"
不死川 言葉 | ชินะซุกาวะ โคโตบะ
2年 | 17歳
doc; bit.ly/3LKCVT5
CO-Role DM 24/7
"ถ้าฉลาดพอ ก็น่าจะเข้าใจกันได้เองนะคะ”
“รบกวนเธอนิดหนึ่งนะคะ เรื่องนี้ให้เธอจัดการจะดีกว่า ฉันไว้ใจเธอค่ะ"
不死川 言葉 | ชินะซุกาวะ โคโตบะ
2年 | 17歳
doc; bit.ly/3LKCVT5
CO-Role DM 24/7
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
[ หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด ]
“ตรงนั้นน่ะ"
"ยังมีลมหายใจอยู่หรือเปล่าคะ”
เด็กสาวแปลกหน้าทักทายประหลาด
เพราะไม่รู้จึงเกิดคำถาม จึงใฝ่หาคำตอบ เป็นความสงสัยตามสัญชาตญาณของมนุษย์ ทั้งคุณและหล่อนต่างมาเดินสำรวจพื้นที่แปลกตา
ด้วยดวงตาหยียิ้ม เธอสังเกตคู่สนทนา เหมือนกับกำลังประเมิน หรือไม่ก็ตั้งสมมติฐานบางอย่างอยู่
[ หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด ]
“ตรงนั้นน่ะ"
"ยังมีลมหายใจอยู่หรือเปล่าคะ”
เด็กสาวแปลกหน้าทักทายประหลาด
เพราะไม่รู้จึงเกิดคำถาม จึงใฝ่หาคำตอบ เป็นความสงสัยตามสัญชาตญาณของมนุษย์ ทั้งคุณและหล่อนต่างมาเดินสำรวจพื้นที่แปลกตา
ด้วยดวงตาหยียิ้ม เธอสังเกตคู่สนทนา เหมือนกับกำลังประเมิน หรือไม่ก็ตั้งสมมติฐานบางอย่างอยู่
วันแห่งการเริ่มต้นสิ้นสุดไปแล้ว
เหลือเพียงเศษซากของสิ่งที่ผ่านมาเฉกเช่นทุกครั้ง
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ค่อยๆถูกลากมาเก็บไว้
"....ดูมีเรื่องในหัวเยอะนะ"
"ยืนอยู่ทำไมล่ะ มาช่วยฉันเก็บก่อนสิ"
วันแห่งการเริ่มต้นสิ้นสุดไปแล้ว
เหลือเพียงเศษซากของสิ่งที่ผ่านมาเฉกเช่นทุกครั้ง
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ค่อยๆถูกลากมาเก็บไว้
"....ดูมีเรื่องในหัวเยอะนะ"
"ยืนอยู่ทำไมล่ะ มาช่วยฉันเก็บก่อนสิ"
ทาฮาระ ทามะ
aka. คุโรทามะ🐈⬛
ปี 2 | H172 W50
”ถ้า mission failed ขึ้นมา“
“…อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ”
📕 profile in bio
ทาฮาระ ทามะ
aka. คุโรทามะ🐈⬛
ปี 2 | H172 W50
”ถ้า mission failed ขึ้นมา“
“…อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ”
📕 profile in bio
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง เปลือกตาปิดสนิทลง
กระทั่งลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากให้มีลวดลาย พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบจากทั่วสารทิศแทรกแซงเข้ามา จนโสตประสาทไม่อาจรับไหว
ไม่นานเสียงเหล่านั้น กลับกลายเป็นเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ปรื้มปิติ แม้กระทั่งเสียงร้องไห้
“ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว”
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง เปลือกตาปิดสนิทลง
กระทั่งลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากให้มีลวดลาย พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบจากทั่วสารทิศแทรกแซงเข้ามา จนโสตประสาทไม่อาจรับไหว
ไม่นานเสียงเหล่านั้น กลับกลายเป็นเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ปรื้มปิติ แม้กระทั่งเสียงร้องไห้
“ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว”