แสงแดดแรกของปี 2017
ท้องฟ้ายามเช้าที่ได้เห็นทุกวัน และรัศมีอบอุ่นของดวงอาทิตย์ฉายส่องเปรียบเหมือนการฉลองให้แก่ชีวิตวัยรุ่นสุดบัดซบ
อยากลุกขึ้นมาไชโยอยู่หรอก
ทว่า
แสงแดดแรกของปี 2017
ท้องฟ้ายามเช้าที่ได้เห็นทุกวัน และรัศมีอบอุ่นของดวงอาทิตย์ฉายส่องเปรียบเหมือนการฉลองให้แก่ชีวิตวัยรุ่นสุดบัดซบ
อยากลุกขึ้นมาไชโยอยู่หรอก
ทว่า
แค่ได้ให้ก็พอใจแล้ว
แด่กรีฑา
แด่ครอบครัวของฉัน
แค่ได้ให้ก็พอใจแล้ว
แด่กรีฑา
แด่ครอบครัวของฉัน
ถึงชมรมกรีฑา เพื่อนของฉัน
กองไม้แกะสลักรูปสัตว์ถูกจัดวางไว้เงียบ ๆ ในห้องของโต๊ะชมรม
แต่ละตัวไม่เหมือนกัน ไม่มีชิ้นไหนซ้ำ
มีเพียงชื่อของสมาชิกติดไว้ ...เรียบง่าย
เคยคิดจะทำของขวัญให้พวกเขามาตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งเข้าชมรม
งานไม้แกะสลักที่มักทำเป็นประจำ
แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ความคิดนั้นถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
ด้วยข้ออ้างสารพัด
ถึงชมรมกรีฑา เพื่อนของฉัน
กองไม้แกะสลักรูปสัตว์ถูกจัดวางไว้เงียบ ๆ ในห้องของโต๊ะชมรม
แต่ละตัวไม่เหมือนกัน ไม่มีชิ้นไหนซ้ำ
มีเพียงชื่อของสมาชิกติดไว้ ...เรียบง่าย
เคยคิดจะทำของขวัญให้พวกเขามาตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งเข้าชมรม
งานไม้แกะสลักที่มักทำเป็นประจำ
แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ความคิดนั้นถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
ด้วยข้ออ้างสารพัด
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
(About ruki part)
ท่ามกลางเสียงอึกทึกจากการต่อสู้ไทไม่หยุดหย่อน แม้จะมีใครสักคนร่วงหล่นไม่อาจยืนหยัดต่อทว่าก็ยังไม่มีใครยอมท้อถอย
เด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อนที่ยุ่งเหยิงก้มหน้าลง ยืนมองบริเวณที่โล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนที่รู้จักยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่นาทีที่แล้ว
"......."
“แปลกดีนะ…”
เสียงพึมพำหลุดออกมา
“เรารู้จักกัน… แค่นี้เองแท้ๆ”
+
(About ruki part)
ท่ามกลางเสียงอึกทึกจากการต่อสู้ไทไม่หยุดหย่อน แม้จะมีใครสักคนร่วงหล่นไม่อาจยืนหยัดต่อทว่าก็ยังไม่มีใครยอมท้อถอย
เด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อนที่ยุ่งเหยิงก้มหน้าลง ยืนมองบริเวณที่โล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนที่รู้จักยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่นาทีที่แล้ว
"......."
“แปลกดีนะ…”
เสียงพึมพำหลุดออกมา
“เรารู้จักกัน… แค่นี้เองแท้ๆ”
+
(สกินสู้บอส + อาวุธ
- ดาบที่ DIY มาจากใบเลื่อย ตัด เจียร ลับคม ประกอบ By มอร์ทริด
- เอเทลน่าตั้งชื่อว่า Excalibur แม้ว่ามอร์ทริดจะบอกว่าเป็นชื่อที่ไม่เป็นมงคลก็ตาม)
(สกินสู้บอส + อาวุธ
- ดาบที่ DIY มาจากใบเลื่อย ตัด เจียร ลับคม ประกอบ By มอร์ทริด
- เอเทลน่าตั้งชื่อว่า Excalibur แม้ว่ามอร์ทริดจะบอกว่าเป็นชื่อที่ไม่เป็นมงคลก็ตาม)
.
.
.
.
.
วันที่ 4 เมษายน 2016
วันที่ 8 กันยายน 2016
คืนก่อนวันคริสต์มาสในปี 2016
วันที่ 25 ธันวาคม 2016
กระทั่งวันที่ 31 ธันวาคม 2016
ทุกคนที่อยู่ ณ ตรงนี้ล้วนแต่สำคัญกับกับโยชิดะ โควงะและการตอบรับหรือการให้คำสัญญาของเธอมันหนักแน่นพอที่จะให้ทุกคนรับรู้มันว่าเธอไม่ใช่คนที่ผิดคำพูด
.
.
.
.
.
วันที่ 4 เมษายน 2016
วันที่ 8 กันยายน 2016
คืนก่อนวันคริสต์มาสในปี 2016
วันที่ 25 ธันวาคม 2016
กระทั่งวันที่ 31 ธันวาคม 2016
ทุกคนที่อยู่ ณ ตรงนี้ล้วนแต่สำคัญกับกับโยชิดะ โควงะและการตอบรับหรือการให้คำสัญญาของเธอมันหนักแน่นพอที่จะให้ทุกคนรับรู้มันว่าเธอไม่ใช่คนที่ผิดคำพูด
เขาเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งกายใจ
แต่ถึงอย่างงั้นตัวเขาก็ยังคงสู้ต่อไป
แม้ร่างกายจะตะโกนกู่ร้องออกมาไม่หยุดเพื่อบอกให้เขาพอได้แล้ว
แต่เขาก็ยังคง
ลุกขึ้น
ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
.
.
.
.
เพื่อที่จะสู้ต่อไป
เพื่อที่จะไม่เป็นภาระ
เพื่อที่จะไม่ไร้ประโยชน์
เพื่อทุกคนที่พยายาม
เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุ่มเทไป
เพื่อ…
เขาเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งกายใจ
แต่ถึงอย่างงั้นตัวเขาก็ยังคงสู้ต่อไป
แม้ร่างกายจะตะโกนกู่ร้องออกมาไม่หยุดเพื่อบอกให้เขาพอได้แล้ว
แต่เขาก็ยังคง
ลุกขึ้น
ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
.
.
.
.
เพื่อที่จะสู้ต่อไป
เพื่อที่จะไม่เป็นภาระ
เพื่อที่จะไม่ไร้ประโยชน์
เพื่อทุกคนที่พยายาม
เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุ่มเทไป
เพื่อ…
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
⊹⊹—⊹ ⊹⊹ —⊹ ⊹— ⊹—⊹⊹ ⊹—⊹⊹ —⊹—— ——⊹⊹—— [] —⊹—⊹ ⊹— —⊹ [] ⊹⊹ [] —⊹⊹⊹ ⊹ [] ⊹⊹⊹⊹ ⊹— ⊹——⊹ ⊹——⊹ —⊹—— ⊹⊹——⊹⊹
⊹⊹—⊹ ⊹⊹ —⊹ ⊹— ⊹—⊹⊹ ⊹—⊹⊹ —⊹—— ——⊹⊹—— [] —⊹—⊹ ⊹— —⊹ [] ⊹⊹ [] —⊹⊹⊹ ⊹ [] ⊹⊹⊹⊹ ⊹— ⊹——⊹ ⊹——⊹ —⊹—— ⊹⊹——⊹⊹
เสียงนั้นแทบไม่หลงเหลือเป็นคำพูด
รุกิก้าวไปข้างหน้า
ขาทั้งสองหนักอึ้งราวกับจะทรุดลงทุกเมื่อ
เขายังคงก้าว
ทีละก้าว..
ทั้งที่รู้ว่าร่างกายกำลังจะพัง
ทั้งที่รู้ว่าอาจไม่มีวันกลับมา
ไม่ยอม
ไม่อยากจะหายไป
ขอแค่..
อยากรอดไปพร้อมกับทุกคนเท่านั้นเอง!
(+)
เสียงนั้นแทบไม่หลงเหลือเป็นคำพูด
รุกิก้าวไปข้างหน้า
ขาทั้งสองหนักอึ้งราวกับจะทรุดลงทุกเมื่อ
เขายังคงก้าว
ทีละก้าว..
ทั้งที่รู้ว่าร่างกายกำลังจะพัง
ทั้งที่รู้ว่าอาจไม่มีวันกลับมา
ไม่ยอม
ไม่อยากจะหายไป
ขอแค่..
อยากรอดไปพร้อมกับทุกคนเท่านั้นเอง!
(+)
ไม่ได้เป็นคนที่ดีพอที่จะยอมสละชีวิต
เขาก็แค่..
อยากมีชีวิตอยู่
เขายังมีความหวัง
ยังมีความฝันที่ยังไม่ได้ไปถึง
ยังมีอีกหลากหลายสิ่งที่ไม่ได้พูดออกไป
ยังมีผู้คนที่อยากเดินกลับไปหาอีกครั้ง
.
.
ขอแค่อีกนิดเดียว
.
.
ขอแค่ผ่านมันไปได้อีกก้าวเดียวเท่านั้น
เขายังไม่พร้อมจะตาย
ไม่ใช่ตอนนี้
ไม่ใช่หลังจากที่พยายามมาไกลขนาดนี้
ไม่ใช่หลังจากที่ฝืนยืนมาได้ถึงตรงนี้
(+)
ไม่ได้เป็นคนที่ดีพอที่จะยอมสละชีวิต
เขาก็แค่..
อยากมีชีวิตอยู่
เขายังมีความหวัง
ยังมีความฝันที่ยังไม่ได้ไปถึง
ยังมีอีกหลากหลายสิ่งที่ไม่ได้พูดออกไป
ยังมีผู้คนที่อยากเดินกลับไปหาอีกครั้ง
.
.
ขอแค่อีกนิดเดียว
.
.
ขอแค่ผ่านมันไปได้อีกก้าวเดียวเท่านั้น
เขายังไม่พร้อมจะตาย
ไม่ใช่ตอนนี้
ไม่ใช่หลังจากที่พยายามมาไกลขนาดนี้
ไม่ใช่หลังจากที่ฝืนยืนมาได้ถึงตรงนี้
(+)
tw — character death
เสียงเครื่องจักรทำงานดุจดั่งเสียงระฆังแห่งชัยชนะอำนวยพรแด่เหล่ามนุษย์ผู้ไขว่คว้าความหวัง、แม้ไม่รู้หนทางข้างหน้ามีสิ่งใดรอคอย
กระนั้นความหวัง วันพรุ่งนี้ การเริ่มต้นใหม่ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ 'ยูกิริ โคกะ' ปรารถนา
ร่างสะบักสะบอมยันกายเคลื่อนตัวอย่างยากลำบาก、เด็กหนุ่มผู้ถูกหมอกกลืนกินหยุดยืนระหว่างรอต่อของขบวน
tw — character death
เสียงเครื่องจักรทำงานดุจดั่งเสียงระฆังแห่งชัยชนะอำนวยพรแด่เหล่ามนุษย์ผู้ไขว่คว้าความหวัง、แม้ไม่รู้หนทางข้างหน้ามีสิ่งใดรอคอย
กระนั้นความหวัง วันพรุ่งนี้ การเริ่มต้นใหม่ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ 'ยูกิริ โคกะ' ปรารถนา
ร่างสะบักสะบอมยันกายเคลื่อนตัวอย่างยากลำบาก、เด็กหนุ่มผู้ถูกหมอกกลืนกินหยุดยืนระหว่างรอต่อของขบวน
TW : การตายของตัวละคร / เลือด
ร่างกายเขาหนักอึ้ง
แม้คิดจะขยับร่างกายก็ขยับไม่ได้แต่น้อย
ลมหายใจหอมถี่อย่างตื่นตระหนก
ก่อนเบาบางลงในชั่วอึดใจ
ราวกับชีวิตอันแสนเปราะบาง
กำลังจะดับมอดลง
เขายังปกป้องใครไว้ไม่ได้เลย
แค่จะช่วยเด็กพวกนั้นยังไม่ได้
แค่จะตายช้าที่สุด
เพื่อรอดูพวกเขารอดชีวิต
ยังทำไม่ได้เลย
ดวงตาเขาพร่าลง
เสียงเริ่มอื้ออึง
TW : การตายของตัวละคร / เลือด
ร่างกายเขาหนักอึ้ง
แม้คิดจะขยับร่างกายก็ขยับไม่ได้แต่น้อย
ลมหายใจหอมถี่อย่างตื่นตระหนก
ก่อนเบาบางลงในชั่วอึดใจ
ราวกับชีวิตอันแสนเปราะบาง
กำลังจะดับมอดลง
เขายังปกป้องใครไว้ไม่ได้เลย
แค่จะช่วยเด็กพวกนั้นยังไม่ได้
แค่จะตายช้าที่สุด
เพื่อรอดูพวกเขารอดชีวิต
ยังทำไม่ได้เลย
ดวงตาเขาพร่าลง
เสียงเริ่มอื้ออึง
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’
‘ทั้งที่น่าจะไปได้ไกลกว่านี้แท้ๆ’
‘เขาเด็กเกินไปที่จะตายด้วยซ้ำ’